چکیدهمقدمه: رایجترین و خطرسازترین مشکل، در بیماران مبتلا به استئوآرتریت زانو، نقص تعادل و کنترل پاسچر به ویژه هنگامتکالیف شناختی همزمان بوده که، سبب افزایش احتمال خطر سقوط در آنها میشود. هدف از پژوهش حاضر، بررسی آثاربارهای شناختی بر شدت درد، کنترل پاسچر و الگوی گامبرداری به دنبال شش جلسه تحریک tDCSآنودال نقاط M1و. بودDLPFCروشها: پنجاه و چهار زن سالمند مبتلا به استئوآرتریت زانو با دارا بودن معیارهای ورود به مطالعه، داوطلب شرکت درپژوهش حاضر شدند؛ که به طور تصادفی در گروههای تحریک 18( anodal-tDCS-M1نفر،) گروه تحریک -anodal18( tDCS- DLPFCنفر) و گروه shamیا کنترل (18نفر) تخصیص داده شدند. قبل از اعمال شش جلسه تحریکغیرتهاجمی و بلافاصله پس از پایان، تعادل با دستگاه ،Tecnobodyالگوگامبرداری با دستگاه ،PT-Scanدرد با پرسشنامهVASو عملکرد شناختی با پرسشنامه MOCAبررسی شد. مداخلات شامل شش جلسه متوالی 20دقیقهای تحریک tDCSآنودال نواحی M1و DLPFCبود. در پیش آزمون و پس آزمونها، هنگام ارزیابی پیامدهای مطالعه، صحبت کردن باآزمودنی به عنوان بار شناختی با دشواری کم، تکلیف حسابی شنیداری به عنوان بار شناختی با دشواری متوسط و تکلیفحسابی سریالی به عنوان بار شناختی با دشواری بالا شد.یافتهها: نتایج پژوهش حاضر نشان داد که، شش جلسه مداخله tDCSاعمال شده بر هر دو ناحیه M1و DLPFCبهطورمعناداری سبب کاهش شدت درد در مقایسه با گروه کنترل شده است و بین دو مداخله در این اثرگذاری تفاوتی دیده نشد( .) P<0/001همچنین، تاثیر مداخله M1بر تعادل داینامیک در شرایط بار شناختی بالا به طور معناداری بهتر از DLPFCبود. علاوه بر آن در خصوص فاکتور شاخص تقارن توزیع فشار کف پایی، تاثیر مداخله M1بر این شاخص در شرایط بارشناختی بالا به طور معناداری بهتر از DLPFCبود. با این حال، اثرگذاری مداخلات مطالعه بر تعادل استاتیک تحت سطوحمختلف بار شناختی، تفاوت معناداری را در پاسخ به تحریک نواحی مختلف مغز نشان نداد ( .) p>0/05نتیجه گیری: با عنایت به یافتههای پژوهش میتوان نتیجه گرفت که، اثر تحریک مستقیم فراجمجمهای آنودال بر تعادل پویاو شاخصهای بیومکانیکی راهرفتن در زنان سالمند مبتلا به استئوآرتریت زانو وابسته به ناحیه تحریک و سطح بار شناختی است.تحریک قشر حرکتی اولیه ( )M1در برخی شرایط، بهویژه تحت بار شناختی بالا، به بهبود نسبی تقارن فشار پاشنه و تعادل پویامنجر شد، در حالی که تحریک DLPFCتاثیر معناداری نشان نداد. با این حال، تفاوت قطعی و پایدار بین دو ناحیه در تمامیشرایط مشاهده نشد، اما هدفگیری اختصاصی M1ممکن است در شرایط شناختی چالشبرانگیز سودمندتر باشد.کلید واژگان: بار شناختی، کنترل پاسچر، درد، استئوآرتریت زانو، تحریک جریان مستقیم فراجمجمه ای ( ،)tDCSتعادل،الگوگام برداری

مقدمه: دردهای مزمن می‌تواند سبب اختلالات شناختی شده و در حین انجام تکالیف دوگانه، کنترل وضعیتی بیمار مبتلا به درد مزمن را دچار چالش کرده و او را در معرض خطر سقوط قرار دهد. استئوآرتریت زانو یکی از شایع‌ترین بیماری‌های مرتبط با افزایش سن است که منجر به درد و ناتوانی در انجام فعالیت‌های روزمره شده و بیماران را با افت عملکرد تعادل، در معرض خطر سقوط و پیامدهای متعاقب آن قرار می‌دهد. هدف از مطالعه حاضر، بررسی اثرات تمرینات دو تکلیفی شناختی-حرکتی مبتنی بر آب بر شدت درد، عملکرد شناختی، تعادل ایستا و پویا و الگوی گام برداری در زنان مبتلا به استئوآرتریت زانو می‌باشد. مواد و روش‌ها: در این کارآزمایی بالینی دو سویه کور با گروه‌های موازی و طرح پیش آزمون-پس آزمون، ?? زن مبتلا به استوآرتریت زانو (میانگین سن: 78/7 ± 89/54 سال، میانگین قد:   12/6 ± 49/ 158 سانتی‌متر و میانگین وزن: 74/11 ±   65/78 کیلوگرم) با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه تمرینات دوتکلیفی شناختی-حرکتی مبتنی بر آب (22n=) و تمرینات رایج آبدرمانی (22n=) تخصیص داده شدند. مداخلات به مدت هشت هفته، سه جلسه در هفته و هر جلسه به مدت ?? دقیقه اعمال شد. قبل از اجرای مداخلات و پس از اتمام مداخلات، متغیر درد با پرسشنامه VAS،   عملکرد شناختی با پرسشنامه MoCA، تعادل ایستا و پویا با دستگاه Tecnobody و الگوی گام برداری با دستگاه PT-Scan ارزیابی شد. ارزیابی پیامدهای تعادل ایستا و پویا و الگوی گام‌برداری در پیش آزمون و پس آزمون، در سه حالت اعمال بار شناختی، انجام گرفت. جهت تجزیه و تحلیل داده‌ها از آزمون تحلیل واریانس آمیخته با اندازه‌های تکراری توسط نرم افزار    نسخه 27 استفاده شد. یافته‌ها: یافته‌های پژوهش حاضر نشان داد هر دو مداخله تمرینات دوتکلیفی شناختی-حرکتی مبتنی بر آب و تمرینات رایج آب‌درمانی منجر به بهبود معناداری در شاخص‌های شدت درد (001/0>P)، عملکرد شناختی (001/0>P)، تعادل ایستا (003/0=P)، تعادل پویا (001/0>P) و الگوی گام‌برداری (004/0=P) شدند. همچنین بر اساس مقایسه‌های بین گروهی مشاهده شد که میانگین شدت درد و عملکرد شناختی تفاوت معناداری بین گروه‌ها داشت (به ترتیب 004/0=P و 001/0>P) و در تعادل پویا جز در بار شناختی متوسط تفاوتی بین گروه‌ها وجود نداشت (001/0>P). در مقابل در متغیرهای تعادل ایستا و الگوی گام‌برداری تفاوت معناداری بین دو گروه تمرینات دوتکلیفی شناختی-حرکتی مبتنی بر آب و تمرینات رایج آب‌درمانی وجود نداشت. نتیجه‌گیری: بر اساس یافته‌های این مطالعه می‌توان نتیجه گرفت که هر دو مداخله تمرینات دوتکلیفی شناختی–حرکتی مبتنی بر آب و آب‌درمانی رایج، در بهبود شدت درد، عملکرد شناختی، تعادل ایستا و پویا و الگوی گام‌برداری زنان سالمند مبتلا به استئوآرتریت زانو موثر هستند. با این حال، افزودن مولفه‌های شناختی به تمرینات آبی می‌تواند بهبودهای بیشتری در شدت درد، عملکرد شناختی و تعادل پویا تحت بار شناختی کم ایجاد کند. در نهایت می‌توان نتیجه گرفت که ترکیب محرک‌های شناختی و حرکتی در محیط آبی، یک مداخله توانبخشی ایمن و موثر است که می‌تواند به‌طور همزمان سلامت جسمانی و شناختی بیماران مبتلا به استئوآرتریت زانو را بهبود بخشد. کلید واژگان: استئوآرتریت زانو، تمرینات دوتکلیفی، آب‌درمانی، درد، تعادل، عملکرد شناختی، الگو گام برداری   

   مقدمه:  استئوآرتریت زانو به عنوان یک بیماری تخریبی مفصلی شایع، با ایجاد درد و محدودیت حرکتی، کیفیت زندگی سالمندان را به ویژه در زنان تحت تاثیر قرار می‌دهد. از آنجا که فعالیت بدنی نقش کلیدی در مدیریت این عوارض ایفا می‌کند، این مطالعه به بررسی و مقایسه اثربخشی دو مداخله ورزشی متمایز، یعنی پیاده‌روی معمولی و پیاده‌روی نوردیک،   بر شاخص‌هایی چون درد، تعادل، عملکرد شناختی و ناتوانی‌های مرتبط با استئوآرتریت زانو در زنان سالمند می‌پردازد.

   هدف: اختلال ADHD با ترکیبی از سطوح نامناسب بی­توجهی، رفتار تکانشی و بیش فعالی مشخص می­شود. نتایج مطالعات نشان داده است که فعالیت بدنی در قالب بازی نقش مهمی در پاتوفیزیولوژی و مدیریت ADHD دارد. علاوه بر این، با توجه به نقش حیاتی ویتامین D در عملکرد صحیح سیستم عصبی مرکزی و سلامت روان مصرف این ویتامین می­تواند به عنوان یک درمان مکمل و یک داروی کمکی موثر، علائم این بیماران را بهبود بخشد. لذا هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر هشت هفته مکمل­دهی ویتامین دی و تمرینات Brain ball بر عملکرد اجرایی درکودکان ??_??ساله مبتلا به نشانگان اختلال نقص توجه / بیش فعالی (ADHD) است. روش پژوهش: بدین منظور60 دانش آموز مبتلا به نشانگان ADHD   بر اساس پرسشنامه تشخیصیADHD Rating Scale   DSM-5 والدین و معلمان و تحت نظر متخصص روانشناس در این پژوهش شرکت کردند و به طور تصادفی در یکی از گروه‌های کنترل (15 نفر)، گروه ویتامین دی(15 نفر)، گروه برین بال (15 نفر)، گروه ویتامین دی+برین بال (15 نفر)، قرار گرفتند. به منظور ارزیابی نیز از تجزیه و تحلیل تست­های برو/نرو، تست استروپ رنگ کلمه و ان بک، قبل و بعد از مداخله استفاده شد. داده‌ها به صورت میانگین ± انحراف معیار نشان داده می‌شوند. توزیع نرمال با (آزمون شاپیرو – ویلک) و همسویی با (آزمون Levene) بررسی شدند. تفاوت‌های بین گروهی با استفاده از تحلیل واریانس دو راهه تعیین شد. در صورت معناداری جهت یافتن محل تفاوت‌ها از آزمون تعقیبی بونفورنی استفاده شد. تجزیه و تحلیل ها با استفاده از نرم افزار      و سطح معنی داری 05/0? P تعیین شد.   یافته‌ها: نتایج تحقیق حاضر نشان داد که هشت هفته مکمل دهی ویتامین دی و تمرینات Brainball، سبب کاهش معناداری در نمره و زمان تداخل در اجرای آزمون استروپ رنگ-کلمه شد، در اجرای آزمون ان بک، تعداد پاسخ صحیح بصورت معناداری افزایش و تعداد پاسخ نادرست بصورت معناداری کاهش یافت اما در میانگین زمان پاسخ تفاوت معناداری مشاهده نشد. درآزمون برو نرو خطای ارئه و خطای حذف بصورت معناداری کاهش و نمره بازداری بصورت معناداری افزایش یافت اما اثرمعناداری در میانگین زمان پاسخ دیده نشد و در نهایت سطح ADHD نیز بصورت معناداری کاهش یافت. بنابراین می‌توان نتیجه گرفت مکمل دهی ویتامین دی و تمرینات Brainball می‌تواند عملکرد اجرایی و سطح ADHD را در کودکان 12-10 ساله مبتلا به نشانگان اختلال نقص توجه / بیش فعالی (ADHD) بهبود بخشد. کلیدواژه: اختلال نقص توجه / بیش فعالی، عملکرد اجرایی، آزمون ان بک، آزمون برو نرو، آزمون استروپ رنگ کلمه   و تمرینات Brainball.   

