مقدمه: دردهای مزمن می‌تواند سبب اختلالات شناختی شده و در حین انجام تکالیف دوگانه، کنترل وضعیتی بیمار مبتلا به درد مزمن را دچار چالش کرده و او را در معرض خطر سقوط قرار دهد. استئوآرتریت زانو یکی از شایع‌ترین بیماری‌های مرتبط با افزایش سن است که منجر به درد و ناتوانی در انجام فعالیت‌های روزمره شده و بیماران را با افت عملکرد تعادل، در معرض خطر سقوط و پیامدهای متعاقب آن قرار می‌دهد. هدف از مطالعه حاضر، بررسی اثرات تمرینات دو تکلیفی شناختی-حرکتی مبتنی بر آب بر شدت درد، عملکرد شناختی، تعادل ایستا و پویا و الگوی گام برداری در زنان مبتلا به استئوآرتریت زانو می‌باشد. مواد و روش‌ها: در این کارآزمایی بالینی دو سویه کور با گروه‌های موازی و طرح پیش آزمون-پس آزمون، ?? زن مبتلا به استوآرتریت زانو (میانگین سن: 78/7 ± 89/54 سال، میانگین قد:   12/6 ± 49/ 158 سانتی‌متر و میانگین وزن: 74/11 ±   65/78 کیلوگرم) با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه تمرینات دوتکلیفی شناختی-حرکتی مبتنی بر آب (22n=) و تمرینات رایج آبدرمانی (22n=) تخصیص داده شدند. مداخلات به مدت هشت هفته، سه جلسه در هفته و هر جلسه به مدت ?? دقیقه اعمال شد. قبل از اجرای مداخلات و پس از اتمام مداخلات، متغیر درد با پرسشنامه VAS،   عملکرد شناختی با پرسشنامه MoCA، تعادل ایستا و پویا با دستگاه Tecnobody و الگوی گام برداری با دستگاه PT-Scan ارزیابی شد. ارزیابی پیامدهای تعادل ایستا و پویا و الگوی گام‌برداری در پیش آزمون و پس آزمون، در سه حالت اعمال بار شناختی، انجام گرفت. جهت تجزیه و تحلیل داده‌ها از آزمون تحلیل واریانس آمیخته با اندازه‌های تکراری توسط نرم افزار    نسخه 27 استفاده شد. یافته‌ها: یافته‌های پژوهش حاضر نشان داد هر دو مداخله تمرینات دوتکلیفی شناختی-حرکتی مبتنی بر آب و تمرینات رایج آب‌درمانی منجر به بهبود معناداری در شاخص‌های شدت درد (001/0>P)، عملکرد شناختی (001/0>P)، تعادل ایستا (003/0=P)، تعادل پویا (001/0>P) و الگوی گام‌برداری (004/0=P) شدند. همچنین بر اساس مقایسه‌های بین گروهی مشاهده شد که میانگین شدت درد و عملکرد شناختی تفاوت معناداری بین گروه‌ها داشت (به ترتیب 004/0=P و 001/0>P) و در تعادل پویا جز در بار شناختی متوسط تفاوتی بین گروه‌ها وجود نداشت (001/0>P). در مقابل در متغیرهای تعادل ایستا و الگوی گام‌برداری تفاوت معناداری بین دو گروه تمرینات دوتکلیفی شناختی-حرکتی مبتنی بر آب و تمرینات رایج آب‌درمانی وجود نداشت. نتیجه‌گیری: بر اساس یافته‌های این مطالعه می‌توان نتیجه گرفت که هر دو مداخله تمرینات دوتکلیفی شناختی–حرکتی مبتنی بر آب و آب‌درمانی رایج، در بهبود شدت درد، عملکرد شناختی، تعادل ایستا و پویا و الگوی گام‌برداری زنان سالمند مبتلا به استئوآرتریت زانو موثر هستند. با این حال، افزودن مولفه‌های شناختی به تمرینات آبی می‌تواند بهبودهای بیشتری در شدت درد، عملکرد شناختی و تعادل پویا تحت بار شناختی کم ایجاد کند. در نهایت می‌توان نتیجه گرفت که ترکیب محرک‌های شناختی و حرکتی در محیط آبی، یک مداخله توانبخشی ایمن و موثر است که می‌تواند به‌طور همزمان سلامت جسمانی و شناختی بیماران مبتلا به استئوآرتریت زانو را بهبود بخشد. کلید واژگان: استئوآرتریت زانو، تمرینات دوتکلیفی، آب‌درمانی، درد، تعادل، عملکرد شناختی، الگو گام برداری   

  چکیدهمقدمه: رایجترین و خطرسازترین مشکل، در بیماران مبتلا به استئوآرتریت زانو، نقص تعادل و کنترل پاسچر به ویژه هنگامتکالیف شناختی همزمان بوده که، سبب افزایش احتمال خطر سقوط در آنها میشود. هدف از پژوهش حاضر، بررسی آثاربارهای شناختی بر شدت درد، کنترل پاسچر و الگوی گامبرداری به دنبال شش جلسه تحریک tDCSآنودال نقاط M1و. بودDLPFCروشها: پنجاه و چهار زن سالمند مبتلا به استئوآرتریت زانو با دارا بودن معیارهای ورود به مطالعه، داوطلب شرکت درپژوهش حاضر شدند؛ که به طور تصادفی در گروههای تحریک 18( anodal-tDCS-M1نفر،) گروه تحریک -anodal18( tDCS- DLPFCنفر) و گروه shamیا کنترل (18نفر) تخصیص داده شدند. قبل از اعمال شش جلسه تحریکغیرتهاجمی و بلافاصله پس از پایان، تعادل با دستگاه ،Tecnobodyالگوگامبرداری با دستگاه ،PT-Scanدرد با پرسشنامهVASو عملکرد شناختی با پرسشنامه MOCAبررسی شد. مداخلات شامل شش جلسه متوالی 20دقیقهای تحریک tDCSآنودال نواحی M1و DLPFCبود. در پیش آزمون و پس آزمونها، هنگام ارزیابی پیامدهای مطالعه، صحبت کردن باآزمودنی به عنوان بار شناختی با دشواری کم، تکلیف حسابی شنیداری به عنوان بار شناختی با دشواری متوسط و تکلیفحسابی سریالی به عنوان بار شناختی با دشواری بالا شد.یافتهها: نتایج پژوهش حاضر نشان داد که، شش جلسه مداخله tDCSاعمال شده بر هر دو ناحیه M1و DLPFCبهطورمعناداری سبب کاهش شدت درد در مقایسه با گروه کنترل شده است و بین دو مداخله در این اثرگذاری تفاوتی دیده نشد( .) P<0/001همچنین، تاثیر مداخله M1بر تعادل داینامیک در شرایط بار شناختی بالا به طور معناداری بهتر از DLPFCبود. علاوه بر آن در خصوص فاکتور شاخص تقارن توزیع فشار کف پایی، تاثیر مداخله M1بر این شاخص در شرایط بارشناختی بالا به طور معناداری بهتر از DLPFCبود. با این حال، اثرگذاری مداخلات مطالعه بر تعادل استاتیک تحت سطوحمختلف بار شناختی، تفاوت معناداری را در پاسخ به تحریک نواحی مختلف مغز نشان نداد ( .) p>0/05نتیجه گیری: با عنایت به یافتههای پژوهش میتوان نتیجه گرفت که، اثر تحریک مستقیم فراجمجمهای آنودال بر تعادل پویاو شاخصهای بیومکانیکی راهرفتن در زنان سالمند مبتلا به استئوآرتریت زانو وابسته به ناحیه تحریک و سطح بار شناختی است.تحریک قشر حرکتی اولیه ( )M1در برخی شرایط، بهویژه تحت بار شناختی بالا، به بهبود نسبی تقارن فشار پاشنه و تعادل پویامنجر شد، در حالی که تحریک DLPFCتاثیر معناداری نشان نداد. با این حال، تفاوت قطعی و پایدار بین دو ناحیه در تمامیشرایط مشاهده نشد، اما هدفگیری اختصاصی M1ممکن است در شرایط شناختی چالشبرانگیز سودمندتر باشد.کلید واژگان: بار شناختی، کنترل پاسچر، درد، استئوآرتریت زانو، تحریک جریان مستقیم فراجمجمه ای ( ،)tDCSتعادل،الگوگام برداری

   مقدمه:  استئوآرتریت زانو به عنوان یک بیماری تخریبی مفصلی شایع، با ایجاد درد و محدودیت حرکتی، کیفیت زندگی سالمندان را به ویژه در زنان تحت تاثیر قرار می‌دهد. از آنجا که فعالیت بدنی نقش کلیدی در مدیریت این عوارض ایفا می‌کند، این مطالعه به بررسی و مقایسه اثربخشی دو مداخله ورزشی متمایز، یعنی پیاده‌روی معمولی و پیاده‌روی نوردیک،   بر شاخص‌هایی چون درد، تعادل، عملکرد شناختی و ناتوانی‌های مرتبط با استئوآرتریت زانو در زنان سالمند می‌پردازد.

   مقدمه و هدف: افت عملکرد حرکتی و شناختی یکی از اصلی ترین مشکلات سالمندان است. استفاده از تمرینات ورزشی را می‌توان به عنوان یک برنامه مداخله ای موثر پیشنهاد نمود. لذا هدف از این پژوهش، مقایسه تاثیر تمرینات شناختی و روانی-حرکتی بر کارکردهای اجرایی، ترس از افتادن، شاخص‌شناختی   و فعالیت‌های روزمره زنان سالمند شهرستان کرمانشاه بود. روش شناسی: روش تحقیق پژوهش حاضر، نیمه آزمایشی با طرح تحقیق پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل است. جامعه آماری این تحقیق شامل تمامی زنان سالمند بالای 65 سال شهرستان کرمانشاه بود. نمونه آماری آن شامل 45 زن سالمند در محدوده سنی 65 تا 75 سال بود که به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به طور تصادفی در 3 گروه تمرینات شناختی،   ادراکی-حرکتی و کنترل جای گذاری شدند. جهت سنجش ترس از افتادن از آزمون مقیاس کارآمدی افتادن، جهت سنجش فعالیت روزمره سالمندان از مقیاس فعالیت های روزمره ماهونی و بارتل(1965)، جهت سنجش شاخص شناختی از ارزیابی وضعیت شناختی فلوستین(1975) و جهت سنجش کارکرداجرایی از پرسشــنامه کارکردهــای اجرایــی جرارد(2000) استفاده شد. جهت تجزیه و تحلیل داده ها در بخش آمار توصیفی، برای محاسبه گرایش های مرکزی، از میانگین و برای گرایش های پراکندگی، انحراف معیار داده‌ها استفاده شد. در بخش آمار استنباطی نیز، پس از اطمینان از توزیع طبیعی داده ها با استفاده از آزمون شاپیرو-ویلک، از آزمون آنووا 3*2 استفاده گردید. چکیده مقدمه و هدف: افت عملکرد حرکتی و شناختی یکی از اصلی ترین مشکلات سالمندان است. استفاده از تمرینات ورزشی را می‌توان به عنوان یک برنامه مداخله ای موثر پیشنهاد نمود. لذا هدف از این پژوهش، مقایسه تاثیر تمرینات شناختی و روانی-حرکتی بر کارکردهای اجرایی، ترس از افتادن، شاخص‌شناختی   و فعالیت‌های روزمره زنان سالمند شهرستان کرمانشاه بود. روش شناسی: روش تحقیق پژوهش حاضر، نیمه آزمایشی با طرح تحقیق پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل است. جامعه آماری این تحقیق شامل تمامی زنان سالمند بالای 65 سال شهرستان کرمانشاه بود. نمونه آماری آن شامل 45 زن سالمند در محدوده سنی 65 تا 75 سال بود که به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به طور تصادفی در 3 گروه تمرینات شناختی،   ادراکی-حرکتی و کنترل جای گذاری شدند. جهت سنجش ترس از افتادن از آزمون مقیاس کارآمدی افتادن، جهت سنجش فعالیت روزمره سالمندان از مقیاس فعالیت های روزمره ماهونی و بارتل(1965)، جهت سنجش شاخص شناختی از ارزیابی وضعیت شناختی فلوستین(1975) و جهت سنجش کارکرداجرایی از پرسشــنامه کارکردهــای اجرایــی جرارد(2000) استفاده شد. جهت تجزیه و تحلیل داده ها در بخش آمار توصیفی، برای محاسبه گرایش های مرکزی، از میانگین و برای گرایش های پراکندگی، انحراف معیار داده‌ها استفاده شد. در بخش آمار استنباطی نیز، پس از اطمینان از توزیع طبیعی داده ها با استفاده از آزمون شاپیرو-ویلک، از آزمون آنووا استفاده گردید. یافته ها: نتایج با استفاده از آزمون آماری آنالیزواریانس یک راهه نشان داد که میان سه گروه تمرینات شناختی، تمرینات ادراکی-حرکتی و کنترل در متغیرهای کارکردهای اجرایی، شاخص شناختی و فعالیت های روزمره تفاوت معناداری وجود ندارد؛ اما با توجه به میانگین نمرات، تمرینات ادراکی-حرکتی بر متغیرهای نام برده شده موثرتر بوده است. همچنین میان سه گروه تمرینات شناختی، تمرینات ادراکی-حرکتی و کنترل در متغیر ترس از افتادن تفاوت معناداری وجود دارد و با توجه به میانگین نمرات، تمرینات ادراکی-حرکتی بر متغیر نام برده شده موثرتر بود اما بین تمرینات شناختی و تمرینات ادراکی-حرکتی تفاوت معناداری وجود نداشت. نتیجه گیری: با توجه به اثرگذاری تمرینات ادراکی-حرکتی بر متغیرهای نام برده شده در سالمندان، توصیه می شود مربیان و مراقبین از این تمرینات جهت بهبود عملکرد حرکتی و شناختی سالمندان استفاده نمایند. کلیدواژگان: تمرینات شناختی، تمرینات روانی-حرکتی، کارکردهای اجرایی، ترس از افتادن، شاخص شناختی، فعالیت روزمره، سالمندان

   چکیده مقدمه و هدف: بازی یکی از شیوه های افزایش تحرک جسمانی در کودکان است. استفاده از شیو های نوین بازی می تواند از اهمیت بالایی برخوردار باشد. لذا هدف از پژوهش حاضر، بررسی تاثیر بازی های مونته سوری بر سواد بدنی و کارکردهای اجرایی دانش آموزان پسر9-6 سال شهر اسلام آباد می باشد. روش شناسی: روش تحقیق پژوهش حاضر، نیمه تجربی، طرح تحقیق پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل تمامی دانش آموزان   پسر9-6 سال شهر اسلام آباد بودند که از بین آنها، تعداد 50 نفر (براساس پیشینه پژوهش،25 نفر گروه آزمایش و 25 نفر گروه کنترل) به شیوه نمونه گیری تصادفی ساده انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. برای اندازه گیری سواد بدنی از آزمون سواد بدنی کانادایی-2، جهت سنجش حافظه کاری از آزمون حافظه رایدینگ، جهت سنجش بازداری شناختی از آزمون فلانکر و درنهایت جهت سنجش اتعطاف پذیری شناختی از آزمون سمپل-استروپ استفاده گردید. پس از اطمینان از توزیع طبیعی داده ها با استفاده از آزمون کلوموگروف-اسمیرنوف، تجزیه و تحلیل داده‌ها با استفاده از آزمون آماری تی مسنقل و تی همبسته برای مقایسه بین گروهی و درون گروهی انجام شد. یافته ها: نتایج نشان داد میان دو گروه دانش آموزان پس از دریافت بازی های مونته سوری، در متغیرهای سواد بدنی، حافظه کاری، بازداری شناختی و انعطاف پذیری شناختی تفاوت معنی داری وجود دارد. همچنین در گروه آزمایش از پیش آزمون به پس آزمون در متغیرهای نام برده شده تفاوت معنی داری ایجاد شد.   نتیجه گیری: با توجه به نتایج بدست آمده از پژوهش حاضر، به مربیان، والدین و مراقبین توصیه می شود از بازی های مونته سوری جهت ارتقای سواد جسمانی و کارکرداجرایی دانش آموزان استفاده نمایند.   کلیدواژگان: بازی مونته سوری، سواد بدنی، کارکرداجرایی، دانش آموزان

  مقدمه: استئوآرتریت زانوسبب ایجاد ناتوانی در ساده ترین امور روزانه وخستگی در اندام تحتانی می شود. براساس یافته های مطالعات پیشین، تحریک های غیرتهاجمی مغزی به عنوان یک استراتژی درمانی جدید، درافزایش تحریک پذیری نورون های حرکتی نقش به سزایی داشته است. هدف از مطالعه حاضر، بررسی آثار تمرینات زنجیره حرکتی بسته به دنبال هفت جلسه متوالی تحریک غیرتهاجمی مغزی (tDCS در مقابل tPCS) بردرد، تعادل و عملکرد حرکتی زنان مبتلا به استئوآرتریت زانو می باشد. روش ها: در این مطالعه،54 بیمار زن دارای معیارهای ورود به مطالعه، به روش تصادفی ساده در یکی از گروه های تحریکtDCS ، تحریک tPCS و کنترل تخصیص داده شدند. به مدت 7جلسه گروه های تجربی تحریک واقعی و گروه کنترل تحریک گول زننده دریافت نمودند، سپس طی یک ماه، 12 جلسه (3جلسه در هفته)، تحت تمرینات زنجیره حرکتی بسته قرارگرفتند. قبل و پس از اعمال مداخلات مطالعه، شدت درد با شاخص دیداری VAS، تعادل با PT-Scan، حس عمقی مفصل زانو با شیب سنج ، فعالیت الکتریکی عضله راست رانی با دستگاه EMG و عملکرد حرکتی با تست های UGT ,40m، توسط یک ارزیاب، بررسی گردید. یافته ها: یافته مطالعه حاضر بر اساس مقایسه درون گروهی نشان داد پس از پنج هفته مداخله، در هر سه گروه تمرینات CKC همراه با تحریک tDCS، تحریک tPCS و گروه کنترل، متغیرهای تعادل ایستا در حالت چشم باز، حس عمقی زانو ، فعالیت الکتریکی و قدرت عضله راست رانی بهبودی مثبت و معناداری داشتند(0/001=p)؛ و نتایج آزمون آنوای یک راهه در مقایسه بین گروهی داده های پس آزمون در این فاکتورها بیانگر تاثیر مثبت مداخلات بر متغیر های یاد شده بوده است. اما در متغیرهای شدت درد، خستگی، عملکرد حرکتی (40 متر پیاده روی، بالا و پایین رفتن از پله و تستUGT ،WOMAC)، شدت ناپایداری زانو، توزیع فشار کف پایی(نوسانات پاسچر) و تعادل ایستا در حالت چشم بسته ،تفاوت معناداری وجود نداشت. نتیجه گیری: با توجه به نتایج بدست آمده از پژوهش حاضرپروتکل تمرینات زنجیره حرکتی بسته و تحریک های غیرتهاجمی مغزی (tDCS در مقابل tPCS)هر دو به نحوی تاثیر به سزایی بر متغیرهای پژوهش داشته است. کلید واژگان: استئوآرتریت زانو، درد، خستگی، عملکرد حرکتی، ناپایداری، حس عمقی، تعادل، تمرینات زنجیره حرکتی بسته، فعالیت الکتریکی عضلات،tDCS، tPCS.

