مقدمه   و هدف: ضعف کنترل گردنی یکی از مشکلات شایع اسکلتی–عضلانی در میان دانش‌آموزان است که در اثر تغییر سبک زندگی، نشستن‌های طولانی‌مدت، استفاده زیاد از تلفن همراه و کاهش فعالیت بدنی بروز می‌کند. این اختلال می‌تواند تعادل، عملکرد ورزشی و کیفیت حرکتی را تحت تاثیر قرار دهد. هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر ? هفته تمرینات ثبات داینامیک عصبی–عضلانی و Thrower’s Ten بر تعادل پویا و ایستا، مکانیک فرود، متغیرهای حرکتی اندام تحتانی، عملکرد پرش، حس عمقی گردن، قدرت عضلات عمقی گردن و دامنه حرکتی گردن در دانش‌آموزان دختر دارای ضعف کنترل گردنی بود. روش شناسی: این مطالعه به‌صورت نیمه‌تجربی انجام شد. جامعه آماری شامل 45 دانش‌آموز دختر مبتلا به ضعف کنترل گردنی بود که به‌صورت تصادفی به سه گروه تقسیم شدند: تمرینات ثبات داینامیک عصبی–عضلانی (15 نفر)، تمرینات Thrower’s Ten (15 نفر) و گروه کنترل (15 نفر). پروتکل تمرینی به مدت 8 هفته و سه جلسه در هفته اجرا شد. برای ارزیابی متغیرهای پژوهش از ابزارهای، تعادل پویا با آزمون Y، تعادل ایستا با آزمون رومبرگ، مکانیک فرود با آزمون سیستم امتیازدهی خطای فرود (LESS)، شاخص‌های عملکرد حرکتی با آزمون‌های پرش تک‌پایی، پرش سه‌گامی، پرش متقاطع و پرش 6 ثانیه‌ای، دامنه حرکتی گردن با شیب‌سنج (Inclinometer)، حس عمقی گردن با شیب‌سنج اینکلاینومتر و برای ارزیابی ضعف کنترل گردنی از دستگاه بیوفیدبک فشاری (Pressure Biofeedback Unit) استفاده شد. پیش‌آزمون 24 ساعت قبل از شروع تمرینات و پس‌آزمون یک روز پس از پایان دوره تمرینی انجام گرفت. تحلیل داده‌ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس دوطرفه و آزمون t همبسته در سطح معناداری P < 0/05 و با بهره‌گیری از نرم‌افزار    نسخه 26 صورت پذیرفت. یافته‌ها: براساس یافته های مطالعه حاضر، تعادل پویا و ایستا، مکانیک فرود، دامنه حرکتی   گردن، حس عمقی گردن و عملکردی پس از پروتکل های ثبات داینامیک عصبی - عضلانی و Thrower’s Ten بهبود معناداری یافته است. اما در گروه کنترل اختلاف معناداری وجود ندارد و پروتکل های ثبات داینامیک عصبی - عضلانی در بعضی متغیرها اثر بهتری دارد. نتیجه‌گیری: بر اساس یافته‌ها، هر دو نوع تمرین ثبات داینامیک عصبی - عضلانی و Thrower’s Tenمی‌توانند موجب بهبود تعادل، کیفیت حرکتی اندام تحتانی، حس و قدرت عضلات عمقی گردن و دامنه حرکتی گردن در دانش‌آموزان دارای ضعف کنترل گردنی شوند. این تمرینات می‌توانند به‌عنوان رویکردهای موثر در برنامه‌های پیشگیری و توان‌بخشی مورد استفاده قرار گیرند. کلید واژه: ضعف کنترل گردنی؛ ثبات داینامیک عصبی‌–‌عضلانی؛ Thrower’s Ten؛ تعادل پویا      