   مقدمه و هدف: افت عملکرد حرکتی و شناختی یکی از اصلی ترین مشکلات سالمندان است. استفاده از تمرینات ورزشی را می‌توان به عنوان یک برنامه مداخله ای موثر پیشنهاد نمود. لذا هدف از این پژوهش، مقایسه تاثیر تمرینات شناختی و روانی-حرکتی بر کارکردهای اجرایی، ترس از افتادن، شاخص‌شناختی   و فعالیت‌های روزمره زنان سالمند شهرستان کرمانشاه بود. روش شناسی: روش تحقیق پژوهش حاضر، نیمه آزمایشی با طرح تحقیق پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل است. جامعه آماری این تحقیق شامل تمامی زنان سالمند بالای 65 سال شهرستان کرمانشاه بود. نمونه آماری آن شامل 45 زن سالمند در محدوده سنی 65 تا 75 سال بود که به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به طور تصادفی در 3 گروه تمرینات شناختی،   ادراکی-حرکتی و کنترل جای گذاری شدند. جهت سنجش ترس از افتادن از آزمون مقیاس کارآمدی افتادن، جهت سنجش فعالیت روزمره سالمندان از مقیاس فعالیت های روزمره ماهونی و بارتل(1965)، جهت سنجش شاخص شناختی از ارزیابی وضعیت شناختی فلوستین(1975) و جهت سنجش کارکرداجرایی از پرسشــنامه کارکردهــای اجرایــی جرارد(2000) استفاده شد. جهت تجزیه و تحلیل داده ها در بخش آمار توصیفی، برای محاسبه گرایش های مرکزی، از میانگین و برای گرایش های پراکندگی، انحراف معیار داده‌ها استفاده شد. در بخش آمار استنباطی نیز، پس از اطمینان از توزیع طبیعی داده ها با استفاده از آزمون شاپیرو-ویلک، از آزمون آنووا 3*2 استفاده گردید. چکیده مقدمه و هدف: افت عملکرد حرکتی و شناختی یکی از اصلی ترین مشکلات سالمندان است. استفاده از تمرینات ورزشی را می‌توان به عنوان یک برنامه مداخله ای موثر پیشنهاد نمود. لذا هدف از این پژوهش، مقایسه تاثیر تمرینات شناختی و روانی-حرکتی بر کارکردهای اجرایی، ترس از افتادن، شاخص‌شناختی   و فعالیت‌های روزمره زنان سالمند شهرستان کرمانشاه بود. روش شناسی: روش تحقیق پژوهش حاضر، نیمه آزمایشی با طرح تحقیق پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل است. جامعه آماری این تحقیق شامل تمامی زنان سالمند بالای 65 سال شهرستان کرمانشاه بود. نمونه آماری آن شامل 45 زن سالمند در محدوده سنی 65 تا 75 سال بود که به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به طور تصادفی در 3 گروه تمرینات شناختی،   ادراکی-حرکتی و کنترل جای گذاری شدند. جهت سنجش ترس از افتادن از آزمون مقیاس کارآمدی افتادن، جهت سنجش فعالیت روزمره سالمندان از مقیاس فعالیت های روزمره ماهونی و بارتل(1965)، جهت سنجش شاخص شناختی از ارزیابی وضعیت شناختی فلوستین(1975) و جهت سنجش کارکرداجرایی از پرسشــنامه کارکردهــای اجرایــی جرارد(2000) استفاده شد. جهت تجزیه و تحلیل داده ها در بخش آمار توصیفی، برای محاسبه گرایش های مرکزی، از میانگین و برای گرایش های پراکندگی، انحراف معیار داده‌ها استفاده شد. در بخش آمار استنباطی نیز، پس از اطمینان از توزیع طبیعی داده ها با استفاده از آزمون شاپیرو-ویلک، از آزمون آنووا استفاده گردید. یافته ها: نتایج با استفاده از آزمون آماری آنالیزواریانس یک راهه نشان داد که میان سه گروه تمرینات شناختی، تمرینات ادراکی-حرکتی و کنترل در متغیرهای کارکردهای اجرایی، شاخص شناختی و فعالیت های روزمره تفاوت معناداری وجود ندارد؛ اما با توجه به میانگین نمرات، تمرینات ادراکی-حرکتی بر متغیرهای نام برده شده موثرتر بوده است. همچنین میان سه گروه تمرینات شناختی، تمرینات ادراکی-حرکتی و کنترل در متغیر ترس از افتادن تفاوت معناداری وجود دارد و با توجه به میانگین نمرات، تمرینات ادراکی-حرکتی بر متغیر نام برده شده موثرتر بود اما بین تمرینات شناختی و تمرینات ادراکی-حرکتی تفاوت معناداری وجود نداشت. نتیجه گیری: با توجه به اثرگذاری تمرینات ادراکی-حرکتی بر متغیرهای نام برده شده در سالمندان، توصیه می شود مربیان و مراقبین از این تمرینات جهت بهبود عملکرد حرکتی و شناختی سالمندان استفاده نمایند. کلیدواژگان: تمرینات شناختی، تمرینات روانی-حرکتی، کارکردهای اجرایی، ترس از افتادن، شاخص شناختی، فعالیت روزمره، سالمندان

   چکیده مقدمه و هدف: بازی یکی از شیوه های افزایش تحرک جسمانی در کودکان است. استفاده از شیو های نوین بازی می تواند از اهمیت بالایی برخوردار باشد. لذا هدف از پژوهش حاضر، بررسی تاثیر بازی های مونته سوری بر سواد بدنی و کارکردهای اجرایی دانش آموزان پسر9-6 سال شهر اسلام آباد می باشد. روش شناسی: روش تحقیق پژوهش حاضر، نیمه تجربی، طرح تحقیق پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل تمامی دانش آموزان   پسر9-6 سال شهر اسلام آباد بودند که از بین آنها، تعداد 50 نفر (براساس پیشینه پژوهش،25 نفر گروه آزمایش و 25 نفر گروه کنترل) به شیوه نمونه گیری تصادفی ساده انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. برای اندازه گیری سواد بدنی از آزمون سواد بدنی کانادایی-2، جهت سنجش حافظه کاری از آزمون حافظه رایدینگ، جهت سنجش بازداری شناختی از آزمون فلانکر و درنهایت جهت سنجش اتعطاف پذیری شناختی از آزمون سمپل-استروپ استفاده گردید. پس از اطمینان از توزیع طبیعی داده ها با استفاده از آزمون کلوموگروف-اسمیرنوف، تجزیه و تحلیل داده‌ها با استفاده از آزمون آماری تی مسنقل و تی همبسته برای مقایسه بین گروهی و درون گروهی انجام شد. یافته ها: نتایج نشان داد میان دو گروه دانش آموزان پس از دریافت بازی های مونته سوری، در متغیرهای سواد بدنی، حافظه کاری، بازداری شناختی و انعطاف پذیری شناختی تفاوت معنی داری وجود دارد. همچنین در گروه آزمایش از پیش آزمون به پس آزمون در متغیرهای نام برده شده تفاوت معنی داری ایجاد شد.   نتیجه گیری: با توجه به نتایج بدست آمده از پژوهش حاضر، به مربیان، والدین و مراقبین توصیه می شود از بازی های مونته سوری جهت ارتقای سواد جسمانی و کارکرداجرایی دانش آموزان استفاده نمایند.   کلیدواژگان: بازی مونته سوری، سواد بدنی، کارکرداجرایی، دانش آموزان

چکیده مقدمه: بسیاری از آسیب­های رباط صلیبی قدامی (ACL[1]) در شرایط غیرتماسی و در مانورهایی چون کاتینگ[2]، چرخش یا فرود به دنبال یک پرش، رخ می­دهند. خستگی نیز به‌عنوان یک عامل شناخته شده در کاهش ظرفیت تولید نیروی عضله، می­تواند کنترل حرکات را تغییر داده و فرد را در معرض آسیب‌هایی چون پارگی ACL قرار دهد. تحریک جریان مستقیم فرا جمجمه‌ای (tDCS[3]) به‌عنوان روشی غیرتهاجمی در بهبود عملکردهای عصبی - عضلانی می‌تواند در مهار خستگی عصبی - عضلانی موثر واقع شود؛ بنابراین محققین در مطالعه حاضر به دنبال مقایسه اثرات تحریک آنودال نواحی قشر حرکتی اولیه (M1[4]) و قشر پیش‌پیشانی جانبی (DLPFC[5]) بر حس عمقی مفصل زانو، تعادل ایستا، تعادل پویا و عملکرد حرکتی پس از خستگی عصبی - عضلانی در زنان تمرین کرده بودند. روش­ها: در مطالعه نیمه‌تجربی حاضر، 45 ورزشکار زن تمرین کرده، با دارا بودن معیارهای ورود به مطالعه، به‌صورت تصادفی ساده به سه گروه تحریکM1 ، DLPFC و sham (هر گروه 15 نفر) تخصیص داده شدند. پس از ارزیابی پیامدهای مطالعه در پیش‌آزمون، پروتکل خستگی عصبی-عضلانی اعمال و با کاهش 20 درصدی ارتفاع پرش عمودی و کسب حداقل نمره 17 از مقیاس Borg، مجدداً پیامدهای مطالعه ارزیابی شدند. در ادامه، تحریک­های tDC   به مدت 5 روز متوالی با شدت ? میلی‌آمپر و به‌مدت ?? اعمال شدند. پس از اتمام مداخلات، مجدداً قبل و پس از وقوع خستگی عصبی-عضلانی، پیامدهای مطالعه بررسی شدند. پیامدهای مطالعه شامل، حس عمقی مفصل زانو، تعادل ایستا و پویا و عملکرد حرکتی اندام تحتانی بودند؛ که به ترتیب با قدرمطلق خطای بازسازی زاویه و ابزار اینکلاینومتر، دستگاه تکنوبادی، تست­های جهش تک پا،   جهش لی سه‌گام، پرش لی 6 متر در زمان و پرش لی متقاطع اندازه‌گیری شدند. جهت مقایسه میانگین های درون‌گروهی و بین‌گروهی از آنوای مختلط (بین-درون‌گروهی) با استفاده از نرم افزار   27 استفاده شد. یافته­ها: بین گروه‌ها از نظر تغییرات حس عمقی، تعادل ایستا، تعادل پویا و عملکرد حرکتی پس از اعمال مداخلات، تفاوت آماری معناداری مشاهده نشد (05/0<P). اما نتایج تحلیل درون‌گروهی نشان داد که در گروه M1 برخی از شاخص‌ها از جمله حس عمقی و عملکرد حرکتی بهبود نسبی یافت شد اما درDLPFC   و شم این تاثیر کمتر بود. نتیجه­گیری: یافته­های پژوهش حاضر نشان داد که تحریک tDCS طی پنج جلسه در شرایط خستگی، اثرات معناداری بر شاخص‌های عملکرد عصبی-عضلانی ندارد. پیشنهاد می‌شود مطالعات آینده با افزایش مدت مداخله، استفاده از روش‌های ترکیبی و بررسی اثرات ماندگار در پیگیری‌های بلندمدت انجام شود. کلید واژگان: تحریک جریان مستقیم فرا جمجمه‌ای، خستگی عصبی-عضلانی، حس عمقی، تعادل، اندام تحتانی. [1] Anterior cruciate ligament [2] Cutting

  مقدمه: استئوآرتریت زانوسبب ایجاد ناتوانی در ساده ترین امور روزانه وخستگی در اندام تحتانی می شود. براساس یافته های مطالعات پیشین، تحریک های غیرتهاجمی مغزی به عنوان یک استراتژی درمانی جدید، درافزایش تحریک پذیری نورون های حرکتی نقش به سزایی داشته است. هدف از مطالعه حاضر، بررسی آثار تمرینات زنجیره حرکتی بسته به دنبال هفت جلسه متوالی تحریک غیرتهاجمی مغزی (tDCS در مقابل tPCS) بردرد، تعادل و عملکرد حرکتی زنان مبتلا به استئوآرتریت زانو می باشد. روش ها: در این مطالعه،54 بیمار زن دارای معیارهای ورود به مطالعه، به روش تصادفی ساده در یکی از گروه های تحریکtDCS ، تحریک tPCS و کنترل تخصیص داده شدند. به مدت 7جلسه گروه های تجربی تحریک واقعی و گروه کنترل تحریک گول زننده دریافت نمودند، سپس طی یک ماه، 12 جلسه (3جلسه در هفته)، تحت تمرینات زنجیره حرکتی بسته قرارگرفتند. قبل و پس از اعمال مداخلات مطالعه، شدت درد با شاخص دیداری VAS، تعادل با PT-Scan، حس عمقی مفصل زانو با شیب سنج ، فعالیت الکتریکی عضله راست رانی با دستگاه EMG و عملکرد حرکتی با تست های UGT ,40m، توسط یک ارزیاب، بررسی گردید. یافته ها: یافته مطالعه حاضر بر اساس مقایسه درون گروهی نشان داد پس از پنج هفته مداخله، در هر سه گروه تمرینات CKC همراه با تحریک tDCS، تحریک tPCS و گروه کنترل، متغیرهای تعادل ایستا در حالت چشم باز، حس عمقی زانو ، فعالیت الکتریکی و قدرت عضله راست رانی بهبودی مثبت و معناداری داشتند(0/001=p)؛ و نتایج آزمون آنوای یک راهه در مقایسه بین گروهی داده های پس آزمون در این فاکتورها بیانگر تاثیر مثبت مداخلات بر متغیر های یاد شده بوده است. اما در متغیرهای شدت درد، خستگی، عملکرد حرکتی (40 متر پیاده روی، بالا و پایین رفتن از پله و تستUGT ،WOMAC)، شدت ناپایداری زانو، توزیع فشار کف پایی(نوسانات پاسچر) و تعادل ایستا در حالت چشم بسته ،تفاوت معناداری وجود نداشت. نتیجه گیری: با توجه به نتایج بدست آمده از پژوهش حاضرپروتکل تمرینات زنجیره حرکتی بسته و تحریک های غیرتهاجمی مغزی (tDCS در مقابل tPCS)هر دو به نحوی تاثیر به سزایی بر متغیرهای پژوهش داشته است. کلید واژگان: استئوآرتریت زانو، درد، خستگی، عملکرد حرکتی، ناپایداری، حس عمقی، تعادل، تمرینات زنجیره حرکتی بسته، فعالیت الکتریکی عضلات،tDCS، tPCS.