چکیده مقدمه: بسیاری از آسیب­های رباط صلیبی قدامی (ACL[1]) در شرایط غیرتماسی و در مانورهایی چون کاتینگ[2]، چرخش یا فرود به دنبال یک پرش، رخ می­دهند. خستگی نیز به‌عنوان یک عامل شناخته شده در کاهش ظرفیت تولید نیروی عضله، می­تواند کنترل حرکات را تغییر داده و فرد را در معرض آسیب‌هایی چون پارگی ACL قرار دهد. تحریک جریان مستقیم فرا جمجمه‌ای (tDCS[3]) به‌عنوان روشی غیرتهاجمی در بهبود عملکردهای عصبی - عضلانی می‌تواند در مهار خستگی عصبی - عضلانی موثر واقع شود؛ بنابراین محققین در مطالعه حاضر به دنبال مقایسه اثرات تحریک آنودال نواحی قشر حرکتی اولیه (M1[4]) و قشر پیش‌پیشانی جانبی (DLPFC[5]) بر حس عمقی مفصل زانو، تعادل ایستا، تعادل پویا و عملکرد حرکتی پس از خستگی عصبی - عضلانی در زنان تمرین کرده بودند. روش­ها: در مطالعه نیمه‌تجربی حاضر، 45 ورزشکار زن تمرین کرده، با دارا بودن معیارهای ورود به مطالعه، به‌صورت تصادفی ساده به سه گروه تحریکM1 ، DLPFC و sham (هر گروه 15 نفر) تخصیص داده شدند. پس از ارزیابی پیامدهای مطالعه در پیش‌آزمون، پروتکل خستگی عصبی-عضلانی اعمال و با کاهش 20 درصدی ارتفاع پرش عمودی و کسب حداقل نمره 17 از مقیاس Borg، مجدداً پیامدهای مطالعه ارزیابی شدند. در ادامه، تحریک­های tDC   به مدت 5 روز متوالی با شدت ? میلی‌آمپر و به‌مدت ?? اعمال شدند. پس از اتمام مداخلات، مجدداً قبل و پس از وقوع خستگی عصبی-عضلانی، پیامدهای مطالعه بررسی شدند. پیامدهای مطالعه شامل، حس عمقی مفصل زانو، تعادل ایستا و پویا و عملکرد حرکتی اندام تحتانی بودند؛ که به ترتیب با قدرمطلق خطای بازسازی زاویه و ابزار اینکلاینومتر، دستگاه تکنوبادی، تست­های جهش تک پا،   جهش لی سه‌گام، پرش لی 6 متر در زمان و پرش لی متقاطع اندازه‌گیری شدند. جهت مقایسه میانگین های درون‌گروهی و بین‌گروهی از آنوای مختلط (بین-درون‌گروهی) با استفاده از نرم افزار   27 استفاده شد. یافته­ها: بین گروه‌ها از نظر تغییرات حس عمقی، تعادل ایستا، تعادل پویا و عملکرد حرکتی پس از اعمال مداخلات، تفاوت آماری معناداری مشاهده نشد (05/0<P). اما نتایج تحلیل درون‌گروهی نشان داد که در گروه M1 برخی از شاخص‌ها از جمله حس عمقی و عملکرد حرکتی بهبود نسبی یافت شد اما درDLPFC   و شم این تاثیر کمتر بود. نتیجه­گیری: یافته­های پژوهش حاضر نشان داد که تحریک tDCS طی پنج جلسه در شرایط خستگی، اثرات معناداری بر شاخص‌های عملکرد عصبی-عضلانی ندارد. پیشنهاد می‌شود مطالعات آینده با افزایش مدت مداخله، استفاده از روش‌های ترکیبی و بررسی اثرات ماندگار در پیگیری‌های بلندمدت انجام شود. کلید واژگان: تحریک جریان مستقیم فرا جمجمه‌ای، خستگی عصبی-عضلانی، حس عمقی، تعادل، اندام تحتانی. [1] Anterior cruciate ligament [2] Cutting

پیشزمینه: آرتریت روماتوئید یک بیماری خود ایمنی سیستمیک و مزمن است که با تخریب پیشرونده‌ی مفاصل، التهاب سیستمیک پایدار و کاهش چشمگیر کیفیت زندگی همراه است. عواملی همچون اینترلوکین-? (IL-?)، پروتئین واکنشی C (CRP)و نرخ رسوب گلبول قرمز (ESR) در پاتوژنز آن نقش محوری دارند. فعالیت ورزشی به‌عنوان یک درمان مکمل توصیه می‌شود، اما پاسخ التهابی و نوروفیزیولوژیک حاد به یک جلسه فعالیت هوازی و تفاوت پاسخها در شرایط هایپوکسی نسبت به نورموکسی در مبتلایان به آرتریت روماتوئید بررسی نشده است. بنابراین، مطالعه حاضر برای نخستین بار اثر یک جلسه ?? دقیقه‌ای فعالیت هوازی با شدت متوسط را در شرایط هایپوکسی نورموباریک (??? اکسیژن، معادل ارتفاع حدود ???? متر) و شرایط نورموکسی بر شاخص‌های التهابی و پاسخ‌های نوروفیزیولوژیک این بیماران بررسی کرد.روش تحقیق: این مطالعه با طرح متقاطع کنترل شده و با ترتیب موازنه متقابل انجام شد. پس از بررسی‌های مقدماتی، ?? مرد 30-64 ساله مبتلا به آرتریت روماتوئید ساکن کرمانشاه به‌طور داوطلبانه در این پژوهش شرکت کردند. شرکتکنندهها پیش از شروع جلسات اصلی پژوهش در یک جلسه توجیهی با روند اجرای پژوهش آشنا شدند. در این جلسه، پس از ارائه توضیحات کامل درمورد روند پژوهش، فواید و مضرات احتمالی، رضایت نامه کتبی از شرکتکنندهها گرفته شد. سپس، شرکتکنندهها به طور تصادفی در دو جلسه مجزا (هایپوکسی و نورموکسی) با فاصله یک هفته بین جلسات در آزمایشگاه حضور یافتند. در هر جلسه هر شرکتکننده پس از قرارگیری در شرایط هایپوکسی یا نورموکسی استراحتی به مدت 30 دقیقه، یک فعالیت هوازی 30 دقیقه‌ای را با شدت 65-75% حداکثر ضربان قلب در همان شرایط روی چرخ کارسنج انجام داد. در هر جلسه نمونه‌گیری خونی در دو نوبت قبل و پس از فعالیت هوازی برای سنجش IL-6، CRP و ESR انجام شد. همچنین، شاخص‌های درد، درک فشار (RPE)، ضربان قلب، اشباع اکسیژن سرخرگی (SpO?) به هنگام اجرای فعالیت هوازی و کیفیت خواب (پرسشنامه گروئینگن) و بهزیستی (WBQ) در شب پس از اجرای فعالیت هوازی ارزیابی شدند. طبیعی بودن توزیع داده‌ها با آزمون شاپیرو–ویلک بررسی و متناسب با آن از آزمون t همبسته (RPE، HR، SpO2، شاخص درد، امتیاز پرسشنامه بهزیستی WBQ) یا ویلکاکسون (IL-6، CRP، ESR، کیفیت خواب) استفاده شد.یافتهها: نتایج پژوهش حاضر نشان داد که IL-6 پس از تمرین در شرایط نورموکسی به‌طور معنی‌دار کاهش یافت (p=0.011)، اما در هایپوکسی تغییر معنی‌داری نداشت. همچنین، ESR در هر دو شرایط هایپوکسی و نورموکسی به‌طور معنیدار کاهش یافت (به ترتیب: p=0.026، p=0.043). سطوح SpO? هنگام تمرین در شرایط هایپوکسی به‌طور معنیداری پایین‌تر بود (p?0.001) و میزان درک فشار در شرایط هایپوکسی نسبت به نورموکسی بهطور معنیداری بیشتر بود (p=0.019). از سوی دیگر، هیچگونه تفاوت معنیداری برای متغیرهای CRP، ضربان قلب، درد، کیفیت خواب و امتیاز پرسشنامه بهزیستی بین دو شرایط هایپوکسی و نورموکسی مشاهده نشد.نتیجهگیری: فعالیت هوازی با شدت متوسط در مردان مبتلا به آرتریت روماتوئید از نظر حس درد، کیفیت خواب و بهزیستی، چه در شرایط نورموکسی و چه هایپوکسی ایمن میباشد و مردان مبتلا به آرتریت روماتوئید میتوانند از سودمندیهای فعالیت هوازی با شدت متوسط بهرهمند شوند. با این حال، انجام فعالیت هوازی در شرایط هایپوکسی باید با احتیاط و تحت نظارت انجام شود، زیرا ممکن است بخشی از پاسخ‌های ضدالتهابی را کاهش داده و بار فیزیولوژیکی و ادراکی را افزایش دهد.کلید واژهها: هایپوکسی نورموباریک؛ ارتفاع شبیهسازی شده؛ التهاب؛ اینترلوکین-6؛ نرخ رسوب گلبول قرمز؛ پرونئین واکنشی C؛ وضعیت بهزیستی؛کیفیت خواب 

  چکیده‌ 1 مقدمه:‌ان-استیل‌سیستئین‌ ‌)NAC‌)مکملی‌آنتی‌اکسیدانی‌است‌که‌ممکن‌است‌عملکرد‌ورزشی‌را‌بهبود‌بخشیده‌ و‌ با‌ کاهش‌ استرس‌ اکسایشی‌ و‌ التهاب،‌‌به‌ سالمت‌ روانشناختی‌ نیز‌ کمک‌ کند.‌ این‌‌مطالعه‌ با‌ هدف‌ بررسی‌ اثرگذاری‌‌مصرف‌‌حاد‌‌NAC ‌‌بر‌عملکرد‌بیهوازی،‌‌سطوح‌‌اضطراب‌و‌‌شاخص‌درک‌فشار‌و‌حس‌‌درد‌به‌ هنگام‌اجرای‌تست بیهوازی‌وینگیت‌انجام‌شد.‌ روشها:‌تعداد‌??‌دانشجو‌ی‌دختر‌رشته‌تربیت‌بدنی‌در‌این‌پژوهش‌متقاطع،‌تصادفی‌و‌کنترل‌شده‌با‌دارونما‌ شرکت‌کردند.‌هر‌آزمودنی‌به‌صورت‌تصادفی‌????‌م‌یلیگرم‌مکمل‌NAC‌ یا‌دارونما‌45‌دقیقه‌قبل‌از‌اجرای‌ یک‌وهله‌تست‌بیهوازی‌وینگیت‌مصرف‌نمود.‌بین‌اجرای‌دو‌شرایط‌دست‌کم‌یک‌هفته‌زمان‌زدایش‌منظور‌ شد.‌‌متغ‌یرهای‌‌‌مورد‌ بررسی‌‌شامل‌ اوج‌ توان،‌‌م‌یانگین‌‌توان،‌‌شاخص‌ خستگ‌ی،‌‌سطو‌ح‌ اضطراب‌‌)آشکار‌ و‌ پنهان(‌‌و‌م‌یزان‌‌درد‌بودند.‌برای‌تجزیه‌و‌تحلیل‌دادهها‌از‌آزمون‌های‌تی‌وابسته‌و‌ویلکاکسون‌)‌v26   ‌‌)در‌‌ سطح‌معنیداری‌5 درصد‌استفاده شد. یافتهها:‌‌اوج‌توان‌بیهوازی‌‌‌آزمودنیها‌پس‌از‌‌مصرف‌حاد‌مکمل‌‌‌NAC‌‌بهطور‌‌معنیداری‌‌باالتر‌از‌‌زمانی‌ بود‌که‌‌دارونما‌‌مصرف‌کرده‌بودند‌‌)019=.P‌‌.)اما،‌‌م‌یانگین‌‌توان‌بیهوازی‌‌بین‌دو‌شرایط‌‌تفاوت‌ معنیداری‌ نداشت )167=.P‌.)همچنین،‌برای‌متغیر‌شاخص‌خستگی نیز‌تفاوت‌معنیداری‌دیده‌نشد )937=.P ‌.)برای‌ شاخص درک‌فشار‌و‌شدت‌درد‌حین‌انجام‌تست‌وینگیت‌نیز‌تفاوت‌معنیداری‌بین‌دو‌شرایط‌مکمل‌و‌دارونما‌دیده‌نشد‌ )به‌ ترتیب:‌‌236=.p‌‌و‌‌417=.P‌‌.‌)سطوح‌‌اضطراب‌آشکار‌‌آزمودنیها‌ پس‌از‌ تست‌ بیهوازی‌ وینگیت‌ در‌ دو‌ شرایط‌ مکمل‌ و‌ دارونما‌ تفاوت‌‌معنیداری‌‌نداشت‌ )767=.P ‌،)اما‌‌سطوح‌‌اضطراب‌ پنهان‌‌آزمودنیها‌ پس‌ از‌ مصرف‌مکمل‌ NAC بهطور‌معنیداری پایینتر بود )033=.P‌.) نتیجه‌‌گیری:‌‌مصرف‌1800‌میلیگرم‌NAC‌در‌فاصله‌زمانی‌حدود‌45‌دقیقه‌پیش‌از‌اجرای‌تست‌بیهوازی‌ وینگیت،‌م‌یتواند اوج‌توان‌بیهوازی‌‌را‌در‌دختران‌دانشجوی‌تربیت‌بدنی‌افزایش و‌سطو‌ح‌اضطراب‌پنهان‌آنها‌ را‌ پس‌از‌ تست‌ وینگیت‌‌کاهش‌ دهد.‌‌اما‌ مصرف‌ حاد‌این‌ مکمل‌اثر‌ معنیداری‌ بر‌ میانگین‌ توان‌ و‌ شاخص‌ خستگی‌ تست‌ وینگیت،‌همچنین‌ شاخص‌ درک‌فشار‌ یا‌ حس‌ درد‌آزمودنیها‌ به‌هنگام‌اجرای‌ تست‌ و‌ سطوح‌ اضطراب‌آنها‌پس‌از‌اجرای‌تست‌ندارد. و

   مقدمه و هدف: ورزشکاران ماهر اغلب با حضور در رقابت‌ها، متحمل آثار روان‌شناختی حضور در رقابت همچون استرس، اضطراب و افسردگی که احیاناً به دلیل کاهش تمرکز، توجه و سایر فاکتورهای شناختی است، می‌شوند. در چنین شرایطی راهکارهای مختلف به ورزشکاران پیشنهاد می‌شود، یکی از راهکارها استفاده از مهارت‌های ذهنی خود ورزشکاران است که بهره‌گیری مفید از آن نیازمند آموزش در این زمینه است. لذا هدف از پژوهش حاضر، تعیین اثر تمرینات ذهنی بر عملکرد شناختی، اضطراب رقابتی و تاب‌آوری روان‌شناختی ووشوکاران ماهر زن است.