چکیده: مقدمه: عملکرد ورزشی متاثر از عوامل متعدد فیزیولوژیکی، بیومکانیکی و روان‌شناختی است. در میان روش‌های متعارف بهبود عملکرد، تاثیر مداخلات عصبی-عضلانی نوین ازجمله تحریک الکتریکی مستقیم فراجمجمه‌ای (tDCS) و پتانسیل‌سازی پس‌فعال‌سازی (PAP) به‌طور کامل شناخته نشده است. این مطالعه با هدف تعیین اثر حاد tDCS و PAP به‌تنهایی و ترکیبی بر شاخص‌های عملکردی، شناختی و ادراکی در ورزشکاران زن طراحی شد. بنابراین محققین در پژوهش حاضر به دنبال تعیین اثر حاد جریان الکتریکی مستقیم فراجمجمه‌ای[1](tDCS) و تقویت پس‌فعالسازی[2] (PAP) بر پارامترهای عملکردی، شناختی و ادراکی در زنان تمرین کرده بودند. روش‌ها: در مطالعه حاضر، 12 ورزشکار زن تمرین کرده، با دارا بودن معیارهای ورود به مطالعه، به صورت متقاطع و دو سویه‌کور با کنترل اثر دارونما (شم) شرکت کردند. بدین منظور، در یک جلسه توجیهی پس از آشنایی آزمودنی‌ها با مراحل اجرای پژوهش و اندازه‌گیری ویژگی‌های آنتروپومتریک، یک تکرار بیشینه آن‌ها در حرکت اسکات هالتر پشت اندازه‌گیری شد. یک هفته پس از برگزاری جلسه توجیهی، آزمودنی‌ها در پنج جلسه مجزا، با فاصله یک هفته بین جلسات به صورت تصادفی در معرض سه شرایط مختلف 1) تحریک الکتریکی M1 2) تحریک Sham 3) پروتکل PAP 4) PAP+tDCS 5) tDCS+PAP قرار گرفتند. در هر جلسه، ابتدا فشارخون و ضربان قلب اندازه‌گیری شد و تست استروپ و زمان واکنش انتخابی اجرا شد. در ادامه، بلافاصله پس از اتمام هر کدام‌ از وضعیت‌های مذکور توسط آزمودنی‌ها، شاخص درک فشار، حس لذت، میزان انگیختگی، میزان درد، ضربان قلب و فشارخون اندازه‌گیری شد. سپس تست‌ زمان واکنش انتخابی و استروپ اجرا شد. سپس آزمودنی‌ها تست وینگیت پایین‌تنه را انجام دادند و نتایج آن ثبت شد. جهت تحلیل و بررسی داده‌ها از آزمون آنوای یک راهه با انداره‌گیری مکرر و همچنین آزمون آنوای دوراهه با انداره‌گیری مکرر با استفاده از نرم افزار   27 استفاده شد. یافته‌ها: بررسی داده‌های پژوهش نشان داد که تفاوت معناداری در تغییرات متغیرهای ضربان قلب، فشارخون سیستولی، فشارخون دیاستولی، اوج توان، میانگین توان، زمان واکنش، میزان درد، میزان انگیختگی و میزان احساس پس از اعمال مداخلات، مشاهده نشد (05/0<P). در متغیر RPE تفاوت کلی بین شرایط معنی‌دار بود اما نتایج آزمون تعقیبی که با اصلاحات بیشتری داده‌ها را مورد بررسی قرار دادیم، تفاوت معناداری بین موقعیت‌های مختلف را نشان نداد(05/0<P). همچنین در متغیر کنترل مهاری نتایج حاکی از معناداری گروه‌های tDCS و   AP+tDCS بود(P? 0.05). نتیجه‌گیری: یافته‌ها حاکی از آن است که تحریک حاد قشر حرکتی اولیه با tDCS می‌تواند شاخص خستگی و عملکرد شناختی کنترل مهاری را در زنان ورزشکار بهبود بخشد. اثربخشی پروتکل PAP در شرایط این مطالعه تایید نشد. به نظر می‌رسد tDCS با واسطه‌گری مکانیسم‌های مرکزی تنظیم خستگی و شناخت، پتانسیل کاربرد به‌عنوان یک روش مکمل را داراست. انجام مطالعات آتی با نمونه بزرگ‌تر، دوزهای مختلف تحریک و پروتکل‌های متفاوت PAP برای تعیین سازوکارهای دقیق و الگوی بهینه مداخله پیشنهاد می‌شود. کلید واژگان: تحریک الکتریکی مستقیم فراجمجمه‌ای (tDCS)، پتانسیل‌سازی پس‌فعال‌سازی (PAP)، عملکرد شناختی، آزمون وینگیت، خستگی ادراک شده، ورزشکاران زن [1] Transcranial Direct Current Stimulation [2] Post-Activation Potentiation   