چکیده مقدمه: استئوآرتریت زانو شایع ترین نوع آرتریت در بین افراد بالای 65 سال است که  معمولا درد و افزایش مشکل در فعالیت های عملکردی روزانه را تجربه می کنند. هدف از مطالعه حاضر بررسی مقایسه اثربخشی شش هفته تمرینات عصبی-عضلانی در آب و تحریک جریان مستقیم فراجمجمه­ای (tDCS) بر درد، عملکرد، ناپایداری مفصلی و کیفیت زندگی در زنان مبتلا به استئوآرتریت زانو با ویژگی خالی کردن می باشد. مواد و روش ها: مطالعه حاضر که یک کارآزمایی بـالینی با گروه های موازی دو سویه کور شَم-کنترل و طرح پیش آزمون – پس آزمون می­باشد. 40 بیمار مبتلا به استئوآرتریت زانوی دارای ویژگی خالی کردن (میانگین سن: 35/9 ±90/55، قد80/4±70/157، وزن 66/8 ±55/78، شاخص توده بدنی21/2±61/31) به عنوان نمونه آماری در دسترس شرکت داشتند. بیماران به طور تصادفی به دو گروه گروه

مقدمه: اختلالات اسکلتی عضلانی یکی از مهم ترین مشکلات عصر جدید در میان کاربران جوان گوشی‌های هوشمند در سراسر جهان است. قابل حمل بودن منجر به تنوع گسترده­ای از وضعیت‌ها در طول فعالیت‌های مختلف روز می­شود. لذا، هدف ازمطالعه‌ی حاضر بررسی ارتباط بین مقطع زمانی استفاده از تلفن همراه و وضعیت قرارگیری بدن در هنگام استفاده میان دانشجویان پسر دانشگاه   رازی بود. این فرضیه وجود دارد که وضعیت‌های قرارگیری بدن، بسته به زمان روز متفاوت می­باشد؛ بنابراین اختلالات اسکلتی-عضلانی هم ممکن است متفاوت باشد. روش­ها: مطالعه حاضر از طریق یک پیمایش مقطعی از 351 دانشجوی پسر در دانشگاه رازی با میانگین سنی   (24/26±3/83) سال و میانگین قدی (1/79±0/06) سانتی متر و میانگین وزنی (77/82±10/95) کیلوگرم انجام شد. چهار مقطع زمانی از روز یعنی صبح، بعدازظهر، عصر و شب و یک طبقه بندی از 41 وضعیت به نام SmarTaxo در نظر گرفته ‌شد. SmarTaxo شامل 18 حالت نشسته، 11 حالت ایستاده، 10 حالت دراز کشیده و 2 حالت راه رفتن و امتیاز ارگونومیک آن‌ها بود. علاوه بر آن از عکسبرداری از نمای قدامی، جانبی و تجزیه و تحلیل زوایای انحرافات اسکلتی توسط نرم افزار Kinovea استفاده شد. در صورت نرمال بودن داده‌ها، از آزمون پارامتریک آنوای یک راهه برای مقایسه میزان اختلالات اسکلتی-عضلانی در بین مقاطع مختلف روز و برای بررسی تاثیر زمان روز بر مدت زمان استفاده از پوسچرهای مختلف استفاده از تلفن همراه از ضریب همبستگی پیرسون جهت رابطه سنجی استفاده شد. یافته­ها: نتایج آزمون آماری همبستگی پیرسون نشان داد که، بین مقطع زمانی استفاده از گوشی همراه درطول روز و وضعیت قرارگیری بدن دانشجویان پسر دانشگاه رازی هنگام استفاده از گوشی اثر مثبت و معناداری وجود دارد (05/0>P). همچنین نتایج آزمون آماری همبستگی پیرسون نشان داد که بین مقطع زمانی استفاده از گوشی همراه در طول روز با شیوع ناهنجاری‌های اسکلتی عضلانی دانشجویان پسر دانشگاه رازی ارتباط مثبت و معناداری وجود دارد (05/0>P). در ادامه نتایج آزمون همبستگی پیرسون نشان داد که بین وضعیت قرارگیری بدن هنگام استفاده ازگوشی همراه، با شیوع ناهنجاری‌های اسکلتی عضلانی دانشجویان پسر دانشگاه رازی ارتباط مثبت ومعناداری وجود دارد (05/0>P). درنهایت نتایج آزمون آنوای یک راهه نشان داد که بین زمان استفاده ازگوشی همراه، وضعیت‌های قرارگیری بدن و شیوع ناهنجاری‌های اسکلتی-عضلانی در بین دانشجویان پسر مقاطع مختلف ارتباط مثبت و معناداری وجود دارد (05/0>P). نتیجه­گیری: با توجه به نتایج بدست آمده از پژوهش حاضر مقاطع زمانی مختلف استفاده ازگوشی همراه در طول روز و وضعیت قرارگیری بدن بر بروز اختلالات اسکلتی-عضلانی در دانشجویان پسر اثرگذار بوده و می‌تواند ریسک ابتلا به اختلالات اسکلتی عضلانی را افزایش دهد.       کلید واژگان: اختلالات اسکلتی عضلانی، گوشی همراه، دانشجویان دانشگاه رازی، زمان استفاده، ارزیابی ارگونومیک.  

چکیده مقدمه: در دهه‌های اخیر، رشد و توسعه فن‌آوری‌های نوین و افزایش دسترسی به رسانه‌های دیجیتال از یک سو، و کاهش فعالیت‌های بدنی به دلیل سبک زندگی کم‌تحرک از سوی دیگر، منجر به کاهش سطح سواد حرکتی در کودکان و نوجوانان شده است. این تغییرات در الگوی زندگی، ضرورت استفاده از رویکردهای آموزشی نوین و جذاب را برای افزایش سطح سواد بدنی کودکان بیش از پیش نمایان ساخته است. سواد حرکتی به‌عنوان یکی از اجزای کلیدی رشد بدنی و سلامت عمومی، شامل توانایی حرکت موثر، درک حرکتی و اعتماد به نفس در فعالیت‌های بدنی است. بهبود این مهارت‌ها می‌تواند نه تنها به رشد حرکتی، بلکه به سلامت روانی و اجتماعی کودکان نیز کمک کند. در این راستا، پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر بازی‌های بالشوله هایدلبرگ به‌عنوان یک رویکرد نوین آموزشی بر سواد حرکتی دانش‌آموزان دختر 9 تا 11 سال شهرستان کنگاور انجام شد. روش تحقیق: روش پژوهش به صورت نیمه‌تجربی و با طراحی پیش‌آزمون و پس‌آزمون همراه با گروه‌های کنترل و تجربی صورت گرفت. نمونه پژوهش شامل 40 نفر از دانش‌آموزان دختر پایه ابتدایی در محدوده سنی 9 تا 11 سال بود که به صورت نمونه‌گیری خوشه‌ای تصادفی از مدارس شهرستان کنگاور انتخاب شدند. شرکت‌کنندگان به دو گروه تجربی (20 نفر) و کنترل (20 نفر) تقسیم شدند. برای ارزیابی سواد حرکتی از پرسشنامه سواد حرکتی کانادا-نسخه دوم (CAPL-2) استفاده شد. این ابزار، یکی از ابزارهای معتبر و استاندارد برای سنجش سواد حرکتی است که شامل ارزیابی جنبه‌های مختلف توانایی‌های بدنی، حرکتی و درک حرکتی می‌باشد. گروه تجربی به مدت 8 هفته (2 جلسه در هر هفته) در جلسات آموزشی بازی‌های بالشوله هایدلبرگ شرکت کردند. این بازی‌ها که مبتنی بر نظریه‌های یادگیری حرکتی و رشد مهارت‌ها طراحی شده‌اند، با تاکید بر جنبه‌های سرگرم‌کننده و چالش‌برانگیز، به بهبود توانایی‌های حرکتی و تقویت علاقه‌مندی به فعالیت‌های بدنی می‌پردازند. گروه کنترل در این مدت، برنامه‌های آموزشی معمول خود را بدون شرکت در این بازی‌ها ادامه دادند. برای تحلیل داده‌های جمع‌آوری‌شده، ابتدا با استفاده از آزمون شاپیرو-ویلک نرمال بودن توزیع داده‌ها بررسی شد. سپس، به منظور بررسی تاثیر مداخله، از تحلیل کوواریانس (ANCOVA) بهره گرفته شد. تمامی تحلیل‌ها با استفاده از نسخه 26 نرم‌افزار    انجام گرفت. نتایج این تحلیل‌ها به‌منظور ارزیابی تفاوت بین دو گروه تجربی و کنترل و تعیین اثربخشی بازی‌های بالشوله بر سواد حرکتی دانش‌آموزان مورد استفاده قرار گرفت.  

   مقدمه: مالتیپل اسکلروزیس یک بیماری پیش روند سیستم عصبی مرکزی و از جمله بیماری­های خود ایمنی است که در آن دستگاه ایمنی فرد بیمار، غلاف میلین سلول­های عصبی وی را مورد حمله قرار می­دهد. با توجه به محل و شدت آسیب وارده شده، علایم متفاوتی در بیمار تظاهر می­یابد. از جمله مشکلاتی که در این بیماری بروز می­نمایند خستگی، کاهش توانمندی­های حرکتی و عملکردهای شناختی است. یکی از خواص بی­شمار ورزش که هم در افراد سالم و هم در بیماران قابل مشاهده است، ویژگی حفاظتی و باز توانی عصبی است. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر دوازده هفته تمرینات هوازی سبک بر عملکردهای حرکتی و شناختی بیماران مبتلا به ام اس غیر شدید انجام شد. مواد و روش­ها: در پژوهش حاضر سی تن بیمار زن مبتلا به ام اس غیر شدید در شهرستان کرمانشاه به صورت هدفمند انتخاب، آن­گاه به روش تصادفی به دو گروه پانزده نفره شامل گروه آزمایش و گروه کنترل تقسیم شدند. در ابتدای پژوهش پس از توجیه بیماران در رابطه با پژوهش مورد نظر، از هر دو گروه آزمون­های مورد نظر جهت پیش آزمون­ها به عمل آورده شد. سپس گروه آزمایش تحت تمرینات مربوط قرار گرفتند و پس از اتمام این دوره دوازده هفته­ای از تمرینات، مجدداً از هر دو گروه پس آزمون­ها به عمل آمد. یافته­های پژوهش: نتایج حاکی از آن بود که انجام تمرینات هوازی سبک تغییرات معناداری در پس آزمون گروه آزمایش نسبت به پیش آزمون آن­ها و همچنین در مقایسه با گروه کنترل به وجود آورد (05/0 > P ). و موجب بهبود عملکردهای حرکتی و شناختی مورد نظر در این پژوهش شامل تعادل ایستا، تعادل پویا، انعطاف‎پذیری، مقیاس خستگی FSS، هماهنگی دو دستی، زمان واکنش ساده و حافظه N-Back گردید. بحث و نتیجه­گیری: با توجه به تاثیرمطلوب ورزش­های هوازی سبک بر فاکتورهای مورد بررسی در پژوهش و بهبود یافتن عملکردهای سبک بر فاکتورهای مورد بررسی در پژوهش و بهبود یافتن عملکردهای حرکتی و شناختی بیماران شرکت کننده در این تحقیق، این الگوی نتایج پیشنهاد می­کند که در آن درمان پزشکی و دارویی، از ورزش­های متناسب با وضعیت بیماران ام اس مانند ورزش­های هوازی سبک و زیر بیشینه به عنوان مکمل درمانی بهره گرفته شود. کلید واژه: مالتیپل اسکلروزیس، ورزش هوازی، عملکرد شناختی، عملکرد حرکتی.