چکیده مقدمه: استئوآرتریت زانو شایع ترین نوع آرتریت در بین افراد بالای 65 سال است که  معمولا درد و افزایش مشکل در فعالیت های عملکردی روزانه را تجربه می کنند. هدف از مطالعه حاضر بررسی مقایسه اثربخشی شش هفته تمرینات عصبی-عضلانی در آب و تحریک جریان مستقیم فراجمجمه­ای (tDCS) بر درد، عملکرد، ناپایداری مفصلی و کیفیت زندگی در زنان مبتلا به استئوآرتریت زانو با ویژگی خالی کردن می باشد. مواد و روش ها: مطالعه حاضر که یک کارآزمایی بـالینی با گروه های موازی دو سویه کور شَم-کنترل و طرح پیش آزمون – پس آزمون می­باشد. 40 بیمار مبتلا به استئوآرتریت زانوی دارای ویژگی خالی کردن (میانگین سن: 35/9 ±90/55، قد80/4±70/157، وزن 66/8 ±55/78، شاخص توده بدنی21/2±61/31) به عنوان نمونه آماری در دسترس شرکت داشتند. بیماران به طور تصادفی به دو گروه گروه

مقدمه: اختلالات اسکلتی عضلانی یکی از مهم ترین مشکلات عصر جدید در میان کاربران جوان گوشی‌های هوشمند در سراسر جهان است. قابل حمل بودن منجر به تنوع گسترده­ای از وضعیت‌ها در طول فعالیت‌های مختلف روز می­شود. لذا، هدف ازمطالعه‌ی حاضر بررسی ارتباط بین مقطع زمانی استفاده از تلفن همراه و وضعیت قرارگیری بدن در هنگام استفاده میان دانشجویان پسر دانشگاه   رازی بود. این فرضیه وجود دارد که وضعیت‌های قرارگیری بدن، بسته به زمان روز متفاوت می­باشد؛ بنابراین اختلالات اسکلتی-عضلانی هم ممکن است متفاوت باشد. روش­ها: مطالعه حاضر از طریق یک پیمایش مقطعی از 351 دانشجوی پسر در دانشگاه رازی با میانگین سنی   (24/26±3/83) سال و میانگین قدی (1/79±0/06) سانتی متر و میانگین وزنی (77/82±10/95) کیلوگرم انجام شد. چهار مقطع زمانی از روز یعنی صبح، بعدازظهر، عصر و شب و یک طبقه بندی از 41 وضعیت به نام SmarTaxo در نظر گرفته ‌شد. SmarTaxo شامل 18 حالت نشسته، 11 حالت ایستاده، 10 حالت دراز کشیده و 2 حالت راه رفتن و امتیاز ارگونومیک آن‌ها بود. علاوه بر آن از عکسبرداری از نمای قدامی، جانبی و تجزیه و تحلیل زوایای انحرافات اسکلتی توسط نرم افزار Kinovea استفاده شد. در صورت نرمال بودن داده‌ها، از آزمون پارامتریک آنوای یک راهه برای مقایسه میزان اختلالات اسکلتی-عضلانی در بین مقاطع مختلف روز و برای بررسی تاثیر زمان روز بر مدت زمان استفاده از پوسچرهای مختلف استفاده از تلفن همراه از ضریب همبستگی پیرسون جهت رابطه سنجی استفاده شد. یافته­ها: نتایج آزمون آماری همبستگی پیرسون نشان داد که، بین مقطع زمانی استفاده از گوشی همراه درطول روز و وضعیت قرارگیری بدن دانشجویان پسر دانشگاه رازی هنگام استفاده از گوشی اثر مثبت و معناداری وجود دارد (05/0>P). همچنین نتایج آزمون آماری همبستگی پیرسون نشان داد که بین مقطع زمانی استفاده از گوشی همراه در طول روز با شیوع ناهنجاری‌های اسکلتی عضلانی دانشجویان پسر دانشگاه رازی ارتباط مثبت و معناداری وجود دارد (05/0>P). در ادامه نتایج آزمون همبستگی پیرسون نشان داد که بین وضعیت قرارگیری بدن هنگام استفاده ازگوشی همراه، با شیوع ناهنجاری‌های اسکلتی عضلانی دانشجویان پسر دانشگاه رازی ارتباط مثبت ومعناداری وجود دارد (05/0>P). درنهایت نتایج آزمون آنوای یک راهه نشان داد که بین زمان استفاده ازگوشی همراه، وضعیت‌های قرارگیری بدن و شیوع ناهنجاری‌های اسکلتی-عضلانی در بین دانشجویان پسر مقاطع مختلف ارتباط مثبت و معناداری وجود دارد (05/0>P). نتیجه­گیری: با توجه به نتایج بدست آمده از پژوهش حاضر مقاطع زمانی مختلف استفاده ازگوشی همراه در طول روز و وضعیت قرارگیری بدن بر بروز اختلالات اسکلتی-عضلانی در دانشجویان پسر اثرگذار بوده و می‌تواند ریسک ابتلا به اختلالات اسکلتی عضلانی را افزایش دهد.       کلید واژگان: اختلالات اسکلتی عضلانی، گوشی همراه، دانشجویان دانشگاه رازی، زمان استفاده، ارزیابی ارگونومیک.  

چکیده پیش زمیـنه:   تحریک جریان مستقیم فراجمجمه‌ای (tDCS) و تحریک جریان پالسی فراجمجمه‌ای از جمله روش‌های غیر تهاجمی مغز هستند که در تحقیقات مختلف به کار رفته‌اند. tDCS به عنوان یکی از متداول‌ترین تکنیک‌های تحریک غیر تهاجمی مغز، اخیراً مورد توجه خاصی در علوم ورزشی قرار گرفته است. با این حال، تحقیقات محدودی در زمینه تاثیر tDCS بر بهبود عملکرد ورزشی، شناختی و ادراکی در فعالیت‌های بی‌هوازی با ماهیت تکرار شونده انجام شده است. همچنین تحریک الکتریکی جریان پالسی فراجمجمه‌ای (tPCS) به عنوان یک روش نوین، توجه زیادی را به خود جلب کرده است. اهمیت این رویکرد زمانی بیشتر مشخص می‌شود که تحقیقات نشان داده‌اند tPCS نسبت به تحریک جریان مستقیم فراجمجمه‌ای (tDCS) قابلیت بیشتری در افزایش تحریک‌پذیری قشر مغز دارد. بنابراین، هدف این پژوهش بررسی و مقایسه تاثیرات tDC   و tPC   بر عملکرد ورزشی و پاسخ‌های ادراکی در طول و پس از شش دوره فعالیت حداکثری بی‌هوازی است.

چکیده مقدمه: در دهه‌های اخیر، رشد و توسعه فن‌آوری‌های نوین و افزایش دسترسی به رسانه‌های دیجیتال از یک سو، و کاهش فعالیت‌های بدنی به دلیل سبک زندگی کم‌تحرک از سوی دیگر، منجر به کاهش سطح سواد حرکتی در کودکان و نوجوانان شده است. این تغییرات در الگوی زندگی، ضرورت استفاده از رویکردهای آموزشی نوین و جذاب را برای افزایش سطح سواد بدنی کودکان بیش از پیش نمایان ساخته است. سواد حرکتی به‌عنوان یکی از اجزای کلیدی رشد بدنی و سلامت عمومی، شامل توانایی حرکت موثر، درک حرکتی و اعتماد به نفس در فعالیت‌های بدنی است. بهبود این مهارت‌ها می‌تواند نه تنها به رشد حرکتی، بلکه به سلامت روانی و اجتماعی کودکان نیز کمک کند. در این راستا، پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر بازی‌های بالشوله هایدلبرگ به‌عنوان یک رویکرد نوین آموزشی بر سواد حرکتی دانش‌آموزان دختر 9 تا 11 سال شهرستان کنگاور انجام شد. روش تحقیق: روش پژوهش به صورت نیمه‌تجربی و با طراحی پیش‌آزمون و پس‌آزمون همراه با گروه‌های کنترل و تجربی صورت گرفت. نمونه پژوهش شامل 40 نفر از دانش‌آموزان دختر پایه ابتدایی در محدوده سنی 9 تا 11 سال بود که به صورت نمونه‌گیری خوشه‌ای تصادفی از مدارس شهرستان کنگاور انتخاب شدند. شرکت‌کنندگان به دو گروه تجربی (20 نفر) و کنترل (20 نفر) تقسیم شدند. برای ارزیابی سواد حرکتی از پرسشنامه سواد حرکتی کانادا-نسخه دوم (CAPL-2) استفاده شد. این ابزار، یکی از ابزارهای معتبر و استاندارد برای سنجش سواد حرکتی است که شامل ارزیابی جنبه‌های مختلف توانایی‌های بدنی، حرکتی و درک حرکتی می‌باشد. گروه تجربی به مدت 8 هفته (2 جلسه در هر هفته) در جلسات آموزشی بازی‌های بالشوله هایدلبرگ شرکت کردند. این بازی‌ها که مبتنی بر نظریه‌های یادگیری حرکتی و رشد مهارت‌ها طراحی شده‌اند، با تاکید بر جنبه‌های سرگرم‌کننده و چالش‌برانگیز، به بهبود توانایی‌های حرکتی و تقویت علاقه‌مندی به فعالیت‌های بدنی می‌پردازند. گروه کنترل در این مدت، برنامه‌های آموزشی معمول خود را بدون شرکت در این بازی‌ها ادامه دادند. برای تحلیل داده‌های جمع‌آوری‌شده، ابتدا با استفاده از آزمون شاپیرو-ویلک نرمال بودن توزیع داده‌ها بررسی شد. سپس، به منظور بررسی تاثیر مداخله، از تحلیل کوواریانس (ANCOVA) بهره گرفته شد. تمامی تحلیل‌ها با استفاده از نسخه 26 نرم‌افزار    انجام گرفت. نتایج این تحلیل‌ها به‌منظور ارزیابی تفاوت بین دو گروه تجربی و کنترل و تعیین اثربخشی بازی‌های بالشوله بر سواد حرکتی دانش‌آموزان مورد استفاده قرار گرفت.  

هدف: دوران سالمندی ویژگی های جسمی و خلقی را برای هر فرد در طول زندگی به وجود می آورد، بنابراین هر فرد سالمند نیازمند فعالیت های ورزشی جهت ارتقا سلامت جسمی و روانی خویش برای بهبود کیفیت زندگی خود است. با افزایش سن تغییراتی در کیفیت زندگی و ساختار خواب و ریتم شبانه روزی ایجاد می شود. این تغییرات منجر به بروز اختلالات خواب و شکایات مکرر ناشی از آن می‌گردد. سالمندان بسیاری در سال های اخیر به ورزش روی آورده اند زیرا   ورزش یکی از بهترین راهکارها برای حفظ سلامتی افراد سالمند می باشد. موارد و روش‏ها: جامعه آماری این پژوهش را مردان سالمند 65 – 75 سال شهر کنگاور تشکیل دادند. از این جامعه آماری 24 نفر (گروه های 12 نفره تجربی و کنترل) به عنوان نمونه در پژوهش حاضر شرکت کردند. پس از انتخاب نمونه‌ها ابتدا جهت اندازه گیری کیفیت زندگی و خواب از آنها پیش آزمون گرفته شد. زمان تکمیل پرسشنامه ها دو روز قبل از شروع پروسه پژوهش بود. بدین صورت که به منظور اندازه گیری کیفیت زندگی از پرسشنامه کیفیت زندگی که بر اساس معیارهای مطرح شده توسط سازمان بهداشت جهانی تحت عنوان (WHOQOL-BREF) می‌باشد و ترجمه فارسی آن در سایت سازمان موجود است، استفاده شد. برای ارزیابی کیفیت خواب از پرسشنامه کیفیت خواب پیتزبورگ استفاده شد. این پرسشنامه بهترین ابزار برای اندازه گیری کیفیت خواب در افراد سالمند است. برنامه تمرینی به طور کامل در دست نوشته‌ای در اختیار گروه تجربی قرار گرفت و آنها به مدت 8 هفته، در روزهای فرد تمرینات ترکیبی تعادلی و هوازی را در خانه انجام دادند. در حالی که گروه کنترل هیچگونه تمرینی انجام نداد. سپس از آزمودنی ها پس آزمونی جهت اندازه گیری کیفیت زندگی و خواب کاملا مشابه با مرحله پیش آزمون گرفته شد. یافته‏ها: با توجه به اختلاف معنادار بین پیش آزمون و پس آزمون داده‌های بدست آمده از پژوهش اینطور می توان عنوان نمود که انجام   هشت هفته تمرین تعادلی هوازی در خانه تاثیر معناداری بر کیفیت زندگی و کیفیت خواب آزمودنی‌ها دارد.    کلید واژها: تمرین تعادلی هوازی، سالمندان، کیفیت زندگی، کیفیت خواب

   مقدمه: مالتیپل اسکلروزیس یک بیماری پیش روند سیستم عصبی مرکزی و از جمله بیماری­های خود ایمنی است که در آن دستگاه ایمنی فرد بیمار، غلاف میلین سلول­های عصبی وی را مورد حمله قرار می­دهد. با توجه به محل و شدت آسیب وارده شده، علایم متفاوتی در بیمار تظاهر می­یابد. از جمله مشکلاتی که در این بیماری بروز می­نمایند خستگی، کاهش توانمندی­های حرکتی و عملکردهای شناختی است. یکی از خواص بی­شمار ورزش که هم در افراد سالم و هم در بیماران قابل مشاهده است، ویژگی حفاظتی و باز توانی عصبی است. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر دوازده هفته تمرینات هوازی سبک بر عملکردهای حرکتی و شناختی بیماران مبتلا به ام اس غیر شدید انجام شد. مواد و روش­ها: در پژوهش حاضر سی تن بیمار زن مبتلا به ام اس غیر شدید در شهرستان کرمانشاه به صورت هدفمند انتخاب، آن­گاه به روش تصادفی به دو گروه پانزده نفره شامل گروه آزمایش و گروه کنترل تقسیم شدند. در ابتدای پژوهش پس از توجیه بیماران در رابطه با پژوهش مورد نظر، از هر دو گروه آزمون­های مورد نظر جهت پیش آزمون­ها به عمل آورده شد. سپس گروه آزمایش تحت تمرینات مربوط قرار گرفتند و پس از اتمام این دوره دوازده هفته­ای از تمرینات، مجدداً از هر دو گروه پس آزمون­ها به عمل آمد. یافته­های پژوهش: نتایج حاکی از آن بود که انجام تمرینات هوازی سبک تغییرات معناداری در پس آزمون گروه آزمایش نسبت به پیش آزمون آن­ها و همچنین در مقایسه با گروه کنترل به وجود آورد (05/0 > P ). و موجب بهبود عملکردهای حرکتی و شناختی مورد نظر در این پژوهش شامل تعادل ایستا، تعادل پویا، انعطاف‎پذیری، مقیاس خستگی FSS، هماهنگی دو دستی، زمان واکنش ساده و حافظه N-Back گردید. بحث و نتیجه­گیری: با توجه به تاثیرمطلوب ورزش­های هوازی سبک بر فاکتورهای مورد بررسی در پژوهش و بهبود یافتن عملکردهای سبک بر فاکتورهای مورد بررسی در پژوهش و بهبود یافتن عملکردهای حرکتی و شناختی بیماران شرکت کننده در این تحقیق، این الگوی نتایج پیشنهاد می­کند که در آن درمان پزشکی و دارویی، از ورزش­های متناسب با وضعیت بیماران ام اس مانند ورزش­های هوازی سبک و زیر بیشینه به عنوان مکمل درمانی بهره گرفته شود. کلید واژه: مالتیپل اسکلروزیس، ورزش هوازی، عملکرد شناختی، عملکرد حرکتی.

   زمینه و هدف: پیچیدگی شیوه­های آموزشی و مقوله­ی تفاوت­های فردی، چالش­های فراوانی برای متخصصین آموزش مهارت­های حرکتی ایجاد نموده است. بنابراین هدف پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی آموزش خطی و غیرخطی (بازی­های منتخب بالشوله) بر توسعه مهارت­های توپی در دختران 9–7 سال با تمرکز بر خودکارآمدی و لذت فعالیت بود. روش­شناسی: جامعه آماری پژوهش شامل دختران 9-7 ساله ساکن شهر کرمانشاه بود. نمونه آماری را 30 نفر تشکیل دادند که به طور تصادفی به دو گروه 15 نفری تمرین خطی و تمرین غیر خطی قرار تخصیص داده شدند.   هر دو گروه به مدت 8 هفته، هفته­ای 3 جلسه در برنامه مداخله­ای که شامل آموزش خطی (انجام تمرینات تجویزی و تکراری) و آموزش غیرخطی (دستکاری قیود تکلیف مانند تجهیزات و دستورالعمل­ها) بازی های بالشوله هایدلبرگ بود، آموزش داده شدند. مهارت­های توپی شامل دقت پرتاب از بالای شانه، دریبل مارپیچ بسکتبال و آزمون شوت، به همراه متغیرهای شناختی   لذت و خودکارامدی، قبل و بعد از مداخله ارزیابی شدند. با استفاده از آزمون شاپیرو-ویلک   طبیعی بودن داده­ها بررسی شد.   از آزمون تحلیل کوواریانس نیز به منظور مقایسه گروه­ها ضمن در نظر گرفتن اثر متغیرهای مزاحم استفاده شد. آماری با نرم افزار    ، در سطح معناداری 0.05 صورت گرفت. یافته­ها نتایج این پژوهش به طور جامع نشان داد که رویکرد آموزش غیرخطی در مقایسه با روش آموزش خطی، تاثیرات معناداری بر بهبود مهارت‌های مرتبط با توپ و برخی از جنبه‌های روان‌شناختی در کودکان دارد. به‌طور خاص، در مورد مولفه پرتاب از بالای شانه، تفاوت معناداری میان دو گروه مشاهده شد (P = 0.002)، به‌طوری که گروهی که آموزش غیرخطی را تجربه کرده بودند، عملکرد بهتری نسبت به گروهی که از روش خطی بهره‌مند بودند، داشتند. این یافته نشان می‌دهد که روش‌های غیرخطی می‌توانند مهارت‌های حرکتی پیچیده‌تری را در کودکان تقویت کنند. در مورد دریبل مارپیچ بسکتبال، تفاوت معناداری میان دو گروه وجود نداشت (P = 0.201).   با این حال، یافته‌های مربوط به مولفه شوت نشان داد که گروه غیرخطی به طور معناداری عملکرد بهتری نسبت به گروه خطی داشتند (P = 0.007)، که این امر اهمیت رویکردهای آموزشی منعطف و غیرخطی را در تقویت مهارت‌های دقیق‌تر و تخصصی‌تر برجسته می‌کند. از منظر روان‌شناختی، بررسی متغیر لذت از فعالیت نشان داد که گروه غیرخطی به طور معناداری از فعالیت‌ها بیشتر لذت بردند (P = 0.003)، که این امر نشان می‌دهد که تجربه آموزشی متنوع و منعطف می‌تواند انگیزه و مشارکت کودکان را افزایش دهد. همچنین، میزان خودکارآمدی در گروه غیرخطی به طور معناداری بالاتر بود (P = 0.031)، که نشان‌دهنده تاثیر مثبت این روش بر اعتماد به نفس و توانایی‌های فردی کودکان است.