  بررسیارتباط استقامت عضلات تنه با کنترل پاسچر، مکانیک فرود و ثبات عملکردی اندام فوقانی دختران دانش آموز والیبالیست با و بدون نقص کنترل تنه

   مقدمه: اختلال نقص‌توجه/بیش‌فعالی (ADHD) از شایع‌ترین اختلالات عصب‌تکاملی کودکان است که افزون بر مشکلات شناختی و رفتاری، با ضعف قابل‌توجه در تبحر حرکتی نیز همراه است. کاهش هماهنگی، نقص در مهارت‌های حرکتی ظریف و درشت و مشکلات خودتنظیمی رفتاری از پیامدهای رایج این اختلال است. از سوی دیگر، شواهد پژوهشی بر نقش مداخلات حرکتی و مکمل‌دهی ویتامین D در بهبود عملکرد عصبی–عضلانی و رفتار کودکان مبتلا به ADHD تاکید دارند. هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر 8 هفته بازی‌درمانی مبتنی بر رویکرد بال‌شوله، مکمل‌دهی ویتامین D و ترکیب این دو بر تبحر حرکتی و شاخص نشانگان ADHD   درکودکان دختر ?? تا ?? ساله دارای بیشترین نشانگان ADHD بود. روش تحقیق: این پژوهش نیمه‌تجربی با طرح پیش‌آزمون–پس‌آزمون با گروه کنترل انجام شد. پس از غربالگری با پرسشنامه مقیاس رتبه‌بندی   ADHDمبتنی بر DSM-5، ?? دانش‌آموز دختر دارای بیشترین نشانگان ADHD به‌صورت تصادفی در چهار گروه بازی‌درمانی، ویتامین D، ترکیبی (بازی‌درمانی + ویتامین D) و کنترل قرار گرفتند. مداخله طی هشت هفته اجرا شد. تبحر حرکتی با فرم کوتاه آزمون تبحر حرکتی برونینکس–اوزرتسکی (BOTMP-2) و شاخص نشانگان ADHD با پرسشنامه ADHD-RS(DSM-5) سنجیده شد. داده‌ها با استفاده از ANCOVA و MANCOVA و با کنترل پیش‌آزمون تحلیل گردید. یافته­ها: نتایج نشان داد هر سه نوع مداخله (بازی‌درمانی، ویتامین D، ترکیب بازی‌درمانی + ویتامین D) بر تبحر حرکتی کل، مهارت‌های حرکتی ظریف و درشت و   نیز شاخص نشانگان ADHD تاثیر معناداری دارد (p < 0.001). هر سه مداخله نسبت به گروه کنترل موجب بهبود معنادار در عملکرد حرکتی و کاهش نشانگان ADHD شدند. بیشترین میزان بهبود در اغلب شاخص‌ها مربوط به گروه ترکیبی بود؛ بااین‌حال، تفاوت آن با دو مداخله منفرد (بازی‌درمانی و ویتامین D) در همه موارد معنادار نبود. در شاخص نشانگان ADHD، هر سه مداخله به‌طور مشابه موجب کاهش معنادار شدت علائم شدند (p < 0.001) و تفاوت معناداری بین مداخلات مشاهده نگردید. نتیجه­گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد که بازی‌درمانی، مکمل‌دهی ویتامین D و ترکیب این دو رویکرد، همگی در بهبود تبحر حرکتی و کاهش نشانه‌های رفتاری ADHD موثرند. اثربخشی بالاتر مداخله ترکیبی در برخی شاخص‌ها از رویکرد چندبعدی برای توان‌بخشی کودکان داری نشانگان ADHD حمایت می‌کند. با توجه به نتایج، ترکیب فعالیت‌های حرکتی ساختاریافته با اصلاح وضعیت تغذیه‌ای می‌تواند به‌عنوان رویکردی کارآمد در مراکز درمانی و آموزشی به‌کار رود. واژگان کلیدی:   نشانگان ADHD؛ کودکان؛ تبحر حرکتی؛ بازی‌درمانی بال‌شوله؛ ویتامین D؛ BOTMP-2؛ ADHD-RS(DSM-5)