   زمینه و هدف: پیچیدگی شیوه­های آموزشی و مقوله­ی تفاوت­های فردی، چالش­های فراوانی برای متخصصین آموزش مهارت­های حرکتی ایجاد نموده است. بنابراین هدف پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی آموزش خطی و غیرخطی (بازی­های منتخب بالشوله) بر توسعه مهارت­های توپی در دختران 9–7 سال با تمرکز بر خودکارآمدی و لذت فعالیت بود. روش­شناسی: جامعه آماری پژوهش شامل دختران 9-7 ساله ساکن شهر کرمانشاه بود. نمونه آماری را 30 نفر تشکیل دادند که به طور تصادفی به دو گروه 15 نفری تمرین خطی و تمرین غیر خطی قرار تخصیص داده شدند.   هر دو گروه به مدت 8 هفته، هفته­ای 3 جلسه در برنامه مداخله­ای که شامل آموزش خطی (انجام تمرینات تجویزی و تکراری) و آموزش غیرخطی (دستکاری قیود تکلیف مانند تجهیزات و دستورالعمل­ها) بازی های بالشوله هایدلبرگ بود، آموزش داده شدند. مهارت­های توپی شامل دقت پرتاب از بالای شانه، دریبل مارپیچ بسکتبال و آزمون شوت، به همراه متغیرهای شناختی   لذت و خودکارامدی، قبل و بعد از مداخله ارزیابی شدند. با استفاده از آزمون شاپیرو-ویلک   طبیعی بودن داده­ها بررسی شد.   از آزمون تحلیل کوواریانس نیز به منظور مقایسه گروه­ها ضمن در نظر گرفتن اثر متغیرهای مزاحم استفاده شد. آماری با نرم افزار    ، در سطح معناداری 0.05 صورت گرفت. یافته­ها نتایج این پژوهش به طور جامع نشان داد که رویکرد آموزش غیرخطی در مقایسه با روش آموزش خطی، تاثیرات معناداری بر بهبود مهارت‌های مرتبط با توپ و برخی از جنبه‌های روان‌شناختی در کودکان دارد. به‌طور خاص، در مورد مولفه پرتاب از بالای شانه، تفاوت معناداری میان دو گروه مشاهده شد (P = 0.002)، به‌طوری که گروهی که آموزش غیرخطی را تجربه کرده بودند، عملکرد بهتری نسبت به گروهی که از روش خطی بهره‌مند بودند، داشتند. این یافته نشان می‌دهد که روش‌های غیرخطی می‌توانند مهارت‌های حرکتی پیچیده‌تری را در کودکان تقویت کنند. در مورد دریبل مارپیچ بسکتبال، تفاوت معناداری میان دو گروه وجود نداشت (P = 0.201).   با این حال، یافته‌های مربوط به مولفه شوت نشان داد که گروه غیرخطی به طور معناداری عملکرد بهتری نسبت به گروه خطی داشتند (P = 0.007)، که این امر اهمیت رویکردهای آموزشی منعطف و غیرخطی را در تقویت مهارت‌های دقیق‌تر و تخصصی‌تر برجسته می‌کند. از منظر روان‌شناختی، بررسی متغیر لذت از فعالیت نشان داد که گروه غیرخطی به طور معناداری از فعالیت‌ها بیشتر لذت بردند (P = 0.003)، که این امر نشان می‌دهد که تجربه آموزشی متنوع و منعطف می‌تواند انگیزه و مشارکت کودکان را افزایش دهد. همچنین، میزان خودکارآمدی در گروه غیرخطی به طور معناداری بالاتر بود (P = 0.031)، که نشان‌دهنده تاثیر مثبت این روش بر اعتماد به نفس و توانایی‌های فردی کودکان است.

چکیده مقدمه: بسیاری از آسیب­های ACL در شرایط غیرتماسی چون کاتینگ، چرخش یا فرود از یک پرش، رخ می­دهند. خستگی ممکن است منجر به تغییرات مضر در بیومکانیک اندام تحتانی در طول این فعالیت‌ها شود که می‌تواند خطر آسیب‌های غیر تماسی ACL را افزایش دهد. بنابراین هدف از مطالعه حاضر مقایسه آثار خستگی عضلات تنه و خستگی عصبی-عضلانی بر عملکرد اندام تحتانی، کنترل کمری-لگنی، مکانیک فرود، فعالیت الکتریکی فیدفورواردی عضلات عمل­کننده بر زانو در لحظه­ی فرود، توزیع فشار کف­پایی، تعادل دینامیک و سرعت عکس العمل واکنش در ورزشکاران نخبه بود. روش­ها: در این مطالعه مشاهده­ای-مقطعی 32 ورزشکار نخبه (18 تا 35 سال) دارای معیارهای ورود به مطالعه شرکت داشتند. در جلسه اول ویژگی­های دموگرافیک و ارزیابی­های baseline انجام شدند، سپس در جلسه دوم با تخصیص تصادفی تحت خستگی عصبی-عضلانی یا خستگی عضلات تنه قرار گرفتند و بلافاصله پس از وقوع خستگی (رسیدن به 80% توان پرش عمودی) پس آزمون به عمل آمد. جهت پاک شدن آثار خستگی 72 ساعت استراحت داده شد و در جلسه سوم آزمودنی­ها به صورت cross-over تحت خستگی مقابل قرار گرفتند و بلافاصله پس آزمون گرفته شد. عملکرد اندام تحتانی با چهار تست پرش تک پایی، پرش لی 3 تایی، پرش لی 6 متر در زمان و پرش لی متقاطع ، کنترل کمری لگنی با آزمون فرود جانبی از روی یک جعبه و تیلت لگن، مکانیک فرود به­وسیله­ی سیستم نمره­دهی خطای فرود- زمان واقعی و توسط دوربین فیلم­برداری و تحلیل فیلم فرود با نرم افزار Kinovea 0.9.5 و Digimizer، جهت بررسی کنترل زانو، فعالیت الکتریکی فیدفورواردی عضلات عمل­کننده بر زانو در لحظه فرود، توسط دستگاه الکترومیوگرافی، تعادل دینامیک با آزمون Y، توزیع فشار کف پایی نیز با دستگاه PT-scan، سرعت عکس العمل واکنش آزمودنی­ها نیز با استفاده از دستگاه زمان­ سنج واکنش چند انتخابی به عنوان پیامدهای مطالعه ارزیابی شدند. یافته­ها: نتایج آزمون آماریone way ANOVA نشان داد، پس از خستگی عضلات تنه و خستگی عصبی-عضلانی در نمرات تست تعادل Y، آزمون­های عملکرد اندام تحتانی، فعالیت الکتریکی فیدفورواردی عضلات عمل­کننده بر زانو در لحظه فرود، توزیع فشار کف پایی، مکانیک فرود وکنترل کمری-لگنی تفاوت معناداری وجود دارد (05/0>P). در ادامه نتایج آزمون one way ANOVA نشان داد، خستگی عضلات تنه و خستگی عصبی-عضلانی بر روی سرعت عکس العمل واکنش ورزشکاران نخبه تاثیر معناداری نداشته است(05/0<P). نتیجه­گیری: یافته­های پژوهش حاضر نشان داد که، خستگی عضلات تنه و خستگی عصبی-عضلانی بر فاکتورهای پیش­بین آسیب اندام تحتانی در ورزشکاران نخبه دارای فرود مکرر اثرگذار بوده و می­تواند ریسک فاکتوری برای وقوع آسیب­های اندام تحتانی مطرح شود. اما، تاثیر معناداری بر روی سرعت عکس العمل واکنش آزمودنی­ها نداشتند.    کلید واژگان: خستگی عضلات تنه، خستگی عصبی- عضلانی، کنترل کمری- لگنی، مکانیک فرود، تعادل، کنترل مفصل زانو، آسیب، ورزشکاران نخبه  

چکیده تحقیقات نشان داده روش تحریک مستقیم فرا جمجمه ای که روشی غیرتهاجمی و بدون عوارض می باشد، عملکردهای شناختی و حرکتی را افزایش می دهد. در حقیقت TDCS، روشی موثر برای افزایش حافظه کاری و بهبود عملکرد مغز در شرایط خستگی می باشد که در افراد سالم و آسیب دیده، مورد تحقیق قرار گرفته است. پژوهش حاضر با هدف بررسی آثار تحریک حاد غیر تهاجمی مغز بر عملکردهای شناختی و اجرایی در یک وهله فعالیت استقامتی وامانده ساز در دونده های نیمه استقامت بود. روش پژوهش حاضر از نوع آزمایشی بود و آزمودنی های این پژوهش شامل 14 نفر دونده نیمه استقامت بزرگسال مرد بودند که بصورت در دسترس انتخاب شدند. تجزیه و تحلیل داده ها با روش آنالیز واریانس یکطرفه در سطح معنا داری (p?0.05)، و با آزمون    انجام گردید. نتایج تحقیق حاضر نشان داد که گروهی که تحریک الکتریکی دریافت نموده بودند در مرحله اکتساب نتایج، تفاوت معنی داری نسبت به گروه شم داشتند تحریک آنودال ناحی? DLPFC چپ   بصورت معنی دار سبب افزایش زمان رسیدن به واماندگی(022/0 = p)، کاهش درک فشار(027/0 = p)، کاهش حس درد(016/0 = p) و نیز با وجود اینکه در موءلفه های زیر به سطح معنی داری نرسید، ولی آثار مطلوب آن کاملاً مشخص بود مثلاً کاهش درضربان قلب(253/0 = p)، ، افزایش حس لذت(391/0 = p)، افزایش سطح انگیختگی(597/0 = p)، بهبود عملکرد هیپوفرونتالیتی(597/0 = p) (در تست شمارش معکوس)، افزایش امتیاز هماهنگی دودستی(43/0 = p) و(66/0 = F) کاهش زمان عکس العمل انتخابی(235/0 = p) و(549/1 = F) ، کاهش زمان انجام تست استروپ (235/0 = p) و(549/1 = F) در مقایسه با شرایط تحریک شم شد.   

مواد و روش‌ها: برای این پژوهش 90 سر موش‌ صحرایی نر چهارتا پنج‌هفته‌ای تشکیل خواهند داد؛ که پس از دو هفته سازگاری با محیط جدید و القای چاقی و دیابت، به‌طور تصادفی در نه گروه (با 10 سر موش در هر گروه) شامل: 1- کنترل (دیابت نوع 2)، 2- تمرین (دیابت نوع 2)، 3- مکمل­دهی ویتامین D (دیابت نوع 2)، 4- تمرین + مکمل­دهی ویتامین D (دیابت نوع 2)، 5- دارونما (دیابت نوع 2)، 6- تمرین (سالم)، 7- تمرین+ مکمل­دهی ویتامین D (سالم)، 8- مکمل­دهی ویتامین D (سالم) و 9- شم قرار خواهند ‌گرفت. برنامه­ی فعالیت بدنی هوازی شامل گرم کردن، دویدن روی تردمیل با شیب صفر درصد و سرد کردن در هشت هفته و پنج روز در هفته به مدت 60 دقیقه و با شدت 60-50 درصد VO2max خواهد بود. گروه مکمل­دهی ویتامین D و گروه تمرین به همراه مکمل­دهی ویتامین D رت‌های سالم و دیابتی در هر هفته 5000 واحد بین‌المللی ویتامین D را به‌صورت تزریقی دریافت خواهند‌ کرد. در صورت طبیعی بودن داده‌ها (آزمون شاپیرو)، تفاوت بین گروهی با استفاده از آزمون ANOVA یک طرفه بررسی خواهد شد و آزمون تعقیبی از نوع توکی خواهد بود؛ در غیر این صورت، آزمون ناپارامتریک استفاده می‌شود؛ نرم‌افزار مورد استفاده    26 و سطح معناداری 05/0 خواهد بود.  

   پیـش­زمیـنه: تحریک غیرتهاجمی مغز[1] (NIBS) یکی از روش‌های بدیع می‌باشد که در سالیان اخیر در ورزش مورداستفاده قرار گرفته است. NIBS در ورزش که از آن به‌عنوان دوپینگ عصبی[2] نیز نام برده می­شود، شامل اعمال مداخله در فعالیت مدارهای نورونی مناطق مختلف مغز با هدف القای آثار بهینه بر عملکرد ورزشی است. تحریک جریان مستقیم فراجمجمه­ای (tDCS) پرکاربردترین روش تحریک غیر تهاجمی مغز می‌باشد که نتایج پژوهش‌های مختلف اثرگذاری این مداخله را بر ابعاد مختلف عملکرد ورزشی نشان داده‌اند. با این وجود، مطالعات اندکی در رابطه با اثر بخشی این روش بر عملکرد استقامتی، شناختی و ادراکی در شرایط خستگی ذهنی انجام گرفته است. بنابراین، هدف از این پژوهش بررسی اثر تحریک الکتریکی جریان مستقیم فراجمجمه­ای بر عملکرد استقامتی و شناختی مردان تمرین کرده با و بدون خستگی ذهنی می‌باشد.    روش تحقیـق: پژوهش حاضر با یک طرح متقاطع با توزیع تصادفی، به‌صورت دو سویه کور و با کنترل اثر پلاسبو (شَم) انجام شد. تعداد 15 آزمودنی مرد تمرین کرده به­عنوان آزمودنی در این پژوهش شرکت نمودند. هر آزمودنی در پنج جلس? مجزا در آزمایشگاه حضور پیدا کرد. در جلسه نخست آشنایی با فرآیند تحقیق و اندازه­گیری­های پیکرسنجی و اندازه‌گیری سرعت هوازی بیشینه[3] (MAS) با استفاده از آزمون دویدن فزاینده روی تردمیل انجام شد. در جلسات دوم تا پنجم آزمودنی­ها به‌صورت تصادفی در معرض چهار شرایط مختلف شامل 1) خستگی ذهنی + tDCs + دویدن 2) خستگی ذهنی + شم ؛ 3) tDCs 4) شم قرار گرفتند. در هرجلسه، ابتدا تست استروپ و زمان عکس‌العمل انتخابی اجرا شد. سپس آزمودنی‌ها در معرض یکی از چهار شرایط ذکر شده در بالا قرار گرفتند و پس از آن به مدت 20 دقیقه تحریک آنودال ناحیه DLPFC را دریافت نمودند. پس از اتمام تحریک، آزمودنی­ها یک وهله فعالیت استقامتی زیر بیشینه را با شدت 70 درصد MAS تا زمان رسیدن به واماندگی بروی تردمیل انجام دادند. در حین اجرای فعالیت وامانده‌ساز آمپلی­تود عضلات VL، VM و RF و میزان درک فشار، حس لذت، حس درد و میزان انگیختگی اندازه­گیری شد. پس از رسیدن به واماندگی نیز زمان مورد نظر ثبت و به دنبال آن، تست استروپ و زمان عکس­العمل مجدداً اندازه­گیری شد. از روش آنوای یک‌راهه با اندازه­گیری­های تکراری برای تحلیل آماری داده­ها استفاده شد.   یافته‌ها: نتایج تحقیق حاضر نشان داد که زمان رسیدن بهواماندگی در شرایط tDCS به شکل معنی­داری بیشتر از شرایط خستگی ذهنی+ شم بود (004/0 =p) در باقی شرایط معنی دار نبود. میانگین آمپلی­تود EMG عضله VM   در شرایط tDCS به شکل معنی­داری بیشتر از شرایط خستگی ذهنی + tDCS بود (004/0 =p).   همچنین میانگین آمپلی­تود EMG عضله VM در شرایط tDCS به شکل معنی­داری بیشتر از شرایط خستگی ذهنی + شم بود (040/0 =p). میانگین میزان درک فشار در شرایط tDCS به شکل معنی­داری کمتر از شرایط خستگی ذهنی + tDCS بود (013/0 =p) و میانگین میزان درک فشار در شرایط tDCS به شکل معنی داری کمتر از شرایط خستگی ذهنی + شم بود (042/0 =p). میانگین حس لذت در شرایط tDCS به شکل معنی­داری بیشتر از شرایط خستگی ذهنی + شم بود (032/0 =p). میانگین زمان واکنش انتخابی در شرایط خستگی ذهنی + tDCS به شکل معنی­داری کمتر از شرایط خستگی ذهنی + شم   بود (030/0 =p). همچنین میانگین زمان واکنش انتخابی در شرایط tDCS به شکل معنی­داری کمتر از شرایط خستگی ذهنی + شم بود (019/0 =p).نتیـجه­گیـری:

پرتابی استان کرمانشاه را بررسی نماییم.  

چکیده مقدمه: استئوآرتریت زانو، عمده‏ترین بیماری مفصلی بوده که با با پیامدهای منفی خود؛ به عنوان سومین عامل ایجاد ناتوانی در جهان ذکر شده است. به منظور بهبود کیفیت زندگی و افزایش کارایی بدنی کاهش حرکت هراسی، ناپایداری خودگزارشی، فلکشن انقباضی، خطر سقوط و افزایش توان حفظ تعادل در این پژوهش از اثربخشی 6 هفته تمرینات عصبی-عضلانی با ترکیب مداخلات شناختی-انگیزشی و ذهن آگاهی در زنان مبتلا به استئوآرتریت زانو در شهر همدان استفاده نمودیم.  روش­ها: این کارآزمایی بالینی کنترل شده تصادفی تک سویه کور که از نــوع آزمایشــی بــا طــرح پیــش آزمــون – پس آزمــون و گــروه کنتــرل می­باشــد؛ در مرکز توانبخشی ورزشی دانشکده علوم ورزشی دانشگاه بوعلی سینا در بازه زمانی بهمن ماه تا شهریور1400 انجام شد. در این پژوهش60 زن مبتلا به استئوآرتریت زانو و دارای ویژگی­های ورود به مطالعه، انتخاب و به طور تصادفی در سه گروه: (1): تمرینات عصبی-عضلانی با مداخلات شناختی انگیزشی(NM+MI[1]) (20 نفر)، (2): تمرینات عصبی-عضلانی با مداخلات ذهن آگاهی (NM+MF[2]) (20 نفر) و (3): گروه تمرینات عصبی-عضلانی (کنترل) تخصیص یافتند. قبل و پس از شش هفته مداخله، میزان درد براساس مقیاس آنالوگ بصری، عملکرد بدنی با پرسشنامه WOMAC، کیفیت زندگی با SF36،   حرکت هراسی با 17TSK-، ناپایداری زانو با مقیاس Fitzgard، ظرفیت عملکردی شامل زمان بالا و پایین رفتن از هشت پله استاندارد، پیاده­روی در 40 متر و تست Time Up and Go (TUG) با کرونومتر، الگوی راه رفتن با دستگاه Zebris، تعادل با دستگاه بایودکس، مقیاس Berg و تست تک پا، دامنه حرکتی فلکشن، حس عمقی زانو و فلکشن انقباضی زانو با گونیامتر و در آخر فاکتورهای نوروفیدبک با دستگاه Procomp infinity ارزیابی شدند. یافته­ها: مقایسه های درون گروهی این مطالعه نشان داد که هر سه گروه تمرینات NM+MI، NM+MF و NM پس از شش هفته تمرین در تمام فاکتورها (درد، عملکرد، بالا و پایین رفتن از پله-زمان پیاده روی یک مسافت 40 متری و تعادل استاتیک و داینامیک، فلکشن انقباضی، الگوی گام برداری، عوامل نروفیدبک مرتبط به درد، حس عمقی زانو، حرکت‏هراسی ) بهبودی معناداری را تجربه نمودند(05/0>p). اما پس از تعدیل پیش آزمون، مقایسه گروه ها در پس آزمون   نشان داد که گروه NM + MI در بهبودی درد، بالا و پایین رفتن از پله، 40 متر پیاده روی، نمره تعادل کلی در وضعیت چشم بسته و نوسانات قدامی-خلفی و TUG نسبت به گروه NM+ MF اثرگذاری چشمگیرتری داشتند(05/0>p)؛ با این حال گروه NM+MF تنها در بهبود کیفیت زندگی نسبت به گروه NM+MI اثرگذاری مطلوب تری داشت(05/0>p).   نتیجه­گیری: با توجه به نتایج بدست آمده از پژوهش حاضر می توان عنوان نمود که اعمال مداخلات روانشناختی در کنار تمرینات فیزیکی می تواند اثرگذاری مضاعفی را در پی داشته باشد. از مداخلات روانشناختی مورد استفاده نیز مصاحبه انگیزشی اثرگذاری بیشتری را در بهبود علایم و بخش تعهد و علاقه به ادامه درمان در بیماران مبتلا به استئوآرتریت نشان داد. کلید واژگان: ناپایداری زانو، استئوآرتریت، مصاحبه انگیزشی، ذهن آگاهی، تمرینات عصبی-عضلانی، نوروفیدبک، حرکت هراسی، فلکشن انقباضی [1] Neuromascular exercises + Motivational interview [2] Neeuromascular exercises +   Mindfulness

   چکیده هدف از پژوهش حاضر بررسی و تحلیل نقش رسانه­های جمعی در آگاهی بخشی گرایش زنان به ورزش در استان کرمانشاه بود. روش تحقیق کیفی (نظریه داده-بنیاد) است. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل صاحب نظران (خبرگان رسانه­ای، کارشناسان ورزشی استان کرمانشاه و اساتید) در زمینه ورزش بانوان می­باشند. جهت نمونه­گیری برای انجام مصاحبه­های عمیق از روش نمونه‌گیری گلوگه برفی استفاده شد. ابزار تحقیق مصاحبه بود که از 27 نفر به عمل آمد. روایی ابزار پژوهش(مصاحبه)، توسط مصاحبه­شوندگان و سپس اساتید متخصص، مورد بررسی قرار گرفت و تایید گردید و برای سنجش پایایی از روش توافق درون موضوعی استفاده شد که مطابق این روش مقدار پایایی برابر با 87/0 بود. در راستای تجزیه و تحلیل داده‌ها از روش نظریه داده-بنیاد استفاده شد. یافته­های این پژوهش نشان داد که نقش رسانه­های جمعی در آگاهی بخشی گرایش زنان به ورزش در استان کرمانشاه شامل: آگاهی­بخشی از طریق رسانه، افزایش انگیزه برای جذب اسپانسر، مدیریت مناسب زیرساخت­ها، فرهنگ سازی، موانع توسعه و راهبردهای رسانه­ای می­باشد. که این مقوله­ها خود شامل 17 مفهوم و 78 عامل یا کد باز هستند. بر اساس یافته­های این پژوهش نتیجه می­گیریم با تاکید بر یافته­های پژوهش و مفاهیم شناسایی شده، باید سیاست­گذاری­های کلان و اقدامات موثری جهت ارتقای رسانه­های جمعی در بین بانوان صورت پذیرد و   و همچنین مدیران استانی با آگاهی بخشی از طریق رسانه­ها بانوان را از فواید مثبت ورزش کردن آگاه سازند.   

هدف از انجام این تحقیق،بررسی چالش ها و فرصت های باشگاه های ورزشی در دوران پساکرونا و ارائه راهکار به مدیران ورزشی اداره ورزش و جوانان استان کرمانشاه می باشد. از روش تحقیق آمیخته (کیفی- کمی ) برای گردآوری دادها استفاده خواهد شد. این تحقیق از لحاظ هدف کاربردی می باشد. از لحاظ جمع آوری داده ها، یک مطالعه مصاحبه ای خواهد بود. جامعه آماری شامل صاحب نظران در حوزه ورزش ( اساتید دانشگاه ، روسا و نایب روسا ، کارشناسان ، ورزشکاران، پیش کسوتان، خبرگان ورزشی ، مدیران باشگاه ها و کارکنان ادارات ورزش و جوانان ) در زمینه چالش ها و فرصت های باشگاه های ورزشی استان کرمانشاه در دوران پسا کرونا می باشد. روش نمونه گیری از نوع گلوله برفی خواهد بود. محقق در این تحقیق با 15 نفر از افراد آگاه در حوزه ورزش استان کرمانشاه مصاحبه خواهد کرد. زمان انجام پژوهش در بازه زمانی 1400-1401 می‌باشد. از افراد مصاحبه شونده خواسته خواهد شد تا نظرات خود را در مورد چالش ها و فرصت های باشگاه های ورزشی در دوران پسا کرونا در استان کرمانشاه بیان کرده و با توجه به دانش و تجربه و تخصصی که در این زمینه دارند، با شناسایی درست و منطقی چالش ها و فرصت های که در دوران کرونا به وجود آمده است، بتوان راهکارهایی برای دوری از چالش ها و استفاده از فرصت ها در جهت کمک به باشگاه داران در دوران پسا کرونا ارائه کرد، و با توجه به نتایج بدست آمده بتوان راهکارهایی به مدیران و رئیس هیئت های ورزشی استان کرمانشاه برای مدیریت بهتر این حوزه در دوران پسا کرونا ارائه کرد. بنابراین به مدیران ورزشی توصیه می شود از نتایج این پژوهش، در جهت کاهش چالش ها و استفاده از فرصت های ایجاد شده به دلیل بیماری کرونا، در حوزه ورزش استان استفاده کنند.   

   چکیده سابقه و هدف: با توجه به اینکه در هر دو زمینه اثر ارتفاع و اثر مصرف استازولامید در ارتفاع بر عملکرد شناختی داده های ضد و نقیضی وجود دارد، هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر مصرف استازولامید و هیپوکسی بر عملکرد شناختی است. در تحقیق حاضر فرض بر این است که ACZ با دوز پایین عملکرد شناختی را در صورت قرار گرفتن حاد در ارتفاع بالا شبیه‌سازی شده مختل نمی‌کند. بنابراین، هدف از این مطالعه بررسی تعامل بین دوز کم ACZ و عملکرد شناختی در شرایط هیپوکسی نرموباریک بود. مواد و روش­ها: 14 دانشجوی مرد دانشگاه رازی که همگی با روش نمونه­گیری هدفمند و در دسترس با توجه به اهداف تحقیق به­صورت داوطلبانه به عنوان آزمودنی در این مطالعه شرکت نمودند. در اولین مراجعه به آزمایشگاه آزمون های زمان عکس العمل به منظور آشنایی با تست انجام شد و پس از گذشت 5 دقیقه آزمون ها برای ارزیابی سطوح پایه عملکرد شناختی اجرا شد. پس از 48 ساعت (روز سوم) مصرف استازولامید یا دارونما آغاز شد (2 دوز 125 میلی گرمی در روز سوم، و 1 دوز دیگر در صبح روز بعد). در روز 4 و به فاصله دست کم 90 دقیقه از صرف صبحانه، تست های زمان عکس العمل اجرا شد و بلافاصه پس از آن ماسک ویژه دستگاه هایپوکسی روی بینی و دهان فرد فیکس شده و هایپوکسی (اکسیژن تنفسی 10 درصد) اعمال شد. نیم ساعت پس از اعمال هایپوکسی، در حالی که هنوز ماسک روی صورت فرد است و اعمال هایپوکسی ادامه دارد، انجام تست های زمان عکس العمل   تکرار شد. پس از روز 4، یک هفته دوره زدایش در نظر گرفته شده است. پس از این دوره یک هفته ای یعنی روز 12، آنهایی که در روزهای 3 و 4 استازولامید مصرف کرده بودند، به همان ترتیب دارونما مصرف می کنند و بالعکس. روند کار در روزهای 12 و 13 بجز مصرف استازولامید یا دارونما عیناً همانند روزهای 3 و 4 بود. در کلیه زمان های اندازه گیری، اشباع اکسیژن خون سرخرگی و ضربان قلب نیز با استفاده از دستگاه پالس اکسیمتر اندازه گیری و ثبت شد. از آزمون تی همبسته و ضریب همبستگی پیرسون برای آنالیز داده ها استفاده شد. سطح معناداری 05/0 P< در نظر گرفته شد. نتایج: نتایج مقایسه مصرف استازولامید و دارونما در شرایط هایپوکسی و نورموکسی نشان داد که داده های SRT، VRT به ترتیب در هر دو شرایط کاهش معناداری نشان دادند (P<0/05) و تنها در شرایط نورموکسی داده های VRT تغییر معناداری نشان نداد (P=0/100). همچنین داده های VRT (P<0/001) و SRT (P=0/013) در مقایسه شرایط هایپوکسی و نورموکسی با مصرف استازولامید هر دو داده در شرایط هایپوکسی افزایش معناداری در مقایسه با شرایط نورموکسی نشان داد. در رابطه با داده های VRT (P<0/001) و SRT (P<0/001) در مقایسه شرایط هایپوکسی و نورموکسی با مصرف دارونما هر دو داده در شرایط هایپوکسی افزایش معناداری در مقایسه با شرایط نورموکسی نشان داد. نتیجه­گیری: نتایج نشان داد که اگرچه استازولامید می‌تواند به طور موثری عملکرد شناختی را پس از قرار گرفتن در معرض ارتفاع بالا شبیه سازی شده بهبود بخشد، اما احتمالا دارای عوارض جانبی عصبی روان‌شناختی قابل‌توجهی است. بنابراین، باید با احتیاط و در موارد ضروری باید تجویز شود. واژه­های کلیدی: ارتفاع بالا،، شرایط هایپوکسی، کوه گرفتگی حاد، عملکرد شناختی