مقدمه و هدف: دانش‌آموزانی که دارای فعالیت بدنی روزانه و منظم هستند، اغلب دارای قوه همکاری، سازگاری، روحیه بالاتر، کنترل میزان هیجانات و احساسات،   روحیه نوع دوستی و فروتنی بیشتر و درضمن به لحاظ تحصیلی نیز عملکرد بهتری دارند. لذا هدف از تحقیق حاضر، رابطه تبحرحرکتی و خودکارآمدی دانش آموزان فعال و غیرفعال شهرستان سرپل ذهاب بود. روش شناسی: جامعه آماری این پژوهش نیز تمامی دانش آموزان پسر 10-6 ساله مدارس ابتدایی شهرستان سرپل ذهاب بودند. نمونه‌ها به صورت خوشه ای تصادفی ساده انتخاب و شامل دانش‌آموزان فعال(20نفر) و دانش آموزان غیرفعال(20نفر) شدند. در جلسه نخست، از آزمون مهارت حرکتی(تبحرحرکتی) برونینکز-اوزرتسکی[1] و پرسشنامه خودکارآمدی استفاده گردید. همچنین جهت تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون آماری همبستگی پیرسون استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد که میان تبحرحرکتی و خودکارآمدی دانش آموزان فعال رابطه معناداری وجود دارد(p<0/05 ،   r=0/295 ) اما میان تبحرحرکتی و خودکارآمدی دانش آموزان عیرفعال رابطه معناداری وجود ندارد(p>0/05 ، همچنین میان تبحرحرکتی و خودکارآمدی دانش آموزان فعال و غیرفعال تفاوت معناداری وجود دارد. بحث و نتیجه گیری: با توجه به نتایج بدست آمده، به مربیان و معلمان توصیه می شود که در جهت ارتقای فعالیت بدنی و افزایش تبحرحکتی نوجوانان بپردازند که سبب افزایش حس توامندی، خودباوری و خودکارآمدی نوجوان شود. [1]. Bruninks-Oseretsky   

  [Forwarded from S behdost] چکیده تمرینات ورزشی، به عنوان یک شیوه درمانی موثر برای مهار اولیه، درمان و کنترل پرفشارخونی مطرح شده است و به عنوان یکی از اصلاحات شیوه زندگی، به بیماران مختلف توصیه شده¬اند. از طرفی دیگر مطالعات نشان می¬دهند که تمرینات مقاومتی بیشترین تاثیر را بر رشد عضلانی و قدرت دارند. درکنار فعالیت ورزشی، نشان داده شده است که مداخلات تغذیه¬ای نیز بر این عوامل موثر است. از جمله این اقدامات می¬تواند مصرف مکمل شکلات تلخ حاوی پلی¬فنول باشد. پلـی¬فنـول¬هـای موجود در شکلات تلخ بـه خصــوص فلاوونول¬هـا بـا افـزایش تولید نیتریک اسید از بافت انــدوتلیال باعــث گشـادی عـروق وکـاهش فشارخون می‎شوند. از سوی دیگر کاتچین¬ها مولکول‎هایی از خانواده فلاونوئید¬¬¬¬¬‎ها هستند که به میزان فراوانی در شکلات تلخ وجود دارند. این مولکول¬ها بر عوامل رشد عضلانی تاثیر مثبت دارند. هدف از مطالعه حاضر بررسی مصرف حاد مکمل شکلات تلخ بر شاخص درک فشار، فشارخون و عملکرد مقاومتی بالاتنه پساتمرینی در دختران تمرین¬کرده مقاومتی است. این پژوهش یک طرح تصادفی دو سوکور خواهد بود وآزمودنی¬ها در یکی ازموقعیت¬های تعیین شده به صورت تصادفی قرار خواهندگرفت. تعداد 12دختر دانشجوی فعال به صورت داوطلبانه در این پژوهش شرکت خواهند کرد. لازم به ذکر است که شرکت¬کنندگان به صورت تصادفی در گروه مکمل یا دارونما به مدت دو هفته قرار می¬گیرند به طوری که گروه مکمل 500میلی¬گرم عصاره شکلات تلخ حاوی 125میلی¬گرم پلی¬فنول و 25میلی¬گرم اپی-کاتچین وگروه دارونما 500 میلی¬گرم دارونما(نشاسته) به صورت روزانه یک کپسول مصرف‌ می¬کنند. در طی فعالیت مقاومتی شاخص درک فشار و عملکرد مقاومتی، سپس فشارخون پساتمرینی اندازه¬گیری می¬شود . قبل از مصرف مکمل یا دارونما از آزمودنی¬ها پیش¬آزمون گرفته می¬شود به طوری که پس از گرم کردن عمومی و تخصصی یک پروتکل تمرینی مقاومتی با پرس سینه هالتر شامل 5 ست تا حد خستگی با 75? حداکثر 1تکرار بیشینه توسط شرکت¬کنندگان با فواصل استراحت 2دقیقه¬ای انجام می¬شود. به شرکت¬کنندگان توصیه خواهد شد تا حد امکان تکرارها را تا رسیدن به 15تکرار یا ناتوانی عضلانی تکمیل کنند. سپس بعد از دو هفته مصرف مکمل و دارونما، بار دیگر شاخص درک فشار، عملکرد مقاومتی در حین فعالیت و فشارخون پساتمرینی در شرایط مشابه با دفعه قبل ارزیابی خواهند شد.

مقدمه: توسعه و محبوبیت رشته ورزشی والیبال در میان اقشار جامعه به خصوص جوانان در چند سال اخیر که با تغییرات گسترده در قوانین مسابقه و روش تمرین همراه بوده، انجام مطالعات علمی به منظور بررسی ابعاد روانشناختی و ادراکی شخصیت ورزشکاران و عواملی نظیر کیفیت زندگی و یا خودپندار? که از مهم‌ترین عوامل متاثر از ورزش و فعالیت بدنی بوده و می‌تواند بر عملکرد بهینه ورزشکاران تاثیرگذار باشند و هم‌چنین وضعیت و میزان آگاهی ورزشکاران از دانش تغذیه‌ای را به موضوعی مهم و ضروری مبدل ساخته است. از این رو پژوهش حاضر به منظور آگاهی از سلامت عمومی ورزشکاران که می‌تواند به شناخت بهتر از شرایط جسمی، روانی و شناختی این ورزشکاران کمک نماید، بسیار حائز اهمیت است.روش تحقیق: به‌منظور اجرای این تحقیق، پس از گزینش آزمودنی‌ها بر مبنای شاخص‌های ورود و منع ورود به تحقیق، پرسشنامه‌های کیفیت زندگی، خودپنداره و دانش تغذیه‌ای توسط آنان تکمیل شد. میانگین مقادیر به دست آمده در متغیرهای پژوهش با مقادیر نرمال مقایسه شد.یافته‌ها: نتایج تحقیق حاضر نشان داد که میانگین مقادیر کیفیت زندگی در ورزشکاران والیبالیست شهر ایلام (??/??±??/??) بیشتر از مقدار معیار (??) تعیین شده برای این متغیر بود. اما این تفاوت، معنی‌دار نبود. میانگین مقادیر خود‌پنداره در مردان والیبالیست شهر ایلام (??/??±??/??) پایین‌تر از مقدار معیار (??/??) مشخص شده برای این متغیر بود اما این تفاوت نیز معنی‌دار نبود. میانگین مقادیر دانش تغذیه‌ای در ورزشکاران والیبالیست شهر ایلام (?/??±?/??) به شکل معنی‌داری پایین‌تر از مقدار معیار (??) در نظر گرفته شده برای این متغیر بود. میانگین مقادیر نگرش تغذیه‌ای در ورزشکاران والیبالیست شهر ایلام (?/??±?/??) به شکل معنی‌داری پایین‌تر از مقدار معیار (??) تعیین شده برای این متغیر بود. میانگین مقادیر عملکرد تغذیه‌ای در ورزشکاران والیبالیست شهر ایلام (?/??±?/??) به شکل معنی‌داری پایین‌تر از مقدار معیار (?) مشخص شده برای این متغیر بود (?/???p).نتیجه‌گیری: نتایج تحقیق حاضر حاکی از آن بود که مردان والیبالیست شهر ایلام در شاخص‌های خودپنداره و نیز کیفیت زندگی در وضعیت مطلوبی قرار دارند در حالیکه دارای سطح دانش، نگرش و عملکرد تغذیه‌ای بسیار پایین‌تر از مقدار معیار بودند. گرچه عوامل متعددی در کیفیت زندگی و خودپنداره نقش دارند، اما شاید بتوان کیفیت زندگی و خودپنداره مطلوب در پژوهش حاضر را به آثار مثبت جسمانی و روانی رشته والیبال نیز نسبت داد. این امر لزوم توجه به توسعه کمی و کیفی این رشته را نمایان می‌سازد. از سوی دیگر، بر مبنای نتایج پژوهش حاضر و اهمیت دانش، نگرش و عملکرد تغذیه‌ای در سلامت شخصی و حرفه‌ای ورزشکاران، ضرورت دارد اقداماتی در راستای بهبود این شاخص‌های در والیبالیست‌های شهر ایلام انجام پذیرد.

چکیده تحقیقات نشان داده روش تحریک مستقیم فرا جمجمه ای که روشی غیرتهاجمی و بدون عوارض می باشد، عملکردهای شناختی و حرکتی را افزایش می دهد. در حقیقت TDCS، روشی موثر برای افزایش حافظه کاری و بهبود عملکرد مغز در شرایط خستگی می باشد که در افراد سالم و آسیب دیده، مورد تحقیق قرار گرفته است. پژوهش حاضر با هدف بررسی آثار تحریک حاد غیر تهاجمی مغز بر عملکردهای شناختی و اجرایی در یک وهله فعالیت استقامتی وامانده ساز در دونده های نیمه استقامت بود. روش پژوهش حاضر از نوع آزمایشی بود و آزمودنی های این پژوهش شامل 14 نفر دونده نیمه استقامت بزرگسال مرد بودند که بصورت در دسترس انتخاب شدند. تجزیه و تحلیل داده ها با روش آنالیز واریانس یکطرفه در سطح معنا داری (p?0.05)، و با آزمون    انجام گردید. نتایج تحقیق حاضر نشان داد که گروهی که تحریک الکتریکی دریافت نموده بودند در مرحله اکتساب نتایج، تفاوت معنی داری نسبت به گروه شم داشتند تحریک آنودال ناحی? DLPFC چپ   بصورت معنی دار سبب افزایش زمان رسیدن به واماندگی(022/0 = p)، کاهش درک فشار(027/0 = p)، کاهش حس درد(016/0 = p) و نیز با وجود اینکه در موءلفه های زیر به سطح معنی داری نرسید، ولی آثار مطلوب آن کاملاً مشخص بود مثلاً کاهش درضربان قلب(253/0 = p)، ، افزایش حس لذت(391/0 = p)، افزایش سطح انگیختگی(597/0 = p)، بهبود عملکرد هیپوفرونتالیتی(597/0 = p) (در تست شمارش معکوس)، افزایش امتیاز هماهنگی دودستی(43/0 = p) و(66/0 = F) کاهش زمان عکس العمل انتخابی(235/0 = p) و(549/1 = F) ، کاهش زمان انجام تست استروپ (235/0 = p) و(549/1 = F) در مقایسه با شرایط تحریک شم شد.   

چکیده اهمیت فعالیت بدنی و رابطه آن با کاهش بیماریهای قلبی و عروقی به خصوص پرفشاری خون را نمی­توان نادیده گرفت و فعالیت ورزشی، یکی از روشهای غیردارویی جهت درمان پرفشاری خون محسوب می­شود. سیترولین مالات به عنوان یک مکمل ورزشی که عملکرد مقاومتی را بهبود، و باعث کاهش فشار خون می­شود مطرح است. هدف از پژوهش حاضر تاثیر حاد مصرف   مکمل خوراکی سیترولین مالات بر عملکرد مقاومتی بالاتنه، فشار خون و کم فشارخونی پس تمرینی در مردان مقاومتی تمرین کرده تفریحی است. پژوهش حاضر به صورت دو سو کور بوده و آزمودنی ها در سه موقعیت تعیین شده به صورت تصادفی و متقاطع قرار گرفته اند. 12 ورزشکار مرد بدنساز داوطلب در این پژوهش شرکت کرده اند. 60 دقیقه قبل از شروع پروتکل تمرین مقاومتی با پرس سینه هالترنشر شامل 5 ست 15 تکراری با 75? یک تکرار بیشینه، به آزمودنیها در سه موقعیت متفاوت، 8 گرم سیترولین مالات ،12گرم سیترولین مالات و دارونما داده شده است. آزمودنیها تا حد امکان تکرارها را تا رسیدن به 15 تکرار یا ناتوانی عضلانی تکمیل کنند. ترتیب قرارگیری در سه موقعیت بصورت تصادفی بوده و فاصله زدایش بین موقعیتها یک هفته بوده است. هدف: مقایسه آثار حاد مصرف   دو دوز (8 و 12 گرم) مکمل خوراکی سیترولین مالات بر عملکرد مقاومتی بالاتنه ، فشار خون و کم فشارخونی پس تمرینی در مردان تمرین کرده مقاومتی موارد و روشها: تحقیق حاضر در قالب طرحهای نیمه تجربی و دو سو کور بوده   و آزمودنی ها در سه موقعیت تعیین شده به صورت تصادفی و متقاطع قرار خواهند گرفت. یافته ها: مصرف کوتاه مدت مکمل سیترولین مالات سبب افزایش معناداری در میزان عملکرد مقاومتی،کاهش معنی دار میزان فشارخون شریانی، کاهش معنی دار افت فشارخون پساتمرینی کاهش معنی دار ضربان قلب،شد نتیجه گیری: نتایج بدست آمده از پژوهش بیانگر این می باشد که بعد از مصرف 8 گرم ،12گرم سیترولین مالات سبب افزایش معناداری در میزان عملکرد مقاومتی،کاهش معنی دار میزان فشارخون شریانی، کاهش معنی دار افت فشارخون پساتمرینی کاهش معنی دار ضربان قلب،شد. در نتیجه، باتوجه به پژوهش حاضر به مردان ورزشکار توصیه می‌شود برای بهبود عملکرد در تمرینات از منظر عملکرد مقاومتی ، استفاده از مکمل سیترولین مالات را در برنامه خود قرار دهند. کلید واژها: افت فشارخون پساتمرینی ،تمرین مقاومتی، مکمل سیترولین مالات،عملکرد مقاومتی بالا تنه

هدف از پژوهش حاضر بررسی آثار دو هفته مصرف جنسینگ بر عملکرد ورزشی و شناختی بانوان دانشجوی تربیت­بدنی در شرایط هایپوکسی پس از مصرف استازولامید بود. در شرایط هایپوکسی احتمال بروز مشکلاتی از جمله تضعیف عملکرد ورزشی و شناختی وجود دارد. از سوی دیگر ابتلا به کوه­گرفتگی حاد در ارتفاع بالاتر از 2500 متر محتمل است که در حال حاضر داروی تایید شده برای پیش­گیری از آن استازولامید می­باشد. اما، بسیاری از پژوهش­ها بیانگر اثر منفی استازولامید بر عملکرد ورزشی و شناختی هستند. یکی از مکمل­هایی که برای مقابله با خستگی بدنی و به منظور بهبود عملکرد شناختی مصرف می­شود جنسینگ است. هدف پژوهش حاضر تعیین اثر همزمان استازولامید و جنسینگ بر عملکرد ورزشی و شناختی در شرایط هایپوکسی بود. پژوهش حاضر با یک طرح متقاطع درون‌گروهی با موازنه متقابل و به صورت دوسویه کور اجرا شد. تعداد 10 بانوی دانشجوی رشته علوم ورزشی به صورت داوطلبانه در پژوهش شرکت کردند. جدای از جلسات آشنایی و اندازه­گیری­های اولیه، هر آزمودنی دوبار در آزمایشگاه حضور داشت و آزمون‌ زمان عکس العمل را در شرایط نورموکسی و هیپوکسی و تست هوازی وامانده‌ساز را در شرایط هایپوکسی انجام داد. در ابتدا، آزمودنی‌ها به صورت تصادفی در دو دسته پنج نفری آ و ب جای گرفتند.دسته آ به مدت چهارده روز جنسینگ و در آخرین روز (روز قبل از آزمون) استازولامید و در روز آزمون آخرین دوز جنسینگ و استازولامید را مصرف کرد. شرایط در دسته ب نیز به همان صورت است با   این تفاوت که به جای جنسینگ دارونما مصرف شد. فاصله بین دو شرایط برای هر آزمودنی دست­کم یک هفته بود. نتایج پژوهش حاکی از آن بود که پس از دو هفته مصرف مکمل جنسینگ، افزایش معناداری در زمان رسیدن به واماندگی (018/0=p) و کاهش معناداری در میزان درک فشار (003/0=p) حین فعالیت استقامتی در شرایط هایپوکسی وجود دارد. همچنین نشان داده شد که دو هفته مصرف جنسینگ بر تعداد ضربان قلب، اشباع اکسیژن سرخرگی و عملکرد شناختی در هیچ مقطع زمانی بین دو گروه (جنسینگ و دارونما) اثر معناداری ندارد (05/0<p).

   چکیده سابقه و هدف: با توجه به اینکه در هر دو زمینه اثر ارتفاع و اثر مصرف استازولامید در ارتفاع بر عملکرد شناختی داده های ضد و نقیضی وجود دارد، هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر مصرف استازولامید و هیپوکسی بر عملکرد شناختی است. در تحقیق حاضر فرض بر این است که ACZ با دوز پایین عملکرد شناختی را در صورت قرار گرفتن حاد در ارتفاع بالا شبیه‌سازی شده مختل نمی‌کند. بنابراین، هدف از این مطالعه بررسی تعامل بین دوز کم ACZ و عملکرد شناختی در شرایط هیپوکسی نرموباریک بود. مواد و روش­ها: 14 دانشجوی مرد دانشگاه رازی که همگی با روش نمونه­گیری هدفمند و در دسترس با توجه به اهداف تحقیق به­صورت داوطلبانه به عنوان آزمودنی در این مطالعه شرکت نمودند. در اولین مراجعه به آزمایشگاه آزمون های زمان عکس العمل به منظور آشنایی با تست انجام شد و پس از گذشت 5 دقیقه آزمون ها برای ارزیابی سطوح پایه عملکرد شناختی اجرا شد. پس از 48 ساعت (روز سوم) مصرف استازولامید یا دارونما آغاز شد (2 دوز 125 میلی گرمی در روز سوم، و 1 دوز دیگر در صبح روز بعد). در روز 4 و به فاصله دست کم 90 دقیقه از صرف صبحانه، تست های زمان عکس العمل اجرا شد و بلافاصه پس از آن ماسک ویژه دستگاه هایپوکسی روی بینی و دهان فرد فیکس شده و هایپوکسی (اکسیژن تنفسی 10 درصد) اعمال شد. نیم ساعت پس از اعمال هایپوکسی، در حالی که هنوز ماسک روی صورت فرد است و اعمال هایپوکسی ادامه دارد، انجام تست های زمان عکس العمل   تکرار شد. پس از روز 4، یک هفته دوره زدایش در نظر گرفته شده است. پس از این دوره یک هفته ای یعنی روز 12، آنهایی که در روزهای 3 و 4 استازولامید مصرف کرده بودند، به همان ترتیب دارونما مصرف می کنند و بالعکس. روند کار در روزهای 12 و 13 بجز مصرف استازولامید یا دارونما عیناً همانند روزهای 3 و 4 بود. در کلیه زمان های اندازه گیری، اشباع اکسیژن خون سرخرگی و ضربان قلب نیز با استفاده از دستگاه پالس اکسیمتر اندازه گیری و ثبت شد. از آزمون تی همبسته و ضریب همبستگی پیرسون برای آنالیز داده ها استفاده شد. سطح معناداری 05/0 P< در نظر گرفته شد. نتایج: نتایج مقایسه مصرف استازولامید و دارونما در شرایط هایپوکسی و نورموکسی نشان داد که داده های SRT، VRT به ترتیب در هر دو شرایط کاهش معناداری نشان دادند (P<0/05) و تنها در شرایط نورموکسی داده های VRT تغییر معناداری نشان نداد (P=0/100). همچنین داده های VRT (P<0/001) و SRT (P=0/013) در مقایسه شرایط هایپوکسی و نورموکسی با مصرف استازولامید هر دو داده در شرایط هایپوکسی افزایش معناداری در مقایسه با شرایط نورموکسی نشان داد. در رابطه با داده های VRT (P<0/001) و SRT (P<0/001) در مقایسه شرایط هایپوکسی و نورموکسی با مصرف دارونما هر دو داده در شرایط هایپوکسی افزایش معناداری در مقایسه با شرایط نورموکسی نشان داد. نتیجه­گیری: نتایج نشان داد که اگرچه استازولامید می‌تواند به طور موثری عملکرد شناختی را پس از قرار گرفتن در معرض ارتفاع بالا شبیه سازی شده بهبود بخشد، اما احتمالا دارای عوارض جانبی عصبی روان‌شناختی قابل‌توجهی است. بنابراین، باید با احتیاط و در موارد ضروری باید تجویز شود. واژه­های کلیدی: ارتفاع بالا،، شرایط هایپوکسی، کوه گرفتگی حاد، عملکرد شناختی

Normal 0 false false false EN-US X-NONE AR-SA

چکیده: با افزایش سن، میزان تائورین در بدن کاهش‌یافته و نیاز به این نوع مکمل در افراد سالمند در مقایسه با جوانان بیشتر احساس می­شود. پژوهش حاضر باهدف بررسی آثار حاد دوزهای پایین و بالای تائورین بر عملکردهای بدنی و شناختی مردان 60 تا 69 سال انجام شد. طرح تحقیق متقاطع (درون‌گروهی) بود و به‌صورت دوسویه کور انجام شد. بدین منظور، 15 مرد داوطلب به­صورت تصادفی در سه دسته پنج‌نفری قرار گرفتند. همه آزمودنی­ها در سه مرحله (یک هفته فاصله زمانی بین مراحل) آزمون‌های ارزیابی تعادل، استقامت عضلانی، آمادگی قلبی تنفسی و عملکرد شناختی را یک ساعت پس از مصرف مکمل یا دارونما اجرا کردند. ترتیب مصرف دارونما یا دوزهای مکمل بدین‌صورت بود که آزمودنی­های دسته اول در سه مرحله به ترتیب دارونما، دوز پایین مکمل (1 گرم تائورین) و دوز بالای مکمل (6 گرم تائورین) مصرف کردند؛ دسته دوم: دوز پایین-دوز بالا- دارونما؛ دسته سوم: دوز بالا-دارونما- دوز پایین. برای ارزیابی تعادل از آزمون بلند شدن و رفتن زمان­دار (TUG)، برای ارزیابی استقامت عضلانی از آزمون نشستن برخاستن از صندلی 30ثانیه، برای ارزیابی آمادگی قلبی تنفسی از آزمون راه رفتن 6 دقیقه­ای و برای ارزیابی عملکرد شناختی از پرسشنامه MMSE استفاده شد. یافته­ها نشان داد که پس از مصرف دوز بالای مکمل نسبت به شرایط دارونما امتیاز تعادل و استقامت عضلانی به‌طور معناداری بهتر بود (به ترتیب 023.P= و   009.P=)؛ اما بین دیگر شرایط تفاوت معناداری وجود نداشت. آمادگی قلبی تنفسی پس از مصرف دوز بالای مکمل به‌طور معناداری بهتر از شرایط دارونما و مصرف دوز پایین مکمل بود (به ترتیب 004.P= و   005.P=)) و تفاوت معناداری بین دوز پایین و دارونما وجود نداشت. به همین ترتیب، عملکرد شناختی نیز پس از مصرف دوز بالای مکمل به‌طور معناداری بهتر از شرایط دارونما و مصرف دوز پایین مکمل بود (به ترتیب 000.P= و   020.P=)) و تفاوت معناداری بین دوز پایین و دارونما وجود نداشت. در نتیجه­گیری کلی، مصرف تک‌دوز 6 گرم تائورین اثر سودمندی بر تعادل، استقامت عضلانی، آمادگی قلبی تنفسی و عملکرد شناختی مردان 60 تا 69 ساله دارد اما مصرف تک‌دوز 1 گرم این مکمل این سودمندی را ندارد.   

   مقدمه: در دوران شیوع بیماری کووید-19 مراکز مختلفی از جمله مدارس تعطیل شدند، روابط اجتماعی بشدت محدود شد و فعالیت های اوقات فراغت خارج از خانه لغو یا بسیار کاهش یافت که کلافگی و بی حوصلگی در کودکان را به دنبال داشته است. همچنین بیماری کووید 19 با تاثیر گذاشتن بر رفتار روزمره مردم، منجر به گسترش احساس اضطراب، افسردگی و پرخاشگری در بین افراد جامعه به ویژه کودکان شده است. در این دوران کودکان بخصوص کودکان دارای اختلال، که به خودی خود از محدودیت هایی برخوردار هستند در قرنطینه خانگی بوده و از محیط ها و مراکز دور بوده و مهارت های حرکتی آنان تحلیل رفته و در خانه ماندن آنها را به فردی پرخاشگر تبدیل کرده. پژوهش حاضر با هدف بررسی میزان تاثیر 8 هفته بازی های منتخب مونته سوری بر تبحر حرکتی، خشونت های خانگی و کیفیت زندگی کودکان همی پلژی اسپاستیک در دوران شیوع ویروس کرونا طراحی شد. روش تحقیق: پژوهش حاضر از نوع نیمه تجربی بود. جامعه آماری شامل کودکان 5-8 (6.42± 1.12) سال همی پلژی اسپاستیک شهرستان کرمانشاه بودند. آزمودنی ها به صورت دردسترس از مرکز بهزیستی واقع در استان کرمانشاه، ایران، انتخاب شدند. در پیش آزمون تعداد 24 نفر (گروه آزمایش 12 نفر و گروه کنترل 12 نفر) در پژوهش شرکت داشتند. پس از انتخاب نمونه ها و گروه بندی آنها در دو گروه تجربی و کنترل از طریق پیش آزمون داده های اولیه را توسط آزمون های ذکر شده طبق ترتیب ( 1- آزمون عملکرد حرکتی لینکلن اوزرتسکی 2- تکمیل پرسشنامه پرخاشگری 3- تکمیل پرسشنامه کیفیت زندگی) جمع آوری کرده و سپس انجام هشت هفته تمرینات در منزل که هر هفته شامل سه جلسه در زمان 45 دقیقه (5 دقیقه گرم کردن، 35 دقیقه انجام تمرینات و بازی ها و پس از آن 5 دقیقه سرد کردن) انجام گرفت که تمرینات طبق جدول ارائه شده (3-4) در طول هفته ها از ساده به پیشرفته متفاوت بود. این تمرینات دارای جنبه فیزیکی بوده و تقویت تبحر حرکتی این کودکان را درنظر دارد. لازم به ذکر است در ابتدای جلسات وسایل مورد نیاز بازی های مونته سوری به آزمودنی ها تحویل داده شده و طریقه استفاده از آن و نحوه اجرای تمرینات به آنها آموزش داده شد. راه ارتباطی پژوهشگر و کودکان از طریق تماس تصویری در شبکه مجازی واتس اپ بود. یافته ها: نتایج نشان داد که مداخله مبتنی بر هشت هفته بازی های منتخب مونته سوری بر تبحر حرکتی، خشونت های خانگی و کیفیت زندگی کودکان همی پلژی اسپاستیک در دوران شیوع ویروس کرونا تاثیر معناداری دارد.(P<0.05)

تومورمارکرها موادی هستند که در مایعات بدن مثل خون، ادرار، سرم و بافتهای بدن وجود دارند و در افراد مبتلا به سرطان در بافتهای مختلف افزایش می­یابند. اکثر تومورمارکرها پروتئینی هستند که یا در پاسخ به تغییرات در شرایط سرطانی افزایش می­یابند و یا توسط خود سلولهای سرطانی ساخته می­شوند. آنتی­ژن کارسینوامبریونیک   یکی از تومور مارکرهای   پیش بینی کننده عود سرطان کولورکتال می­باشد. هدف این پژوهش بررسی اثر 8 هفته تمرین اینتروال با شدت بالا بر آنتی­ژن کارسینوامبریونیک در بازماندگان زن سرطان کولورکتال   استان کرمانشاه و همچنین بررسی تاثیر این تمرینات در کیفیت زندگی و کیفیت خواب   می­باشد. در این مطالعه نیمه تجربی   تعداد 12 نفر از بازماندگان زن سرطان کولورکتال که عمل جراحی را پشت سر گذاشته بودند   (با میانگین سنی 55.66 سال، قد 164.5 سانتی متر، و وزن 75.16 کیلوگرم، شاخص توده بدنی 28.04 کیلوگرم بر مجذور متر) به صورت تصادفی در دو گروه 6 نفره تجربی و کنترل قرار گرفتند. آزمودنی­های گروه تجربی به مدت 8 هفته تمرین اینتروال با شدت بالا را به صورت 8 ست یک دقیقه­ای راه رفتن سریع با شدت 95% ضربان قلب ذخیره و سپس 2 دقیقه استراحت فعال به صورت راه رفتن آهسته، 3 بار در هفته و با 24 ساعت استراحت بین آنها انجام دادند. قبل و بعد از انجام مداخله نمونه گیری انجام شد و برای تعیین نقش این تمرینات بر کیفیت زندگی و خواب پرسشنامه تکمیل گردید. به منظور تعیین تغییرات درون گروهی از آزمون تی وابسته و برای تعیین تغییرات بین دو گروه از آزمون تی مستقل استفاده شد و در صورت طبیعی نبودن توزیع داده­ها از آزمون یومن -ویتنی استفاده شد. عملیات آماری با استفاده از نرم افزار    نسخه24 و با سطح معناداری 05/0 انجام شد. نتایج نشان دادند که هشت هفته تمرین اینتروال با شدت بالا اثر معنیداری بر کیفیت زندگی (p=0.028)، کیفیت خواب (p=0.027) داشته است، اما هشت هفته تمرین اینتروال با شدت بالا اثر معنیداری بر آنتی­ژن کارسینوامبریونیک ندارد (p=0.456).    تومورمارکرها موادی هستند که در مایعات بدن مثل خون، ادرار، سرم و بافتهای بدن وجود دارند و در افراد مبتلا به سرطان در بافتهای مختلف افزایش می­یابند. اکثر تومورمارکرها پروتئینی هستند که یا در پاسخ به تغییرات در شرایط سرطانی افزایش می­یابند و یا توسط خود سلولهای سرطانی ساخته می­شوند. آنتی­ژن کارسینوامبریونیک   یکی از تومور مارکرهای   پیش بینی کننده عود سرطان کولورکتال می­باشد. هدف این پژوهش بررسی اثر 8 هفته تمرین اینتروال با شدت بالا بر آنتی­ژن کارسینوامبریونیک در بازماندگان زن سرطان کولورکتال   استان کرمانشاه و همچنین بررسی تاثیر این تمرینات در کیفیت زندگی و کیفیت خواب   می­باشد. در این مطالعه نیمه تجربی   تعداد 12 نفر از بازماندگان زن سرطان کولورکتال که عمل جراحی را پشت سر گذاشته بودند   (با میانگین سنی 55.66 سال، قد 164.5 سانتی متر، و وزن 75.16 کیلوگرم، شاخص توده بدنی 28.04 کیلوگرم بر مجذور متر) به صورت تصادفی در دو گروه 6 نفره تجربی و کنترل قرار گرفتند. آزمودنی­های گروه تجربی به مدت 8 هفته تمرین اینتروال با شدت بالا را به صورت 8 ست یک دقیقه­ای راه رفتن سریع با شدت 95% ضربان قلب ذخیره و سپس 2 دقیقه استراحت فعال به صورت راه رفتن آهسته، 3 بار در هفته و با 24 ساعت استراحت بین آنها انجام دادند. قبل و بعد از انجام مداخله نمونه گیری انجام شد و برای تعیین نقش این تمرینات بر کیفیت زندگی و خواب پرسشنامه تکمیل گردید. به منظور تعیین تغییرات درون گروهی از آزمون تی وابسته و برای تعیین تغییرات بین دو گروه از آزمون تی مستقل استفاده شد و در صورت طبیعی نبودن توزیع داده­ها از آزمون یومن -ویتنی استفاده شد. عملیات آماری با استفاده از نرم افزار    نسخه24 و با سطح معناداری 05/0 انجام شد. نتایج نشان دادند که هشت هفته تمرین اینتروال با شدت بالا اثر معنیداری بر کیفیت زندگی (p=0.028)، کیفیت خواب (p=0.027) داشته است، اما هشت هفته تمرین اینتروال با شدت بالا اثر معنیداری بر آنتی­ژن کارسینوامبریونیک ندارد (p=0.456).    واژگان کلیدی: تومورمارکرCEA، تمرینات HIIT، سرطان کولورکتال واژگان کلیدی: تومورمارکرCEA، تمرینات HIIT، سرطان کولورکتال   

مصرف یک وعده غذای پر چرب ممکن است به لیپمی و التهاب پس غذایی منجر شود. تکرار پراکنده لیپمی پس غذایی ممکن است پیشرفت آرترواسکلروزیس را شتاب بخشد. نشان داده شده است که فعالیت بدنی پس غذایی به طور موثری لیپمی پس غذایی را کاهش میدهد. هدف از مطالعه حاضر بررسی مقایسه اثر حاد تمرین تناوبی شدید و ترکیبی بر لیپمی پس غذایی در مردان جوان سالم غیر فعال بود.روش شناسی پژوهش: در راستای اهداف پژوهش، 12 مرد جوان سالم غیر فعال (سن 71/1±34/20 سال، شاخص توده بدن (BMI) 55/2±05/24 کیلوگرم بر مجذور متر، وزن 57/3±36/75 کیلوگرم، قد 76/3±32/177 سانتیمتر) شهر کرمانشاه به صورت نمونه در دسترس و داوطلبانه در پژوهش حاضر شرکت کردند که به طور تصادفی به دو گروه 6   نفری الف و ب تقسیم شدند. ابتدا گروه الف تمرین تناوبی شدید و پس از یک هفته تمرین ترکیبی را انجام دادند و گروه ب ابتدا تمرین ترکیبی و پس از یک هفته تمرین تناوبی شدید را انجام دادند. آزمودنیها 48 ساعت قبل از انجام پروتکل، تمام غذاها، نوشیدنیها و وزن خود را ثبت کردند. سپس این رژیم غذایی را برای زمان یکسان در نوبت دوم همانندسازی کردند. پس از هر نوبت تمرین نمونه گیری خون در ساعت 8 صبح روز بعد به صورت ناشتا جمع آوری شد.برای تعیین توزیع طبیعی دادهها از آزمون شاپیرو-ویلک استفاده شد. سپس برای فرضیههای این مطالعه از t مستقل استفاده شد.یافته‌ها: نتایج نشان داد که آزمودنیهای پس از تمرین تناوبی شدید تفاوت معناداری را در میزان کلسترول LDL (%77/6 افزایش) نسبت به زمان پس از تمرین ترکیبی داشتند. اما این میزان در فاکتورهای کلسترول HDL (%81/5 افزایش) و vLDL (%73/4 افزایش) معنی دار نبود. همچنین نتایج نشان داد که آزمودنیهای پس از تمرین تناوبی شدید تفاوت معناداری را در میزان تری گلیسرید TG (%10/10 افزایش)، کلسترول تام TC (%00/7 افزایش)، اسید چرب آزاد FFA (%98/10 افزایش) و لیپوپروتئین لیپاز LPL (%36/7 افزایش) نسبت به زمان پس از تمرین ترکیبی داشتند.نتیجه‌گیری: با توجه به نتا?ج به دست آمده بهنظر م?رسد لیپمی پس غذایی پس از تمرین تناوبی شدید نسبت به زمان پس از تمرین ترکیبی در مردان جوان سالم غیر فعال کاهش مییابد.