   چکیده تحقیق حاضر به تببین الگوی گردشگری الکترونیکی ورزشی در شهر کرمانشاه بر پایه نظریه داده بنیاد می­پردازد. این پژوهش از نظر هدف توسعه ای-کاربردی، از نظر داده­ها کیفی و از نظر ماهیت پیمایشی مقطعی است. علاوه بر این طرح انجام آن از نوع اکتشافی است. جامعه آماری این تحقیق را متخصصین در زمینه گردشگری الکترونیک و ورزش تشکیل می دادند که با استفاده از روش نمونه­گیری هدفمند و از نوع گلوله­برفی پس از رسیدن به حد اشباع نظری، تعداد 11 نفر در تحقیق مشارکت داشتند. ابزار جمع آوری داده های پژوهش مصاحبه نیمه ساختاریافته بود. در این پژوهش، تحلیل داده­ها با استفاده از سه مرحل? کدگذاری باز، محوری و انتخابی بر اساس رویکرد اشتراوس و کوربین انجام شد. این مراحل کدگذاری با به کارگیری نرم­افزار مکس کیودا نسخ? 18 انجام شد. با توجه به نتایج به دست آمده از مصاحبه های انجام شده، در مجموع مصاحبه­هایی که با نمونه­های تحت بررسی انجام شد 88 کد باز بدست آمد که در قالب 16 کد محوری و 5 کد گزینشی عوامل علی (جذاب بودن برای گردشگران، راحت­تر بودن، پیش­آیندهای روانی و جاذبه های گردشگری استان)، زمینه­ای (تاکید دوستان و خانواده، تجربیات دیگران و قابلیت­های وب سایت)، مداخله­گر (ضعف­های امنیتی، ضعف­های مدیریتی و دولتی و ویژگی­های فردی)، راهبردها (راهبردهای تبلیغاتی، توسعه زیرساخت­ها، ارائه تخفیف، راهبردهای مدیریتی و توسعه گردشگری الکترونیک ورزشی) و پیامدها (ارتباطات گردشگران، توسعه اقتصادی، کاهش هزینه­ ها و راحت تر شدن سفر) دسته بندی شدند. واژه های کلیدی: الگو، گردشگری الکترونیکی ورزشی، کرمانشاه، نظریه داده بنیاد.   

چکیدههدف: فعالیت ورزشی در افراد می­تواند موجب سازگاری­ها و آسیب­هایی درارگار­های بدن شود و مشکلات جسمی و خستگی برای فرد به همراه آورد. مصرف آب چغندر به دلیل خواص آنتی اکسیدانی می­تواند عوارض ناشی از تمرینات شدید را کاهش دهد. بنابراین هدف از تحقیق حاضر اثر مصرف حاد آب چغندر بر پاسخ آنزیم­های کبدی و فشار خون زنان سالم پس از فعالیت برونگرای شدید بود.مواد و روش: در این مطالعه نیمه تجربی و دوسوکور 30 زن سالم غیر ورزشکار 20 تا 30 ساله به صورت تصادفی در 3 گروه (n=12) مکمل، دارونما، کنترل تقسیم شدند. قبل از شروع پژوهش از همه آزمودنی‌ها به منظور اندازه‌گیری شاخص‌های کوفتگی تاخیری عضلانی و آنزیم­های کبدی نمونه­گیری خونی­ و فشارخون بعد از 15 دقیقه استراحت و به حالت نشسته گرفته شد.   به مدت 7 روز گروه مکمل روزانه 200 میلی گرم آب چغندر و گروه دارونما روزانه 200 میلی گرم دارونما مصرف کردند وگروه کنترل بدون مداخله بود. در جلسه دوم بعد از یک هفته مکمل یاری نمونه خون و فشار خون دوم نیز از آزمودنی­ها گرفته شد سپس افراد صبحانه­ی استاندارد خوردند و 1 الی 2 ساعت پس از مصرف، پروتکل دویدن در سراشیبی به مدت 20 دقیقه با شیب 15 درصد و سرعت 7   کیلومتر بر ساعت را انجام دادند که قبل از آن آزمودنی­ها 5 دقیقه با 50 درصد ضربان قلب بیشینه و شیب صفر به گرم کردن پرداختند. بلافاصله بعد از فعالیت و 24 ساعت پس از فعالیت نمونه خون و فشار خون سوم و چهارم نیز از افراد گرفته شد.تمام داده­ها با استفاده از آزمون شاپیرو - ویلک مورد ارزیابی و در صورت نرمال بودن، با استفاده از تحلیل واریانس مکرر با عامل بین گروهی مورد ارزیابی قرار گرفت و جهت یافتن محل تفاوت­ها از آزمون توکی استفاده شد و سطح معناداری آزمون­ها (05/0P<) بود.یافته­ها: نتایج حاصل از پژوهش نشان داد که آب چغندر تغییرات معنی داری در AST و ALT ایجاد می­کند و باعث کاهش آن­ها در دوره استراحت، بلافاصله بعد از فعالیت ودوره ریکاوری، برخلاف گروه کنترل شود همچنین مانع افزایش بی­رویه فشار خون سیستولی و میانگین فشار خون در دوره ریکاوری شد اما نتوانست تاثیر معنی داری بر فشار خون دیاستولی ایجاد کند. در رابطه با شاخص VAS نیز توانست احساس درد کمتری را نسبت به گروه دارونما و کنترل برای افراد ایجاد کند و در محیط ران آزمودنی­ها   تغییرات معنی دار بود که نتایج در گروه مکمل در دوره ریکاوری کاهشی نشان داده شد اما در سایر گروه­ها تغییری ایجاد نشد.نتیجه گیری: نتایج کلی حاصل از پژوهش نشان داد که مصرف آب چغندر حاد بعد از فعالیت برونگرای شدید بر آنزیم­های کبدی و فشار خون،شاخص درک درد عضلانی و محیط ران تاثیر معنی دار دارد.کلید واژه: کوفتگی عضلانی، انقباض برون­گرا، آنزیم­های کبدی، فشارخون، آب چغندر

   چکیده پیش زمیـنه:   با توجه به پیشرفت و توسعه ورزش حرفه‌ای در سال‌های اخیر، ورزشکاران برای بهبود و حفظ آمادگی خود در بازه‌های زمانی طولانی‌مدت به استفاده از روش‌های جدید و موثر از جمله دوپینگ عصبی روی ‌آوردند. (tDCS) که یکی از رایج­ترین تکنیک‌های تحریک غیر تهاجمی مغز است اخیراً در حوز? علوم ورزشی مورد توجه قرار گرفته است. با این وجود   مطالعات اندکی در زمینه تاثیر تحریک tDCS بر بهبود عملکرد ورزشی، شناختی و ادراکی در فعالیت‌های بی‌هوازی صورت گرفتهاست.   بنابراین، هدف از این پژوهش بررسی آثار tDCS بر عملکرد ورزشی، شناختی و پاسخ­های ادراکی در حین و پس از فعالیت بیشینه بی‌هوازی بود. روش تحقیـق:   پژوهش حاضر دارای طرح تحقیق درون گروهی، با موازن? متقابل، به­صورت دوسویه­کور و کنترل اثر دارونما (شَم) بود. تعداد 15 آزمودنی مرد تمرین کرد? به­عنوان آزمودنی در این تحقیق شرکت نمودند. هر آزمودنی در 4 جلس? مجزا در آزمایشگاه حضور پیدا کرد. جلسه اول برای آشناسازی با فرآیند تحقیق و اندازه­گیری­های پیکرسنجی و در جلسات دوم تا چهارم آزمودنی­ها به صورت تصادفی در معرض سه شرایط مختلف شامل 1) تحریک آنودال ناحیه M1؛ 2) تحریک آنودال ناحی? DLPFC چپ؛ و 3) تحریک شَم قرار گرفتند. در هرجلسه، ابتدا تست استروپ و زمان عکس العمل انتخابی اجرا شد. سپس آزمودنی‌ها به مدت 20 دقیقه تحریک مغری را دریافت نمودند. پس از اتمام تحریک، آزمودنی‌ها تست وینگیت 30 ثانیه‌ای پایین تنه را انجام دادند. در حین اجرای تست وینگیت در هر وهله آمپلی­تود عضلات VL، VM و RF، میزان درک فشار، حس لذت و میزان انگیختگی اندازه­گیری شد. پس از اتمام پروتکل تست وینگیت، تست استروپ و زمان عکس­العمل مجددا اندازه­گیری شد.   میانگین مقادیر متغیرهای تحقیق جهت تجزیه و تحلیل مورد استفاده قرار گرفت. از روش آنوای یک راهه با اندازه­گیری­های تکراری برای تحلیل آماری داده­ها استفاده شد. یافتـه­ها: نتایج پژوهش حاضر نشان داد که مقادیر اوج توان در شرایط تحریک آنودال ناحیه DLPFC   به شکل معنی داری بیشتر از شرایط تحریک شم بود (01/0 =p). همچنین نتایج تحقیق نشان داد که آمپلی­تود EMG عضله VM در شرایط تحریک M1 و DLFPC به شکل معنی داری بیشتر از شراط تحریک شم بود (به ترتیب؛ 02/0 =p؛ 036/0 =p). مقادیر شاخص خستگی   نیز در شرایط تحریک آنودال DLFPC به شکل معنی داری بیشتر از شرایط تحریک ناحیه M1   و شم بود (026/0 =p). میانگین مقادیر RPE نیز در شرایط تحریک M1   به شکل معنی داری بیشتر از شرایط تحریک DLPFC   و شم بود (0001/0 =p). از سوی دیگر، تفاوت معنی­داری در نتایج تست شناختی استروپ بین شرایط پیش آزمون و پس آزمون در گروه تحریک dlpfc مشاهده شد (046/0 =p)، اما زمان عکس العمل انتخابی در شرایط تحریک M1 و تحریک آنودال ناحی? DLPFC به شکل معنی­داری پایین­تر از حالت شم بود(به ترتیب؛ 017/0 =p؛ 043/0 =p).در نهایت، میانگین مقادیر حس لذت در شرایط تحریک M1 و تحریک آنودال ناحی? DLPFC به شکل معنی­داری بیشتر از حالت شم بود (به ترتیب؛ 03/0 =p؛ 043/0 =p)   و میزان انگیختگی در شرایط تحریک آنودال ناحی? DLPFC و شم   به شکل معنی­داری بیشتر از حالت M1 بود (به ترتیب؛ 0001/0 =p؛ 0001/0 =p). نتیـجه­گیـری:

   مقدمه: در دوران شیوع بیماری کووید-19 مراکز مختلفی از جمله مدارس تعطیل شدند، روابط اجتماعی بشدت محدود شد و فعالیت های اوقات فراغت خارج از خانه لغو یا بسیار کاهش یافت که کلافگی و بی حوصلگی در کودکان را به دنبال داشته است. همچنین بیماری کووید 19 با تاثیر گذاشتن بر رفتار روزمره مردم، منجر به گسترش احساس اضطراب، افسردگی و پرخاشگری در بین افراد جامعه به ویژه کودکان شده است. در این دوران کودکان بخصوص کودکان دارای اختلال، که به خودی خود از محدودیت هایی برخوردار هستند در قرنطینه خانگی بوده و از محیط ها و مراکز دور بوده و مهارت های حرکتی آنان تحلیل رفته و در خانه ماندن آنها را به فردی پرخاشگر تبدیل کرده. پژوهش حاضر با هدف بررسی میزان تاثیر 8 هفته بازی های منتخب مونته سوری بر تبحر حرکتی، خشونت های خانگی و کیفیت زندگی کودکان همی پلژی اسپاستیک در دوران شیوع ویروس کرونا طراحی شد. روش تحقیق: پژوهش حاضر از نوع نیمه تجربی بود. جامعه آماری شامل کودکان 5-8 (6.42± 1.12) سال همی پلژی اسپاستیک شهرستان کرمانشاه بودند. آزمودنی ها به صورت دردسترس از مرکز بهزیستی واقع در استان کرمانشاه، ایران، انتخاب شدند. در پیش آزمون تعداد 24 نفر (گروه آزمایش 12 نفر و گروه کنترل 12 نفر) در پژوهش شرکت داشتند. پس از انتخاب نمونه ها و گروه بندی آنها در دو گروه تجربی و کنترل از طریق پیش آزمون داده های اولیه را توسط آزمون های ذکر شده طبق ترتیب ( 1- آزمون عملکرد حرکتی لینکلن اوزرتسکی 2- تکمیل پرسشنامه پرخاشگری 3- تکمیل پرسشنامه کیفیت زندگی) جمع آوری کرده و سپس انجام هشت هفته تمرینات در منزل که هر هفته شامل سه جلسه در زمان 45 دقیقه (5 دقیقه گرم کردن، 35 دقیقه انجام تمرینات و بازی ها و پس از آن 5 دقیقه سرد کردن) انجام گرفت که تمرینات طبق جدول ارائه شده (3-4) در طول هفته ها از ساده به پیشرفته متفاوت بود. این تمرینات دارای جنبه فیزیکی بوده و تقویت تبحر حرکتی این کودکان را درنظر دارد. لازم به ذکر است در ابتدای جلسات وسایل مورد نیاز بازی های مونته سوری به آزمودنی ها تحویل داده شده و طریقه استفاده از آن و نحوه اجرای تمرینات به آنها آموزش داده شد. راه ارتباطی پژوهشگر و کودکان از طریق تماس تصویری در شبکه مجازی واتس اپ بود. یافته ها: نتایج نشان داد که مداخله مبتنی بر هشت هفته بازی های منتخب مونته سوری بر تبحر حرکتی، خشونت های خانگی و کیفیت زندگی کودکان همی پلژی اسپاستیک در دوران شیوع ویروس کرونا تاثیر معناداری دارد.(P<0.05)

   چکیده: مقدمه: کمردرد به عنوان یک اختلال اسکلتی – عضلانی   که شیوع بالایی در کل جوامع انسانی دارد. همیشه مورد توجه درمانگران بوده است. هدف از   پژوهش حاضر ارتباط بین زاویه قوس کمر و طول عضلات همسترینگ در زنان ??-?? سال با و بدون کمردرد مزمن است. روش ها: در این پژوهش مقایسه ای -همبستگی ، تعداد ??? نفر زن با میانگین سن (سال‌) ??/? ± ??/?? ، قد (سانتی متر) ??/? ± ??/???، وزن (کیلوگرم) ??/?? ± ??/?? ، شاخص توده بدنی (کیلوگرم بر متر مربع) ??/? ± ??/?? به دو گروه، کمردرد مزمن ?? نفر و بدون سابقه کمردرد ?? نفر که به صوت هدفمند در کلینیک مهدیه کرمانشاه در بازه زمانی شهریور ماه تا بهمن ماه ????انتخاب شدند. درد توسط مقایس‌‌‌ VAS و قوس کمر با استفاده از خط کش منعطف و طول عضلات همسترینگ با آزمون AKE ارزیابی شدند. داده های بدست آمده در فرایند پژوهش توسط آزمون یومن ویتنی، ضریب همبستگی Pearson و نرم افزار    نسخه ?? تجزیه تحلیل شدند. یافته ها: یافته های پژوهش نشان داد که، بین گروه قوس کمر زنان با سابقه کمردرد و گروه بدون سابقه کمردرد مزمن تفاوت معناداری وجود دارد (???/?=P ). همچنین بین گروه طول عضلات همسترینگ زنان با سابقه کمردرد و گروه بدون سابقه کمردرد تفاوت معنی داری وجود دارد (???/?). نتیجه گیری: با توجه به نتایج بدست آمده از پژوهش حاضر نشان داد که میزان قوس کمری شرکت کنندگان در زنان با سابقه کمر درد مزمن بیشتر از زنان بدون سابقه کمردرد بود   و همچنین طول عضلات همسترینگ در زنان با سابقه کمر درد کوتاه تر از زنان بدون سابقه کمردرد بود. و در دو متغیر مذکور همبستگی ضعیفی بین دوگروه وجود داشت. لذا با توجه به اینکه کوتاهی عضله همسترینگ و افزایش قوس کمری باعث ایجاد محدودیت در تیلت قدامی لگن، خم شدن مفصل ران و   باعث وارد شدن بار اضافه بر روی مهره‌ها و ایجاد کمردرد می‌شود. لذا توصیه می شود با افزایش طول عضلات همسترینگ و کاهش قوس کمر بعنوان راهکارهای مناسب جهت کاهش میزان شدت درد و ناتوانی بیماران استفاده نمایند تا بتوانند از   ریسک آسیب های بعدی این افراد جلوگیری کنند. کلید واژگان: کمر درد مزمن، زاویه قوس کمر، طول عضلات همسترینگ

   چکیده هدف: با توجه به اهمیت آمادگی جسمانی در دانش آموزان نوجوان دختر که توسط فاکتورهای آمادگی جسمانی ارزیابی می شود (درازنشست، بارفیکس، دوی540 متر و انعطاف پذیری)   و اهمیت دانش و نگرش تغذیه ای نوجوانان دختر و روند رو به رشد مصرف خوراکی های کم ارزش در بین نوجوانان و تحقیقات اندک منابع خارجی و نبود تحقیقات داخلی در این زمینه، هدف از مطالعه حاضر بررسیارتباط بین مصرف خوراکی های کم ارزش بر قدرت، استقامت، انعطاف پذیری، شاخص توده بدنی و عملکرد تحصیلی دانش آموزان 13تا15 دختر شهرستان کنگاور است. مواد و روش‏ها: از میان 200 دانش‏آموز دختر 13 تا 15 سال شهر کنگاور به روش خوشه‏ای چند مرحله¬ای، مدارس مورد مطالعه انتخاب؛ با توجه به جدول مورگان حداقل تعداد آزمودنی‏ باید 181 باشد، که با توجه به ریزش طی فرآیند پژوهش 200 نفر انتخاب شدند و در نهایت 200 نفر آزمودنی در پژوهش حاضر شرکت کردند. میانگین و انحراف معیار سن آزمودنی‏ها 0.66±14.27 سال بود. در این پژوهش قد و وزن اندازه گیری شده و شاخص توده‏ی بدنی   با استفاده از نمودارهای رشد مخصوص کودکان در این گروه سنی وضعیت شاخص توده بدن طبقه بندی و محاسبه   گردید (NHANES–I). میانگین و انحراف معیار قد، وزن و شاخص توده‏ی بدن به ترتیب 6.41±160.63 سانتیمتر، 10.75±55.57 کیلوگرم و   kg/m23.63±21.48 بود. برای سنجش استقامت قلبی-تنفسی از آزمون 540 متر، برای سنجش استقامت و قدرت عضلانی عضلات سرشانه از بارفیکس خوابیده اصلاح شده، سنجش استقامت عضلات شکم از دراز و نشست و برای سنجش انعطاف پذیری عض?ت کمر و ناحیه خلفی(ران) از جعبه انعطاف‏پذیری استفاده شد. برای بررسی میزان بسامد مصرف مواد غذایی کم ارزش در آزمودنی‏ها از پرسشنامه‏ای که توسط محقق طراحی شد، استفاده گردید. برای سنجش میزان دانش، نگرش و رفتار تغذیه‏ای از پرسشنامه شاه محمدی (1393) استفاده گردید. برای محاسبه میانگین و انحراف استاندارد داده‏ها از آمار توصیفی، و جهت بررسی نرمال بودن داده‏ها از آزمون کلموگروف-اسمیرنف (k-s) استفاده شد. به علاوه، از همبستگی اسپیرمن برای بررسی همبستگی متغییرها استفاده گردید. برای تمام آزمونهای آماری، سطح معنی داری برابر 05/0p<   در نظر گرفته شد. همچنین از نرم افزار آماری    نسخه 24 جهت انجام محاسبات آماری استفاده شد. یافته‏ها: بین مصرف مواد غذایی کم ارزش با فاکتورهای آمادگی جسمانی مرتبط با سلامت شامل استقامت قلبی-تنفسی، قدرت و استقامت عضلانی عضلات شکم و کمربند شانه‏ای و انعطاف پذیری عض?ت کمر و ناحیه خلفی(ران) ارتباط، معکوس و معنادار مشاهده شد (05/0>P). همچنین بین مصرف مواد غذایی کم ارزش با شاخص توده‏ی بدن، در آزمودنی‏ها، ارتباط مستقیم و معناداری مشاهده گردید (05/0?P). بین مصرف مواد غذایی کم ارزش با دانش و رفتار تغذیه‏ای در آزمودنی‏ها ارتباط معکوس و معناداری مشاهده گردید (05/0?P). اما بین بین مصرف مواد غذایی کم ارزش با نگرش تغذیه‏ای در آزمودنی‏ها ارتباط معناداری مشاهده نگردید (05/0<P). همچنین بین مصرف مواد غذایی کم ارزش با معدل تحصیلی در آزمودنی‏ها ارتباط معناداری وجود نداشت(05/0<P). نتیجه‏گیری: با توجه به اینکه در پژوهش حاضر با افزایش میزان مصرف مواد غذایی کم ارزش، آمادگی جسمانی دانش‏آموزان کمتر شده و میزان شاخص توده‏ی بدنی افزایش؛ و دانش و رفتار تعذیه‏ای کاهش یافت، درصورت عدم توجه به میزان بالای مصرف مواد غذایی کم ارزش، احتمالاً میزان بالایی از بیماری‏های غیرواگیردار را در نوجوانان مشاهده خواهیم کرد. بنابراین   لزوم توجه هرچه بیشتر والدین و سیاست گذاران امر تغذیه و فعالیت‏های جسمانی در جامعه و مدارس و حما?ت رسانه ملی از این سیاست‏ها پیشنهاد می‏گردد.

  یکی از موضوعات مطرح در جامعه شناسی ورزش شناخت دلایل کناره¬گیری از فعالیت¬های ورزشی است و از آنجایی که در ایران، بیشتر پژوهش¬های انجام گرفته در زمینه موانع مشارکت در فعالیت¬های ورزشی است و تحقیقی در زمینه ترک یا کناره¬گیری از ورزش¬های رزمی انجام نگرفته است، بنابراین، نیاز به ارائه¬ی الگوی عوامل موثر بر کناره¬گیری از فعالیت¬های ورزش¬های رزمی که با عقاید و دیدگاه جامعه¬ی ایران سازگار باشد و پاسخگوی بسیاری از نیازی¬های مدیران ورزشی در برنامه¬ریزی¬ها باشد وجود دارد. از این رو در تحقیق حاضر، تلاش شد تا طی چندین مرحله به این نیاز پاسخ داده شود. بهترین روش برای انجام این تحقیق به لحاظ طرح از نوع طرح¬های تحقیق آمیخته بود که به صورت دو بخش کیفی و کمی و به صورت متوالی انجام گرفت. در مرحله¬ی اول مفاهیم و تعاریف کناره¬گیری از ورزش و پیشینه¬ی تحقیقات انجام گرفته مورد بررسی قرار گرفت. در مرحله¬ی دوم طی یک مطالعه¬ی کیفی عوامل موثر بر کناره¬گیری از فعالیت¬های ورزشی رزمی شناسایی گردید تا برای طراحی پرسشنامه مورد استفاده قرار بگیرد. در مرحله¬ی سوم با توجه به عوامل شناسایی شده طی یک مطالعه¬ی کمی الگوی عوامل موثر بر کناره¬گیری از ورزش¬های رزمی ترسیم و عوامل به دست آمده اولویت-بندی شدند. نتایج این پژوهش می¬تواند زیربنای کاملی در مورد عوامل ترک ورزش¬های رزمی فراهم آورد.