  چکیدههدف: هدف تحقیق حاضر بررسی ادراک ویژه عمل در شرایط متفاوت کانون توجه در کودکان طیف اوتیسم بود. روش‌شناسیپژوهش: روش پژوهش حاضر از نوع نیمه‌تجربیبا طرح پیش‌آزمون و پس‌آزمون بود. جامعه آماری پژوهش کودکان پسر طیف اوتیسم مرکزتخصصی شهر کرمانشاه بودند. از بین جامعه موردنظر 45 نفر از افراد مبتلا بهاختلالات طیف اوتیسم با عملکرد بالا شناسایی شدند و به‌صورتتصادفی به سه گروه 15 نفره توجه درونی، توجه بیرونی و گروه کنترل تقسیم کردیم. پس از ارائه اصول پایه­ای و جزئی درباره مهارت پرتاب دارت برایهمه آزمودنی­ها یک الگوی یکسان نشان داده شد. سپس، هرکدام از شرکت­کنندگان پنج کوششآزمایشی پرتاب دارت را جهت گرم‌کردن انجام دادند. بعد از   3 دقیقه استراحت از آزمودنی­ها پیش‌آزمون شاملیک بلوک ده کوششی به عمل آمد بعد از 15 دقیقه استراحت و در مرحله اکتساب آزمودنی­ها5 بلوک 10 کوششی بافاصله استراحت سه‌دقیقه‌ای بین بلوک­ها اجرا کردند. دستورالعمل­هایتمرکز قبل از هر کوشش آزمایش تکرار شدند و از آزمودنی­ها خواسته شد پیش از اجرای تکالیف در هر بلوک اندازه هدف را تخمین بزنند.برای این منظور، شرکت­کنندگان از شکل دایره موجود در مایکروسافت پاورپوینت استفادهکردند برای کشیدن دایره­ای هم اندازه هدف دارت. شرکت‌کنندگان اجازه داشتند تا آنجاکه احساس کنند اندازه دایره ساخته شده معادل و هم اندازه هدف خواهد شد، اندازهدایره را تغییر دهند. سپس روز بعد آزمودنی­ها آزمون یادداری و آزمون انتقال رااجرا کردند. یافته‌ها: نتایج نشان داد که گروه کانون توجه درونی عملکرد پرتابدارت بهتر و ادراک ویژه عمل بیشتری نسبت به گروه کانون توجه بیرونی و گروه کنترلداشتند. همچنین بینعملکرد پرتاب دارت و ادراک ویژه عمل گروه کانون توجه درونی در مرحله اکتساب ارتباطمثبت و معناداری وجود دارد. اما بین عملکرد پرتاب دارت و ادراک ویژه عمل گروه کانونتوجه بیرونی و گروه کنترل در مرحله اکتساب ارتباط معنی‌داری وجود ندارد.نتیجه‌گیری: باتوجه‌به نتایج تحقیق حاضر کانون توجه درونی در افراد مبتلابه اختلال طیف اوتیسم منجر به عملکرد و ادراک ویژه عمل بهتری نسبت به کانون توجهبیرونی در تکلیف پرتاب دارت می‌شود.کلیدواژه‌ها:

   چکیده هدف از پژوهش حاضر مقایسه تبحر حرکتی پسران و دختران چاق 9-11 سال سنندج بود. روش تحقیق حاضر توصیفی از نوع علی_ مقایسه­ای بود. از بین دانش آموزان چاق مدارس ابتدایی دوره دوم شهرستان سنندج،40 تن( 20 دختر و 20 پسر)،   دارای اضافه وزن انتخاب شدند. برای سنجش تبحر حرکتی از آزمون برونینکس -اوزرتسکی استفاده شد. پس از اطمینان از توزیع طبیعی داده ها با استفاده از آزمون شاپیروویلک، از آزمون آماری تی مستقل استفاده شد   نتایج بدست آمده نشان داد در بین عامل­های سرعت دویدن و چابکی، تعادل، قدرت، هماهنگی اندام فوقانی، کنترل بینایی- حرکتی و سرعت و چالاکی اندام فوقانی پسران و دختران چاق تفاوت معنی داری وجود دارد ودر این مولفه ها پسران بهتر بودند(p<./05). همچنین بین عامل­های هماهنگی دو طرفه و سرعت پاسخ در دو گروه تفاوت وجود ندارد. الگوی نتایج حاضر نشان داد اگر چه تبحر حرکتی دانش آموزان چاق شهرستان سنندج به طور کل پایین بود اما کاهش سطح   تبحر حرکتی در دختران چاق بیشتر از پسران چاق متاثر می شود که ممکن است به دلیل تفاوت در توزیع بافت چربی و   عضله در دو جنس بوده و موید اهمیت پرداختن به فعالیت بدنی منظم بمنظور بهبود تبحر حرکتی بویژه در دختران چاق باشد. کلیدواژگان: تبحر حرکتی، آزمون برونینکس اوزرتسکی، پسران چاق، دحتران چاق

   مقدمه: یکی از مهم­ترین جنبه­های انتقال یادگیری، انتقال دوسویه است. انتقال دوسویه فرایند انتقال اطلاعات بدست آمده توسط محرک­های بیرونی از یک نیمکره مغز به نیمکره دیگر و کسب قابلیت اجرای مهارت­های حرکتی با اعضای قرینه بدن می­شود. نتایج برخی پژوهش­ها حاکی از اثربخشی تمرینات در آینه بر یادگیری و انتقال تکالیف حرکتی می­باشد. بنابراین پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر تمرین دریبل بسکتبال در آینه بر انتقال دوسویه بازیکنان مبتدی انجام شد. مواد و روش­ها: در این پژوهش تعداد 30 بازیکن مبتدی بسکتبال راست دست با دامنه سنی 24-18 سال، از بین شرکت کنندگان در کلاس­های آموزشی بسکتبال شهرستان قروه به صورت تصادفی انتخاب و مجدداً به صورت تصادفی در دوگروه تمرین در آینه با دست راست (گروه 1) و تمرین در آینه با دست چپ (گروه 2) قرار گرفتند، سپس هر گروه در دو دسته قرار گرفتند که شامل: گروه انتقال از دست برتر به برتر (تمرین با دست راست، پیش و پس آزمون با دست راست)، برتر به غیر برتر (تمرین با دست راست، پیش و پس آزمون با دست چپ)، غیربرتر به غیر برتر (تمرین با دست چپ، پیش و پس آزمون با دست چپ)، و غیربرتر به برتر (تمرین با دست چپ، پیش و پس آزمون با دست راست). در جلسه اول پیش­آزمون­ها انجام شد. سپس گروه 1 برای 10 جلسه 60 دقیقه­ای، تمرین مهارت دریبل بسکتبال با بازخورد بصری آینه از دست راست را در کنار دستگاه آینه انجام دادند، گروه 2 همان تمرینات را با بازخورد بصری آینه از دست چپ در کنار دستگاه آینه انجام دادند و در نهایت از همه گروه­ها پس­آزمون همانند پیش­آزمون به عمل آمد. پس از اطمینان از توزیع طبیعی داده­ها با استفاده از آزمون شاپیرو- ویلک، نتایج با آزمون آنالیز واریانس یکراهه و آزمون تعقیبی توکی تجزیه و تحلیل شدند. یافته­های پژوهش: نتایج نشان داد که عملکرد دریبل، خطای دریبل و دریبل اسلالوم از پیش­آزمون به پس­آزمون در همه گروه­ها به صورت معناداری پیشرفت کرد (p<0/05)؛ اما نتایج مقایسه بین گروهی حاکی از آن بود، که انتقال در دو گروه انتقال از دست برتر به برتر و انتقال از دست غیر برتر به غیر برتر در هر سه متغیر عملکرد دریبل، خطای دریبل و دریبل اسلالوم نسبت به دو گروه انتقال از دست غیر برتر به برتر و انتقال از دست برتر به غیر برتر بهتر صورت گرفته است (p<0/05). بحث و نتیجه­گیری: این الگوی نتایج پیشنهاد می­کند اگر­چه تمرینات ناشی از بازخورد بصری آینه برای افزایش مهارت در هر همه گروه­ها مفید بوده است. بنابراین مربیان می­توانند از روش تمرین در آینه برای آماده نگه داشتن عضو آسیب دیده و انتقال مهارت از عضو تمرین کرده به عضو تمرین نکرده استفاده کنند. کلیدواژگان: یادگیری حرکتی، انتقال دوسویه، تمرینات آینه­ای (بازخورد بصری آینه).

هدف از انجام پژوهش حاضر تاثیر  8 هفته  تمرینات  منتخب  فیوژن  فیتنس  بر  زمان  واکنش  و  عملکرد  تعادلی (ایستا،  پویا) در  زنان  میانسال  غیر  فعال است. پژوهش حاضر از نوع نیمه تجربی است. طرح تحقیق شامل پیش‌آزمون  -  پس‌آزمون با گروه کنترل و اعمال متغیر مستقل (8 هفته برنامه تمرینی منتخب)  می‌باشد. که به صورت  میدانی  انجام شده و در زمره پژوهش‌های کاربردی قرار می‌گیرد.  جامعه‌ی  آماری  این  پژوهش  زنان  میانسال  مجموعه ورزشی گلشهر در  استان  تهران بوده که از بین مجموعه های حاضر در شهر کرج به صورت تصادفی انتخاب وآزمودنی های پژوهش از بین داوطلبان واحد شرایط این مرکز مجددا به صورت تصادفی ساده انتخاب شدند.ابزار  گردآوری  داده ها  در این پژوهش  پرسش‌نامه‌های  خودکارآمدی  عمومی  شرر  (GSE-17)  و پرسشنامه  سلامت  عمومی  گلدبرگ  (????) است.  از  آزمون  TUG  برای  تعادل  پویا  و جهت  انجام  تعادل  ایستا  از  آزمودنی  تست  لک  لک  و برای سنجش زمان واکنش ازدستگاه  زمان‌سنج  واکنش  (مدل63035،  شرکت  لافایت)استفاده شده است

   چکیده مقدمه: کودکان کم توان ذهنی موضوع تازه ای نیست بلکه در تمام ادوار وجود داشته اند که از نظر ذهنی نسبت به افراد بالغ در حد نرمال نبوده اند.کودکان کم توان آموزش پذیر به دلیل زیر هنجاری رشد ذهنی نمی تواند از برنامه های تحصیلی عادی بهره کافی را ببرد. اما با آموزش مناسب ظرفیت رشد را دارد.یکی از مشکلات این افراد مهارتهای حرکتی درشت و ظریف و تبحر حرکتی است.برنامه تمرینی اسپارک طراحی شد تا فعالیت بدنی در طول کلاس، در جهت بهبود مهارت ها،آمادگی بدنی و لذت دانش آموزان انجام گیرد.اما هدف اصلی ما بررسی تاثیر 8 هفته برنامه تمرینی اسپارک بر تبحر حرکتی و کفایت حرکتی دانش آموزان کم توان ذهنی آموزش پذیر بود. مواد و روش ها: در این پژوهش 40 دانش آموز کم توان ذهنی آموزش پذیر که زیر نظر آموزش و پرورش استثنائی شهرستان همدان مشغول به تحصیل بودند با دامنه سنی(7-12)سال از مدرسه ابتدایی به صورت هدفمند انتخاب و به چهار گروه (2 گروه کنترل و 1گروه تبحر حرکتی و 1گروه کفایت حرکتی)تقسیم شدند. سپس در هر دو گروه آزمایش برنامه تمرینی اسپارک که شامل 24 جلسه 45 دقیقه ای بود انجام شد. یافته های پژوهش: نتایج نشان دادند که عملکرد مهارت ها از پیش آزمون به پس آزمون در هر دو گروه آزمایش به صورت معنا داری بهبود یافته است(05/0?p).24 جلسه برنامه تمرینی اسپارک تاثیر معنا داری بر گروه های آزمایش ایجاد کرد. تغییرات در گروه مهارت کفایت حرکتی (مهارت حرکتی درشت و مهارت حرکتی ظریف) و گروه مهارت های تبحر حرکتی(هماهنگی چشم و دست و هماهنگی دو دست) معنی دار بود. نتیجه گیری: الگوی نتایج نشان داد که برنامه تمرینی اسپارک می تواند بر بهبود مهارت های حرکتی درشت و ظریف و هماهنگی دو دست و هماهنگی چشم و دست موثر و کارآمد باشد. بنابراین درمانگران و مربیان می توانند برای بهبود کودکان کم توان ذهنی آموزش پذیر بهره ببرند. کلید واژه ها: تمرینات اسپارک، کفایت حرکتی، هماهنگی حرکتی، کم توان ذهنی

چکیده :

     چکیده مقدمه: پژوهش حاضر با هدف بررسی میزان تاثیر 8 هفته بازی بالشوله هایدلبرگ بر پیشرفت تحصیلی و یادگیری ضمنی دانش­آموزان دختر کلاس اول ابتدائی شهرستان سنقر طراحی شد. کودکان در حال حاضر کمتر مجال "بازی­کردن" به­ویژه بازی­های با توپ را پیدا می­کنند. به این منظور "بال­شوله هایدلبرگ" با قصد بازگرداندن "روح بازی­های خیابان XE "بازی­های خیابانی" ی" تاسیس شد. کودکان در این مدرسه آموزش­ها و بازی‌های لازم را در بسیاری از رشته­های ورزشی فرا می­گیرند تا از آن­ها جهت توسعه مهارت­های کلامی، فکری، عاطفی، اجتماعی و حرکتی خود استفاده کنند. این مدرسه، تحرکی را که کودکان باید به ­طور طبیعی در مراحل اولیه زندگی به آن دست یابند فراهم می­کند. روش تحقیق:   پژوهش نیمه تجربی   با طرح پیش آزمون –پس آزمون با دو گروه کنترل و آزمایش بود. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل کلیه دانش آموزان دختر کلاس اول ابتدایی شهر سنقر بودند. در این پژوهش، از بین تمامی دختران کلاس اول ابتدایی شهر سنقر 30 نفر به عنوان گروه کنترل و 30 نفر به عنوان گروه آزمایش به صورت تصادفی ساده به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار اندازه­گیری پژوهش شامل پرسشنامه عملکرد تحصیلی (تیلور) شامل 40 سوال در 4 مولفه شامل (مولفه­های خودکارآمدی و تاثیرات هیجانی با 8 گوی، مولفه­ی برنامه­ریزی با 16 گویه، مولفه فقدان کنترل پیامد با 4 گویه و مولفه انگیزش با 12 گویه) بر اساس مقیاس پنج درجه­ای لیکرت بود.   برای تعیین تاثیر بازی­های بالشوله بر تعاملات اجتماعی از پرسشنامه تعاملات اجتماعی(آلیس-وایتزمن) استفاده شد. این پرسشنامه دارای 27 سوال 3 و 4 گزینه ای بود. همچنین برای تعیین تاثیر بازی‌های بالشوله هایدلبرگ بر هوش هیجانی از پرسشنامه هوش هیجانی صفت-فرم کودکان (سالووی و مایر) استفاده شد. این پرسشنامه 75 سوال داشت. برای طبقه­بندی و تنظیم داده­ها، محاسبه گرایش­های مرکزی(میانگین)، و شاخص­های پراکندگی(انحراف استاندارد) و رسم نمودارها، از آمار توصیفی استفاده شد، همچنین برای ترسیم جداول و نمودارها از نرم­افزار Excel استفاده شد. سپس برای تجزیه و تحلیل اطلاعات از آمار استنباطی،   نخست از آزمون شاپیرو-­ویلک برای اطمینان یافتن از نرمال بودن توزیع داده­ها استفاده شد. بعد از اطمینان از توزیع طبیعی داده­ها با استفاده از آزمون کولموگروف اسمیرنوف و در صورت توزیع غیرطبیعی بودن داده­ها از آزمون ناپارامتری یومن ویتنی استفاده شد. برای مقایسه داده­های پیش آزمون و پس آزمون در گروه های کنترل و تجربی   و پی بردن   به تغییرات درون گروهی از آزمون تی وابسته استفاده شد. ضمنا سطح معنی­داری، کم­تر از(p< 0.05) در نظر گرفته شد. برای تجزیه و تحلیل داده­ها از بسته نرم­افزاری    نسخه 25 استفاده شد. نتایج: یافته­های پژوهش حاضر حاکی از این است که بین بازی­های بالشوله با پیشرفت تحصیلی و یادگیری ضمنی(هوش هیجانی و تعاملات اجتماعی) تفاوت معناداری وجود دارد. و بازی باعث افزایش یادگیری(هوش هیجانی و تعاملات اجتماعی) و پیشرفت تحصیلی کودکان می­شود. بازی آموزشی موجب تعامل اجتماعی و بهبود مهارت­های اجتماعی در طی بازی می­شوند، که می­تواند به ایجاد تعامل در بین افراد درگیر در بازی کمک کند و یادگیری ضمنی دانش­آموزان را ارتقا دهد. هوش هیجانی یکی از عوامل مهم در تعین موفقیت فرد در زندگی است و مستقیما بهداشت روانی فرد را تحت تاثیر قرار می­دهد. کلمات کلیدی: بازی، بالشوله هایدلبرگ، پیشرفت تحصیلی، یادگیری ضمنی، دختران ابتدائی

   چکیده هدف از این پژوهش   بررسی تاثیر مصرف کوتاه­مدت مکمل تورین برسطح لاکتات وفشارخون پس از یک وهله تمرین وامانده­ساز در دانشجویان دختر فعال بود. . جامعه آماری دانشجویان رشته تربیت بدنی و روش تحقیق نیمه تجربی بود. بدین منظور 14 دختر فعال داوطلب با میانگین سنی 93/0±57/20سال، قد65 /2± 14/ 167 سانتی متر ،وزن 43/4 ±42/66 کیلوگرم، در دو گروه مکمل و درونما به صورت تصادفی انتخاب شده بودند، طی دو جلسه پیش آزمون و پس آزمون در اجرای فعالیت ورزشی وامانده ساز(آزمون بروس) شرکت کردند.مکمل تورین و دارونما( نشاسته ) به صورت کپسول های 1 گرمی در اختیار آزمودنی های گروه تجربی و کنترل قرار گرفت تا روزانه 5 کپسول را به مدت یک هفته استفاده نمایند.پس از پایان دوره مصرف مکمل بلافاصله پس آزمون انجام گرفت. ضربان قلب در هر مرحله اندازه­گیری شد و پس­از رسیدن به واماندگی، به منظور سرد­کردن 3 دقیقه راه رفتن روی تردمیل با سرعت 4km/h انجام گردید، سپس فشارخون فرد در حالت نشسته و6   دقیقه پس از اتمام آزمون، لاکتات خون از نمونه خون سرانگشتی آزمودنی‌ها ، اندازه­گیری شد. به منظور تفاوت بین متغییرها در بخش آمار استنباطی، قبل از تجزیه ‌و تحلیل داده‌ ها، از آزمون کلموگروف – اسمیرنوف برای کسب اطمینان از طبیعی بودن داده ‌ها استفاده شد، با توجه به توزیع طبیعی داده‌ ها و کمی بودن متغیرها برای بررسی داده‌ های پیش‌آزمون و پس‌آزمون از آزمون t همبسته (زوجی) استفاده شد.نتایج بدست آمده از پژوهش بیانگر این بود که مصرف کوتاه­ مدت مکمل تورین کاهش معناداری در پاسخ لاکتات (000/0=p) آزمودنی ها پس از یک وهله تمرین وامانده­ساز را موجب می‌شود.

   چکیده هدف: هدف پژوهشگران و محققان علوم ورزشی به اوج رساندن عملکرد ورزشکار در رشته‏های مختلف ورزشی است در همین راستا محققان درصدد کشف و شناسایی عواملی هستند که بر عملکرد ورزشکار تاثیرگذارند و این موضوع کاملاً پذیرفته شده است که خواب ازجمله ضروریات تندرستی است. هدف از این مطالعه بررسی اثر 30 ساعت محرومیت از خواب بر پاسخ سطوح لپتین و گرلین به یک فعالیت وامانده‏ساز در دانشجویان پسر فعال می‏باشد. موارد و روش‏ها: از میان دانشجویان پسر فعال دانشکده علوم ورزشی دانشگاه رازی شهرستان کرمانشاه، مقطع تحصیلی کارشناسی تعداد 20 نفر به صورت نمونه در دسترس انتخاب و در پژوهش شرکت ‏کردند. آزمودنی‏ها با شیوه‏ انتخاب تصادفی ساده طرح درونگروهی با موزانه متقابل[1]   در دو موقعیت مورد بررسی قرار گرفتند. یافته‏ها: اطلاعات مرتبط به مقایسه پس‏آزمون و پیش‏آزمون در دو موقعیت تجربی (محرومیت از خواب) و کنترل (خواب کافی) نشان داد که هورمون لپتین در شرایط محرومیت از خواب نسبت به ‏شرایط استراحتی کاهش (4/9 درصد) و هورمون گرلین در شرایط تجربی نسبت به ‏شرایط کنترل افزایش (04/2 درصد) یافته است و این تفاوت در سطح (0012/0p=) معنادار تلقی می‏شود. همچنین بی‏خوابی سبب تغییرات معناداری بر شاخص‏های فیزیولوژیکی (VO2max، ضربان قلب، فشار خون، زمان رسیدن به واماندگی و ...) ‏گردید. نتیجه‏گیری: 30 ساعت محرومیت از خواب سبب کاهش لپتین و همزمان افزایش گرلین گردید که این موضوع نشان دهنده اهمیت خواب شبانه، که یکی از عوامل تاثیرگذار مرتبط با چاقی و اضافه وزن است. مخصوصا به وسیله مربیان و ورزشکاران که متعاقب محرومیت از خواب سبب اثر معناداری بر عملکرد آنان می‏شود، باید بیش‏تر مورد توجه قرار گیرد. [1]. Counter balanced

  از مهم ترین عوامل اثرگذار بر یادگیری و اجرای مهارت های حرکتی می توان بازخورد و فشار روانی ناشی از حضور تماشاگران بر عملکرد ورزشکاران را نام برد. تحقیق حاضر با هدف بررسی اثر بازخورد خودکنترل بر اجرای سرویس والیبال تحت فشار تماشاگر در بازیکنان مبتدی و ماهر انجام گرفت. جامعه آماری این تحقیق شامل تمامی سالن های والیبال واقع در شهرستان هرسین می باشد که از بین تمامی آن ها به روش نمونه برداری خوشه ای-تصادفی دو سالن انتخاب گردید و از بین خانم های مراجعه کننده به این سالن ها، 60 نفر (30 بازیکن مبتدی و 30 بازیکن ماهر والیبال) که معیارهای ورود به تحقیق را دارا بودند به صورت تصادفی انتخاب شدند، سپس هر دسته از این بازیکنان به صورت تصادفی به سه گروه خودکنترل، جفت شده و کنترل تقسیم شدند (هرگروه ده نفر). پس از آن هر فرد 10 سرویس ساده متوالی را در شرایط عدم حضور تماشاگر و عدم ارائه بازخورد انجام داد. این آزمون به منظور همسان سازی گروه ها از افراد به عمل آمد. سپس هر فرد 10 سرویس ساده متوالی را در حضور تماشاگران و تحت فشار روانی ناشی از آنان انجام داد (به منظور دیده نشدن محل برخورد توپ با سطح زمین توسط آزمودنی ها، از آزمودنی خواسته شد تا بعد از انجام سرویس، 180 درجه به دور خود بچرخد). سپس با توجه به گروهی که فرد در آن قرار داشت بازخورد مورد نیاز به او ارائه شد. پس از آن امتیازات هر فرد در کوشش ها بر اساس آزمون سرویس والیبال ایفرد ثبت گردید. از آمار توصیفی برای محاسبه ی گرایش های مرکزی (میانگین) و پراکندگی (انحراف معیار) گروه ها استفاده شد. پس از اطمینان از توزیع طبیعی داده ها با استفاده از آزمون شاپیرو ویلک، برای آزمون فرضیه های تحقیق، روش پارامتریک آمار استنباطی (تحلیل واریانس یک راهه) به کار گرفته شد. برای بررسی تفاوت های بین گروهی نیز از آزمون تعقیبی مناسب (آزمون بونفرونی) استفاده گردید و در تمام موارد سطح معنی داری 05/0 در نظر گرفته شد. نتایج تحقیق نشان داد که در گروه بازیکنان مبتدی، گروه بازخورد خودکنترل به‌طور معناداری نمرات بالاتری از گروه جفت شده (014/0=P) و گروه کنترل (028/0=P) داشتند، بین گروه جفت شده و کنترل تفاوت معناداری وجود نداشت (000/1=P)؛ و در گروه بازیکنان ماهر، گروه بازخورد خودکنترل با گروه جفت شده (000/1=P) تفاوت معنی داری نداشت در حالی که با گروه کنترل تفاوت معنی داری داشت (024/0=P)، همچنین بین گروه جفت شده و کنترل تفاوت معناداری وجود داشت (006/0=P). با توجه به این نتایج در هر دو گروه بازیکنان مبتدی و ماهر، بازخورد خودکنترل موجب بهبود عملکرد می‌شود، اما گروه مبتدی نسبت به گروه ماهر بیشتر از بازخورد خودکنترل سود می برد.واژگان کلیدی: بازخورد خودکنترل، سرویس والیبال، بازیکنان مبتدی و ماهر.

  چکیده زمینه و هدف: با توجه به نقش مکمل کلرلا در بهبودی سیستم آنتی اکسیدانی، هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر شش هفته فعالیت ورزشی HIIT و مکمل دهی کلرلا ولگاریس بر کنترل سطوح مارکر های استرس اکسیداتیو در مردان دارای اضافه ‌وزن بود.روش تحقیق: 30 نفر آزمودنی تحقیق حاضر (سن 1/2±8/22 سال؛   MI 27/1±9/6 ) به صورت تصادفی در سه گروه (10 نفره): گروه مکمل+ تمرین، گروه دارونما+تمرین و گروه تمرین قرار گرفتند. قبل و 48 ساعت پس از پایان 6 هفته تمرینHIIT نمونه‌های خونی از آزمودنی‌ها گرفته و برای اندازه مالون دی آلدهید، پروتئین کربونیل، نیتریت اکساید مورد استفاده قرار گرفت. برنامه تمرین آزمودنی ها شامل 6 هفته فعالیت ورزشی HIIT فزآینده بود. آزمودنی‌های گروه مکمل   قرص (300 میلی‌گرم) مکمل کلرلا ولگاریس را روزی چهار نوبت در طی شش هفته آزمون مصرف می‌کردند و گروه دارونما قرص ساکاروز مشابه کلرلا مصرف کردند. سطح معناداری (05/0>P) برای تمام داده‌ها استفاده شد .یافته‌ها :   نتایج نشان داد مکمل کلرلا ولگاریس همراه با تمرینات   HIIT موجب کاهش معنا دار   MDA و   Oدر مقایسه با سایر گروه ها شد (05/0>P). همچنین سطوح PC هنگام مقایسه سه گروه کاهش معنادار در گروه مکمل+تمرین نسبت به گروه تمرین نشان داد اما اختلاف معنی داری با گروه دارونما+تمرین نشان نداد (05/0<P). نتایج ترکیب بدن کاهش وزن چربی و افزایش آمادگی هوازی آزمودنی های گروه تمرین+مکمل را نسبت به دیگر گروه ها نشان داد (05/0>P). نتیجه‌گیری : نتایج تحقیق حاضر نشان داد شش هفته تمرینات HIIT همراه با مکمل یاری کلرلا ولگاریس باعث سطوح MDA، NO، PC در مردان دارای اضافه‌وزن شد.  واژه‌های کلیدی : تمرین تناوبی، استرس اکسیداتیو، آنتی اکسیدان، ملون دی آلدهید، پروتئین کربونیل، نیتریت اکساید

چکیدهکارآفرینی استراتژیک ، به عنوان متغیری تازه طی سالیان اخیر جایگاه ویژه ای را میان محققان بسیاری در جهان به عنوان عاملی کلیدی جهت رشد و کسب   ثروت و رضایت مشتریان نهادهای مختلف از جمله سازمان های ورزشی پیدا کرده است. هدف کلی این پژوهش اثر کارآفرینی استراتژیک بر عملکرد با تاکید بر نقش استراتژیک مزیت رقابتی در باشگاه‎های ورزشی غرب کشور بود. تحقیق حاضر از نوع توصیفی پیمایشی است. جامعه آماری این پژوهش را مدیران و روسای تمام باشگاه‎های ورزشی غرب کشور تشکیل می دادند. روش نمونه گیری در این تحقیق بر اساس فرمول کوکران 261 به عنوان نمونه در نظر گرفته شدند. ابزار تحقیق شامل پرسشنامه های استاندارد کارآفرینی استراتژیک ملک اخلاق (1393)، مزیت رقابتی لی لی و همکاران (2006) و عملکرد کسب و کار هالی و همکاران (2009) بود. برای تحلیل داده­ها از آمار توصیفی (فراوانی، درصد، شاخص های پراکندگی و گرایش به مرکز) و استنباطی (روش­شناسی مدل معادلات ساختاری) به کمک نرم­افزارهای    22 و Amos 24 استفاده شد. لازم به ذکر است در روش آماری کمی تحلیل­های آماری با سطح خطای 05/0 انجام گرفت. بر اساس نتایج، کارآفرینی استراتژیک تاثیر مثبت و معناداری بر مزیت رقابتی و هم بر عملکرد کارکنان باشگاه های ورزشی غرب کشور داشتند. مزیت رقابتی نیز تاثیر مثبت و معناداری بر عملکرد کسب و کار کارکنان باشگاه های ورزشی غرب کشور داشتند. به علاوه از میان مولفه های کارآفرینی استراتژیک، تنها ذهن کارآفرینانه برمزیت رقابتی و همچنین مولفه های اداره منابع و نوآوری بر عملکرد اثرگذار نبودند. همانطور که مشخص است ، بقا و رشد هر سازمانی در گرو عوامل گوناگونی از جمله : رشد، نوآوری، ارزابی عملکرد و بهبود آن وکسب بازار رقابتی و... می باشد.   باید یادآور شد که تا به حال پژوهشی با این زمینه در سازمانهای ورزشی صورت نگرفته است. لذا محقق پیشنهاد می کند نتایج به دست آمده از این پژوهش می تواند مورد توجه بسیاری از سازمان ها و نهادهای ورزشی کشور جهت به دست آوردن فاکتورهایی نظیر:   سود و ثروت، رشد نوآوری، کسب و حفظ رضایت مشتریان ، به دست آوردن و نگه داری بازار رقابتی و ...قرار گیرد. به طور کلی نتایج این پژوهش حاکی از آن بود که کارآفرینی استراتژیک و مولفه های آن با اثر گذاری مثبتی که هم بر مزیت رقابتی و هم عملکرد داشتند، می توانند نقش بسیار مهمی را در برآورده کردن اهداف و بهبود عملکرد هر سازمانی به ویژه از لحاظ مالی وغیر مالی   به علاوه   فاکتورهای مذکور ایفا کند. با توجه به نتایج به دست آمده پیشنهاد می گردد مدیران باشگاه ­های ورزشی غرب کشور جهت افزایش عملکرد کسب و کار خود،   بر ارتقاء و بهبود اثر گذاری کارآفرینی استراتژیک و مزیت رقابتی در سازمان تاکید بیشتری داشته باشند.واژه های کلیدی: کارآفرینی استراتژیک، مزیت رقابتی، عملکرد کسب و کار، باشگاه ورزشی، غرب کشور.  