چکیده: مقدمه: کمردرد   شایع ترین اختلال اسکلتی عضلانی است که علت ناتوانی و غیبت از کار است. هدف از   پژوهش حاضر بررسی اثر هشت هفته تمرینات آب درمانی   و ثبات سازی عصبی-عضلانی پویا بر درد، ناتوانی، کنترل کمری-لگنی، نوسانات پاسچر و توزیع فشار کف پایی بیماران مبتلا به کمردرد مزمن غیر اختصاصی است. روش­ها: این کارآزمایی بالینی کنترل شده تصادفی یک سویه کور که از نــوع آزمایشــی بــا طــرح پیــش آزمــون – پس آزمــون و گــروه کنتــرل می­باشــد؛ در مرکز توانبخشی ورزشی دانشکده علوم ورزشی دانشگاه رازی در بازه زمانی شهریور ماه تا بهمن 1399 انجام شد. در این پژوهش 36 بیمار مبتلا به کمردرد مزمن غیر اختصاصی به طور تصادفی در سه گروه: تمرینات ثبات­بخشی عصبی-عضلانی پویا (12 نفر)، آبدرمانی(12 نفر) وکنترل (12 نفر) قرار گرفتند. کنترل کمری-لگنی بیماران با بایوفیدبک پرشر، شاخص تقارن و نوسانات پاسچر با دستگاه پی-تی اسکن، پاسچر ستون فقرات با دستگاه اسپاینال موس، شدت درد با مقیاس آنالوگ بصری و ناتوانی پرسشنامه اوسستری در مرحله پیش­آزمون و پس­آزمون ارزیابی شد. گروه­های تمرینی به مدت 8 هفته در مداخلات تمرینی مشارکت داده شدند و گروه کنترل در این مدت هیچ مداخله­ای دریافت نکردند. داده­های بدست آمده در فرایند پژوهش توسط آزمون تی-زوجی، تحلیل کوواریانس و میکس آنوا و آزمون تعقیبی بونفرنی با نرم افزار    نسخه 22 تجزیه تحلیل شدند. یافته­ها: یافته­های پژوهش نشان داد که، بین تمرینات آب درمانی و ثبات سازی عصبی-عضلانی پویا در بهبود درد، ناتوانی، کنترل کمری-لگنی، نوسانات پاسچر و توزیع فشار کف پایی بیماران مبتلا به کمردرد مزمن غیر اختصاصی تفاوت معناداری وجود ندارد(05/0<P). اما هر دو گروه نسبت به گروه کنترل بهبودی معناداری در شاخص­های درد، ناتوانی، کنترل کمری لگنی داشتند(05/0>P). همچنین از لحاظ مقایسه درون گروهی هر دو نوع تمرینات کاهش معناداری در شدت درد،ناتوانی، کنترل کمری لگنی، دامنه حرکتی کمری، شاخص تقارن و نوسانات پاسچرال داشتند(05/0>P). نتیجه­گیری: با توجه به نتایج بدست آمده از پژوهش حاضر تمرینات آب درمانی و ثبات سازی عصبی عضلانی پویا تقریباً به نسبت برابری در کاهش شدت درد، ناتوانی و بهبودی کنترل کمری لگنی بیماران مبتلا به کمر درد مزمن غیر اختصاصی موثر بوده است. لذا توصیه می­شود در کنار کاهش درد ادارکی از روش­های تمرینی صحیح با بکار گیری تمرینات عصبی عضلانی پویا با هدف فعال نمودن به موقع عضلات ثبات دهنده ستون فقرات و تمرینات رایج آب درمانی به­عنوان راهکار­های مناسب جهت کاهش میزان شدت درد و ناتوانی بیماران استفاده نمایند تا بتوانند از   ریسک آسیب­های بعدی این بیماران جلوگیری کنند.   

   اثر هشت هفته تمرینات هوازی در منزل و مکمل دهی ویتامین D بر مقادیر سرمی BDNF، NGF، میزان خستگی و کیفیت زندگی در مبتلایان به مولتیپل اسکلروزیس در دوران قرنطینه کرونا زمینه و هدف: فاکتورهای نروتروفیک و التهابی نقش مهمی در بیماری MS دارند و هدف مداخلات درمانی می‌باشند. تاثیر مداخلات ورزشی همراه با مکمل­دهی مرتبط با این بیماری هنوز مشخص نشده است. مواد و روش­ها: در این کار آزمایی بالینی کنترل‌شده با دارونما تعداد 40 نفر از زنان 20 تا 40  سال؛ مبتلا به(MS) با شاخص ناتوانی جسمانی (EDSS): 5-3   به 4 گروه تمرین هوازی+مکمل­دهی ویتامینD (n=10)، تمرین هوازی (n=10) ، مکمل­دهی ویتامین D (n=10) و کنترل (n=10) تقسیم شدند برنامه تمرینات هوازی 3 جلسه در هفته به مدت 8 هفته بود. گروه‌های مکمل نیز هفته­ای یک کپسول به مدت 8 هفته مصرف کردند. مقادیر سرمی در ابتدا و انتهای مطالعه اندازه­گیری شدند. برای ارزیابی خستگی و کیفیت زندگی از پرسشنامه (FSS) و (WHOQOL-BREF) استفاده شد. داده‌ها با استفاده از آزمون تی زوجی، آزمون تحلیل واریانس یک طرفه و آزمون توکی در سطح معناداری 05/0P< با استفاده از نرم‌افزار    نسخه 26 تحلیل شدند.نتایج: یافته­های تحقیق نشان می­دهد که پس از 8 هفته تمرین هوازی + مکمل­دهی ویتامینD به‌طور معناداری باعث بهبود در مقادیر سرمی در مبتلایان به MS در مقایسه با گروه کنترل شد (05/0> P). علاوه بر این میزان خستگی و کیفیت زندگی در تمرین هوازی + مکمل­دهی ویتامینD ، تمرین هوازی و ویتامینD نسبت به گروه کنترل به طور معنی‌داری افزایش یافت. نتیجه‌گیری: ترکیب فعالیت‌های ورزشی و مکمل ویتامین D روش­های درمانی در بهبود فاکتورهای عصبی و التهابی، خستگی و کیفیت زندگی زنان مبتلا به (MS) با شاخص ناتوانی جسمانی (EDSS): 5-3 در دوران قرنطینه کرونا می­باشد.کلیدواژه: ویتامین D، ورزش، فاکتورهای نروتروفیک، سایتوکاین­ها، کرونا، مولتیپل اسکلروزیس

  چکیده گردشگری ماجراجویانه نوعی از گردشگری است که تا حدودی با خطر ملازمه دارد و فعالیت فیزیکی و مهارت ویژه ای را می طلبدکه در آن ، طبیعت، فرد را به چالش و تلاش وا می دارد واین تلاش ها باهیجان همراه است.هدف تحقیق حاضر امکان سنجی گردشگری مبتنی بر ورزش های ماجراجویانه در استان کرمانشاه است. تحقیق به لحاظ ماهیت جزو تحقیقات اکتشافی و کاربردی است و نیز در فاز مطالع? کیفی از نظریه داده‌بنیاد استفاده شده است. جامعه این پژوهش،تعداد 14 نفر از متخصصین و خبرگان حوزه گردشگری ورزشی بودند و با استفاده از روش های نمونه گیری کیفی و گلوله برفی و شاخص اشباع نظری نسبت به نمونه گیری از جامعه پژوهش اقدام شد. ابزار جمع آوری داده نیزمطالعات کتابخانه ای و مصاحبه عمیق بود. در پژوهش حاضر روش توافق درون موضوعی برای محاسبه پایایی مصاحبه های انجام شده مورد استفاده قرار گرفته است که پایایی بین دو کدگذار با استفاده از فرمول ، 76%تعیین شد. در مرحله تجزیه و تحلیل داده ها بعد از بررسی و مطالعات کتابخانه و نیز کد گذاری داده ها در بخش کیفی ، کد گذاری باز و محوری انجام شد. در این پژوهش، عوامل زیرساختی و منطقه ای، به عنوان شرایط علی؛ قوانین و آیین نامهها، اموزش منابع انسانی به عنوان شرایط زمینه‌ای؛ عوامل مدیریتی، حمایت و اطلاع رسانی به عنوان شرایط مداخله‌گر؛ سرمایهگذاری، آموزش و تبلیغات، مدیریت گردشگردی به عنوان یک استراتژی که برای کنترل، اداره و پاسخ به پدیده مورد بررسی اتخاذ ‌می‌شوند، در نظر گرفته شده‌اند.همچنین در این نظریه، مقوله‌های اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی به عنوان پیامد و نتیجه در نظر گرفته ‌می‌شود. نتایج پژوهش نشان داد استان کرمانشاه دارای پتانسیل های طبیعی بالایی جهت گردشگری ورزش های ماجراجویانه دارد اما در بخش زیر ساخت ها با کمبود مواجه هستند.همچنین نشان داد که توسعه گردشگری ماجراجویانه در استان پیامد های مثبت و تاثیر گذاری به همراه دارد. کلید واژه ها: گردشگری ماجراجویانه،مطالعه کیفی،امکان سنجی، کرمانشاه،

  از مهم ترین عوامل اثرگذار بر یادگیری و اجرای مهارت های حرکتی می توان بازخورد و فشار روانی ناشی از حضور تماشاگران بر عملکرد ورزشکاران را نام برد. تحقیق حاضر با هدف بررسی اثر بازخورد خودکنترل بر اجرای سرویس والیبال تحت فشار تماشاگر در بازیکنان مبتدی و ماهر انجام گرفت. جامعه آماری این تحقیق شامل تمامی سالن های والیبال واقع در شهرستان هرسین می باشد که از بین تمامی آن ها به روش نمونه برداری خوشه ای-تصادفی دو سالن انتخاب گردید و از بین خانم های مراجعه کننده به این سالن ها، 60 نفر (30 بازیکن مبتدی و 30 بازیکن ماهر والیبال) که معیارهای ورود به تحقیق را دارا بودند به صورت تصادفی انتخاب شدند، سپس هر دسته از این بازیکنان به صورت تصادفی به سه گروه خودکنترل، جفت شده و کنترل تقسیم شدند (هرگروه ده نفر). پس از آن هر فرد 10 سرویس ساده متوالی را در شرایط عدم حضور تماشاگر و عدم ارائه بازخورد انجام داد. این آزمون به منظور همسان سازی گروه ها از افراد به عمل آمد. سپس هر فرد 10 سرویس ساده متوالی را در حضور تماشاگران و تحت فشار روانی ناشی از آنان انجام داد (به منظور دیده نشدن محل برخورد توپ با سطح زمین توسط آزمودنی ها، از آزمودنی خواسته شد تا بعد از انجام سرویس، 180 درجه به دور خود بچرخد). سپس با توجه به گروهی که فرد در آن قرار داشت بازخورد مورد نیاز به او ارائه شد. پس از آن امتیازات هر فرد در کوشش ها بر اساس آزمون سرویس والیبال ایفرد ثبت گردید. از آمار توصیفی برای محاسبه ی گرایش های مرکزی (میانگین) و پراکندگی (انحراف معیار) گروه ها استفاده شد. پس از اطمینان از توزیع طبیعی داده ها با استفاده از آزمون شاپیرو ویلک، برای آزمون فرضیه های تحقیق، روش پارامتریک آمار استنباطی (تحلیل واریانس یک راهه) به کار گرفته شد. برای بررسی تفاوت های بین گروهی نیز از آزمون تعقیبی مناسب (آزمون بونفرونی) استفاده گردید و در تمام موارد سطح معنی داری 05/0 در نظر گرفته شد. نتایج تحقیق نشان داد که در گروه بازیکنان مبتدی، گروه بازخورد خودکنترل به‌طور معناداری نمرات بالاتری از گروه جفت شده (014/0=P) و گروه کنترل (028/0=P) داشتند، بین گروه جفت شده و کنترل تفاوت معناداری وجود نداشت (000/1=P)؛ و در گروه بازیکنان ماهر، گروه بازخورد خودکنترل با گروه جفت شده (000/1=P) تفاوت معنی داری نداشت در حالی که با گروه کنترل تفاوت معنی داری داشت (024/0=P)، همچنین بین گروه جفت شده و کنترل تفاوت معناداری وجود داشت (006/0=P). با توجه به این نتایج در هر دو گروه بازیکنان مبتدی و ماهر، بازخورد خودکنترل موجب بهبود عملکرد می‌شود، اما گروه مبتدی نسبت به گروه ماهر بیشتر از بازخورد خودکنترل سود می برد.واژگان کلیدی: بازخورد خودکنترل، سرویس والیبال، بازیکنان مبتدی و ماهر.

هدف از انجام این پژوهش، تبیین اثر تصمیم گیری استراتژیک و سیستم کنترل استراتژیک بر عملکرد سازمانی در کارشناسان وزارت ورزش و جوانان ایران بود. روش پژوهش، توصیفی پیمایشی و از نظر هدف کاربردی است. جامعه آماری شامل تمامی کارشناسان وزارت ورزش و جوانان ایران (400) نفر بودند که به روش نمونه گیری تصادفی-طبقه ای بر اساس جدول مورگان 214 نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. به منظور گرد‌ آوری اطلاعات از سه پرسشنامه استاندارد تصمیم‌گیری استراتژیک البانا و نقویب (2008)، سیستم کنترل استراتژیک هبیدین و همکاران (2016) و عملکرد سازمانی احمدی و همکاران (1392)، استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها از نرم افزارهای   22 و Lisrel8/70 استفاده شد. نتایج نشان داد بین تصمیم گیری استراتژیک، سیستم کنترل استراتژیک و عملکرد سازمانی رابطه معنادار وجود داد. بنابراین ، مدیران سازمانهای ورزشی باید توجه زیادی به اصول تصمیم گیری استراتژیک و سیستم کنترل استراتژیک کنند تا از این طریق بتوانند کارایی و اثربخشی سازمان را تقویت کرده و به اهداف سازمانی دست یابند.