بررسی متغیر های عینی و ذهنی تمرین زدگی در بانوان فوتبالیست در یک فصل از لیگ برتر

چکیدههدف:   درسنین   سالمندی تغییراتی فرسایشی در بدن بهوقوع می پیوندد که موجب اختلالاتی در تعادل، فرآیند شناختی زمان واکنش و کیفیتزندگی آنان می شود. این پژوهش به منظور بررسی اثر 8 هفته تمرینات ثبات مرکزی و ثباتمرکزی_ذهن آگاهی بر تعادل ایستا و پویا، زمان واکنش و کیفیت زندگی زنان سالمند غیرفعال مراکز مراقبت از سالمندان شهر کرمانشاه، انجام شد.روش‌شناسی پژوهش:در این پژوهش تعداد 30 نفر از سالمندان زن غیر فعال با میانگین سنی   61/3±60/61 از یکی از مراکز مراقبت از سالمندان شهر کرمانشاه، بهصورت تصادفی انتخاب، و به سه گروه تجربی 1 با تمرینات ثبات مرکزی_ ذهن آگاهی، گروهتجربی 2 با تمرینات ثبات مرکزی تقسیم شدند؛ گروه کنترل نیز در مدت پژوهش به فعالیتروزانه معمول خود ادامه داد. در جلسه اول پیش آزمون ها انجام گرفت؛ برای آزمونتعادل ایستا از آزمون رومبرگ، تعادل پویا، آزمون برگ، زمان واکنش، دستگاه زمانواکنش چند انتخابی شرکت لافایات مدل 63035 و برای کیفیت زندگی از پرسشنامه ی کیفیتزندگی SF-36 استفاده شد. سپس گروه های تجربی 1 و 2 بهمدت 8 هفته، هر هفته 3 جلسه ی 45 دقیقه ای تمرینات مخصوص به خود را دریافت کردند.تمرینات ثبات مرکزی بر اساس پروتکل تمرینی جفری و تمرینات ذهن آگاهی شامل آموزشفنون مبتنی بر ذهن آگاهی بود. بعد از اتمام مداخلات تمرینی نیز پس آزمون با همانرویه ی پیش آزمون، به عمل آمد.یافته‌ها: پس از اطمینان از توزیع طبیعی داده ها بااستفاده از آزمون k-s، نتایج مقایسه ی درون گروهی با   tزوجی نشان داد کهعملکرد گروه تجربی 1 و 2 در متغیر تعادلایستا و پویا و نیز زمان واکنش ساده در پیش آزمون به پس آزمون به صورت معنی داریبهبود یافته است (0.05>P   )؛و در مقایسه ی بین گروهی با استفاده از آزمون تحلیل واریانس یک راهه تفاوت بینگروه ها معنی دار شد (0.05>P   )؛نتایج حاصل از آزمون تعقیبی شفه نشان داد که گروه تجربی 1 در مقایسه با گروه کنترلدر متغیر های تعادل ایستا و پویا تفاوت معنی داری داشتند (0.05>P   )؛ اما سایر مقایسه های بین گروهی به حد معنی داری نرسید. در موردمتغیر زمان واکنش ساده نیز تفاوت بین گروه ها معنی دار نشد. درمتغیر های زمان واکنش انتخابی و کیفیت زندگی نتایجمقایسه ی درون گروهی نشان دادکه تنها عملکرد گروه تجربی 1 در متغیر های یاد شده از پیش آزمون به پس آزمون بهصورت معنی داری بهبود یافت (0.05>P   ).در متغیر زمان واکنش انتخابی مقایسه ی بین گروهی نشان داد تفاوت بین گروه ها معنیدار نیست؛ اما این تفاوت در مورد متغیر کیفیت زندگی معنی دار بود (0.05>P   )؛ نتایج حاصل از آزمون تعقیبی شفه نشان داد کهگروه تجربی 1 در مقایسه با گروه کنترل در متغیر یادشده تفاوت معنی داری داشتند (0.05>P   )؛ اما بین سایر مقایسه های بین   گروهیتفاوت معنی داری مشاهده نشد.      نتیجه‌گیری: الگوی نتایج حاضر نشان می دهد که ترکیب تمریناتجسمانی نظیر ثبات مرکزی با تمرینات ذهن آگاهی ضمن کاستن از بار فشار روانی وجسمانی تمرینات بدنی صرف به سبب کاهش زمان فعالیت بدنی محض، می تواند نتایجسودمندی را در عملکردهای شناختی وحرکتی نظیر زمان واکنش و تعادل و نیز کیفیت زندگیسالمندان به همراه داشته باشد.کلیدواژه‌ها: ثبات‌مرکزی، ذهن‌آگاهی، تعادل‌ایستا ، تعادل‌پویا، زمان‌واکنش،کیفیت‌زندگی، سالمندی    

    چکیدههدف از اینپژوهش بررسی تاثیر آموزش بازی­های تطابقی بر رفتار سازشی و رشد حرکتی دانش­آموزان کم­توانذهنی آموزش­پذیر بود. روش پژوهش، آزمایشی و نمونه­های آن شامل 80 دانش­آموز کم­توانذهنی بود که تعداد 80 نفر نمونه به طور تصادفی از میان دو مدرسه کودکان استثناییشهرستان هرسین، از پایه­های تحصیلی پیش­دبستانی، اول، دوم و سوم انتخاب شدند. سپساین تعداد نمونه به طور تصادفی در دو گروه 40 نفری آموزش (20 دختر، 20 پسر) وکنترل قرار داده شدند. ابزار پژوهش عبارت است از مقیاس رشد اجتماعی واینلند ومقیاس رشد حرکتی لینکلن-اوزرتسکی بود. سپس کودکان کم­توان ذهنی گروه آموزش طی 12جلسه 45 دقیقه­ای آموزش بازی­های تطابقی را در مدرسه دریافت کردند. نتایج تحلیلکواریانس که از نرم افزار اس پی اس اس 16 بدست آمد، نشان داد که آموزش بازی­هایتطابقی بر رفتار سازشی و رشد حرکتی این کودکان موثر بوده است و بین دو گروه پسر ودختر در نمرات رفتار سازشی و رشد حرکتی بعد از آموزش بازی­های تطابقی تفاوتمعناداری مشاهده نشد. نتایج این پژوهش نشان داد که آموزش بازی­های تطابقی قادر استمهارت­های سازشی و رشد حرکتی دانش­آموزان کم­توان ذهنی را افزایش دهد.   واژگان کلیدی: بازی­های تطابقی، رفتار سازشی، رشد حرکتی، کم­توان ذهنی

چکیدهزمینه و هدف: چاقی اختلال متابولیکی است که در پی افزایش انرژی دریافتی و کاهش مصرف انرژی ایجاد می‌شود. از سوی دیگر، آیریزین، مایوکاین جدیدی است که اثرات مفید خود را از طریق افزایش هزینه انرژی نشان می­دهد. با این حال، پاسخ آیریزین به فعالیت ورزشی مقاومتی و متغیرهای تمرینی مربوط به آن کمتر مورد بحث و بررسی قرار گرفته است. هدف مطالعه حاضر، بررسی اثر فعالیت مقاومتی با فواصل استراحتی متفاوت بر سطوح آیریزین سرم و لاکتات خون در پسران چاق می­باشد. روش­شناسی تحقیق:   دوازده پسر چاق در این پروتکل تمرینی شرکت کردند. آزمودنی ها در سه روز جداگانه به صورت تصادفی به زمان های استراحتی 60، 120، 240 ثانیه بین نوبت ها تقسیم شدند و پروتکل تمرینی را اجرا کردند. هر پروتکل تمرینی شامل چهار نوبت پرس سینه تا سر حدخستگی و شدت 60 درصد یک تکرار بیشینه بود. نمونه­های خونی 15 دقیقه قبل و بلافاصله بعد از فعالیت گرفته شد. داده­ها به دست آمده با استفاده از روش­های آماری t همبسته، تحلیل واریانس و ضریب همبستگی پیرسون، مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته­ها: افزایش معنی­داری در غلظت آیریزین سرم و لاکتات خون بلافاصله بعد از هر سه پروتکل فعالیت ورزشی مقاومتی نسبت به قبل از فعالیت مشاهده شد (05/0 > P)؛ همچنین اختلاف معنی­داری در متغیرهای پژوهش بین سه پروتکل فعالیت ورزشی مقاومتی مشاهده شد   (05/0 > P)؛ براساس نتایج آزمون تعقیبی توکی افزایش در غلظت آیریزین سرم و لاکتات در زمان استراحتی 60 ثانیه به طور معنی­داری بیشتر از زمان­های استراحتی 120 و 240 ثانیه؛ همچنین افزایش غلظت آیریزین سرم و لاکتات زمان استراحتی 120 ثانیه به طور معنی­داری بیش از 240 ثانیه بود. نتایج نشان داد همبستگی مثبت و معنی­داری بین لاکتات و آیریزین درتمرین مقاومتی با زمان­های استراحتی 60 و 120 ثانیه مشاهده شد (05/0 > P)؛ درحالی که اختلاف معناداری بین لاکتات و آیریزین در تمرین مقاومتی با زمان استراحتی 240 ثانیه مشاهده نشد. نتیجه­گیری: این نتایج حاکی از آن است که تمرین مقاومتی با فاصله استراحتی کم در مقایسه با تمرین مقاومتی با فاصله استراحتی زیاد سبب افزایش سطوح آیریزین در پسران چاق می­شود. با توجه به وجود همبستگی مثبت و معنی­دار بین آیریزین سرم و لاکتات خون، تجمع لاکتات بیشتر در تمرین مقاومتی با فاصله استراحتی کم ممکن است یکی از مکانیسم­های احتمالی ترشح آیریزین بیشتر در نتیجه­ی فعالیت­های مقاومتی با فاصله استراحتی کم باشد.واژگان کلیدی: چاقی، آیریزین، لاکتات، تمرین مقاومتی، فاصله استراحتی متفاوت

یکی از عوامل اثرگذار بر یادگیری و اجرای مهارت­های حرکتی، توجه است و کانونی کردن آن یک روش برای افزایش بازدهی و یادگیری است. یکی از شرایط رقابتی که میتواند تاثیربسزایی بر اجرای ورزشکار داشته باشد، حضور تماشاچی است. هدف تحقیق حاضر بررسی کانون توجه درونی، بیرونی و خودتنظیم بر عملکرد (سرعت و دقت) دریبل فوتسالیستهای شهر معمولان است. جامعه تحقیق حاضر را فوتسالیستهای ماهر 14-17 ساله شهر معمولان تشکیل می­دهند. 32 نفر از جامعه موردنظر به عنوان نمونه تحقیق به روش در دسترس انتخاب شدند. آزمون مهارت دریبل فوتسال از تمامی افراد در وضعیت­های مختلف توجه گرفته شد و نمرات دقت و سرعت اجرای ورزشکاران در نرم افزار    نسخه 22 وارد و تحلیل گردیدند. جهت بررسی وضعیت توزیع نمرات و آمار توصیفی از آزمون شاپیرو ویلک، میانگین و انحراف استاندارد استفاده گردید. با توجه به معناداری آزمون شاپیرو ویلک، جهت آزمون فرضیه­های تحقیق از آزمون­های ناپارامتریک ویلکاکسون و فریدمن استفاده گردید. نتایج تحقیق نشان داد که توجه درونی و خودتنظیم بر عملکرد دقت و سرعت دریبل ورزشکاران تاثیری ندارد (p>0.05). با این حال توجه بیرونی بر عملکرد دقت و سرعت دریبل ورزشکاران تاثیر معناداری را نشان داد (p< 0.05). همچنین مقایسه آثار افتراقی کانون­های توجه نشان داد که تفاوت معناداری بین عملکرد دقت و سرعت در کانون­های توجه درونی، بیرونی و خودتنظیم وجود دارد. با توجه به نتایج می­توان ابراز داشت که کانون توجه بر عملکرد تحت فشار ناشی از حضور تماشاچی اثر میگذارد و بایستی به عنوان یک متغیر مهم در نظر گرفته شود.  

چاقی و اضافه‌وزن به همراه اختلالات لیپیدی و متابولیکی مرتبط با آن، یکی از نگرانی‌های بسیار مهم در جهان امروز است. اخیرا تمرینات تناوبی پرشدت (HIIT) برای کاهش وزن بسیار مورد توجه قرار گرفته است. بنابراین هدف ما بررسی و مقایسه اثر حاد یک جلسه تمرین تناوبی پرشدت و تمرین هوازی بر نیمرخ چربی دختران دارای اضافه وزن است. به این منظور ?? دختر جوان دارای اضافه وزن به روش نمونه­گیری غیر­تصادفی در دسترس انتخاب شدند و همه آزمودنی­ها در هر دو نوع تمرین شرکت کردند. قبل از شروع آزمون، اندازه‌گیری‌های شاخص‌هایی از قبیل قد، وزن و شاخص توده بدن (BMI) انجام شد. تمرینات به صورت تک جلسه­ای انجام شد که شامل یک جلسه تمرین HIIT و یک جلسه تمرین هوازی بود. برای اجرای پروتکل تمرینی HIIT از ? تکرار ?? ثانیه‌ای آزمون وینگیت استفاده شد، به این صورت که آزمودنی‌ها ?? دقیقه گرم کردن را بدون بار   انجام دادند، سپس به مدت ? دقیقه با سرعت ?? دور در دقیقه رکاب زدند و در نهایت ?? ثانیه با نهایت سرعت رکاب زدند. برای انجام تمرین هوازی آزمودنی­ها بعد از ?? دقیقه گرم کردن، به مدت ?? دقیقه با شدت ?? درصد ضربان قلب حداکثر بر روی تردمیل دویدند. نمونه­های خونی بلافاصله قبل و بعد از هر جلسه تمرین از ورید سفالیک آزمودنی­ها در حالت ناشتا برای اندازه‌گیری سطوح نیمرخ چربی جمع آوری گردید. سطوح نیمرخ چربی بعد از تمرینات HIIT بدون تغییر بود. با این حال بعد از تمرین هوازی افزایش معنادار سطح HDL مشاهده شد. همچنین مقایسه نتایج دو جلسه تمرینی نشان داد که در تمرین HIIT سطوح کلسترول تام و LDL کاهش بیشتری داشت. به طور کلی تمرین هوازی را می‌توان به عنوان روشی موثر برای بهبود سطوح نیمرخ چربی در نظر گرفت. همچنین می‌توان از تمرین HIIT برای این منظور و به عنوان روشی نوین و مفرح برای بهبود سطوح چربی خون بهره گرفت.

  چکیده:هدف از مطالعه ی حاضر مقایسه ی تاثیر 8 هفته تمرینات یکپارچه ی شناختی – حرکتی بر برخی فاکتورهای شناختی ،تعادل و کیفیت زندگی زنان سالمند شهرستان کرمانشاه می باشد .به این منظور 30 زن سالمند با میانگین سنی 54/6±15/69 سال ازمیان داوطلبان انتخاب شدند و به صورت کاملا تصادفی به دو گروه کنترل و تجربی تقسیم شدند ودر پیش آزمون آزمودنی ها پس از پر کردن پرسشنامه ی کیفیت زندگی توسط هردو گروه (تجربی و کنترل )،.برای ارزیابی ویژگی های شناختی نظیر حافظه ی کاری از نرم افزار وکسلر [1]مقیاس WMS-III ، و توجه متمرکز از نرم افزارSelectiv & Divaided Attention   نسخه ی طراحی دانشگاه الزهرا استفاده شد.همچنین از آزمون ایستادن   لک لک، برای ارزیابی تعادل ایستا و تست tugبرای ارزیابی تعادل پویااستفاده شد. سپس گروه کنترل به انجام برنامه ی تمرینی روزانه ی خود مشغول شد و گروه تمرینی 8 هفته در پروتکل تمرینی تمرینات یکپارچه ی شناختی – حرکتی شرکت کردند.و دوروز بعد از اتمام تمرینات برای انجام پس آزمون دو گروه کنترل و تجربی تست های پس آزمون را انجام دادند.   ودر آخر از آزمون کلموگروف اسمیرنوف برای کسب اطمینان از طبیعی بودن توزیع داده ها استفاده شد.آزمون t همبسته و آزمون t مستقل برای بررسی تفاوت های درون و میان گروهی تمرین به کار گرفته شد.تجزیه و تحلیل درون گروهی نشان داد که گروه تمرینی در مولفه ی توجه متمرکز افزایش معنی داری نسبت به گروه کنترل نداشته است(103/0=(p.   اما سایر نتایج نشان داد که تمرینات یکپارچه ی شناختی – حرکتی تاثیر معناداری در بهبود حافظه ی کاری( 001/p= ) ،تعادل ایستا(001/0p=) ،تعادل پویا(000/0(p= و کیفیت زندگی   )000/0 ( p=نسبت به گروه کنترل داشته است و گروه کنترل در هیچ یک از مولفه ها به سطح معناداری نرسیده بود.  واژه های کلیدی: سالمندی ،تعادل ایستا ، تعادل پویا ، توجه متمرکز ،حافظه ی کاری ،کیفیت زندگی[1] Dissatisfied working memory  

 هدف از مطالعه ی حاضر مقایسه ی تاثیر 8هفته تمرینات یکپارچه ی شناختی – حرکتی بر نیمرخ چربی و برخی فاکتوهای آمادگی جسمانی زنان سالمند شهرستان کرمانشاه می باشد. به این منظور 30آزمودنی زن سالمند با میانگین سنی 54/6±15/69سال ازمیان داوطلبان انتخاب شدند و به صورت کاملا تصادفی به دو گروه کنترل و تجربی تقسیم شدند و پس از خونگیری، آزمون ایستادن لک لک، تست(رفتن و برگشتن) tug، ولز و نشستن و برخاستن به ترتیب برای ارزیابی تعادل ایستا، تعادل پویا، انعطاف پذیری عضلات کمر و همسترینگ، قدرت عضلات پا و استفاده از دینامومتر دستی برای ارزیابی قدرت عضلات دست استفاده شد . سپس گروه کنترل بدون هیچ مداخله ای به برنامه ی روزانه ی خود پرداختند و گروه تمرینی 8 هفته در پروتکل تمرینی تمرینات یکپارچه ی شناختی – حرکتی شرکت کردند. آزمون کلموگروف اسمیرنوف برای کسب اطمینان از طبیعی بودن توزیع داده ها استفاده شد.آزمون t همبسته و t مستقل برای بررسی تفاوت های درون و میان گروهی تمرین به کار گرفته شد. تجزیه و تحلیل درون گروهی نشان داد که گروه تمرینی در مولفه ی تری گلیسرید و LDL و قدرت دست، نسبت به گروه کنترل تفاوت معنی داری نشان نداد اما کاهش کلسترول، افزایش HDL، افزایش تعادل ایستا وتعادل پویا، افزایش انعطاف پذیری وافزایش قدرت عضلات پا   نسبت به گروه کنترل معنی دار بود. بر اساس نتایج به دست آمده   از پژوهش حاضر؛تمرینات یکپارچه حرکتی تاثیر معنی داری درکلسترول، HDL، تعادل ایستا، تعادل پویا، انعطاف پذیری و قدرت اندام تحتانی (پا )در   زنان سالمند شهرستان کرمانشاه داشت.