هدف: هدف از مطالعه حاضر تعیین شاخص­های آمادگی جسمانی مرتبط با سلامت روانی پیشکسوتان نخبه در رشته­های ورزشی انفرادی شهر کرمانشاه بود. روش­شناسی: این پژوهش از نوع بنیادی و به روش توصیفی-همبستگی با رویکرد میدانی انجام شد. جامعه آماری شامل پیشکسوتان نخبه ورزشی رشته‌های انفرادی ساکن کرمانشاه بود که 54 نفر به‌صورت هدفمند و در دسترس انتخاب شدند. معیارهای ورود شامل سلامت عمومی، سابقه عضویت در تیم ملی یا 5 سال رقابت در بالاترین سطح، و سن 40 تا 60 سال بود. ابزارهای جمع‌آوری اطلاعات شامل پرسشنامه‌های دموگرافیک، یادآمد غذایی، کیفیت زندگی   (SF-36)، سلامت روان   (GHQ)و رضایت از زندگی (SWLS) بود. همچنین، پارامترهای ترکیب بدنی، آمادگی قلبی-تنفسی، قدرت و استقامت عضلانی با استفاده از دستگاه‌ها و آزمون‌های استاندارد ارزیابی شد. طبیعی بودن داده‌ها با آزمون کولموگروف اسمیرنوف سنجیده شد. تحلیل‌های آماری در سطح معناداری 0.05 با نرم‌افزار   26 صورت گرفتند. یافته­ها: نتایج نشان داد که در میان پیشکسوتان نخبه رشته‌های ورزشی انفرادی شهر کرمانشاه، مردان از نظر آمادگی قلبی-تنفسی (p<0.01) استقامت بالاتنه (p=0.003) و پایین‌تنه (p=0.021) و قدرت عضلانی بالاتنه (p<0.001) و پایین‌تنه (p=0.0001) نسبت به زنان برتری داشتند. در مورد انعطاف‌پذیری (p=0.61) تفاوت معناداری بین دو جنس مشاهده نشد. ترکیب بدنی مردان و زنان نیز تفاوت داشت؛ مردان دارای شاخص توده بدنی (p=0.008)، وزن عضله (p<0.001) و نسبت دور کمر به لگن (p=0.003) بالاتری بودند، درحالی‌که زنان درصد چربی (p<0.001) و وزن چربی بیشتری داشتند (p=0.048). همچنین، بین دو گروه از نظر کیفیت زندگی (p=0.82)، سلامت روان (p=0.17) و رضایت‌مندی از زندگی (p=0.19) تفاوت معناداری مشاهده نشد. نتیجه­گیری: نتایج نشان داد که تفاوت معناداری در آمادگی قلبی-تنفسی، استقامت و قدرت عضلانی و ترکیب بدنی بین دو جنس وجود داشت، اما در انعطاف‌پذیری تفاوت معناداری مشاهده نشد. مردان نسبت به زنان آمادگی قلبی-تنفسی بالاتری داشتند که به تفاوت‌های مورفولوژیکی، ترکیب بدنی و سطح هموگلوبین مرتبط است. همچنین، استقامت و قدرت عضلانی مردان بیشتر از زنان بود، که می‌تواند ناشی از حجم عضلانی بیشتر و توانایی تولید نیروی بالاتر باشد. ترکیب بدنی نیز تفاوت‌های معناداری نشان داد، به‌طوری که درصد چربی بدن در زنان بالاتر و توده عضلانی در مردان بیشتر بود. بااین‌حال، انعطاف‌پذیری بین دو گروه تفاوت معناداری نداشت. این یافته‌ها با مطالعات پیشین همخوانی داشته و بر اهمیت در نظر گرفتن تفاوت‌های فیزیولوژیکی و مورفولوژیکی بین دو جنس در تحلیل ویژگی‌های آمادگی جسمانی تاکید می‌کنند.   

  زمینه و هدف: گردن درد یکی از عوامل ناتوان‌کننده در جهان می‌باشد که باعث ایجاد ناتوانی شدید در انجام کارهای روزانه و شغلی فرد می‌شود و از جمله راههای کاهش درد گردن استفاده از ماساژ درمانی میباشد که در سالهای اخیر مورد استفاده قرار میگیرد، همچنین برخی از افراد مبتلا به گردن درد مزمن از چسب کینزیوتیپ استفاده می‌کنند؛ با این حال مشخص نیست این نوع تمرینات تا چه حدی بر روی گردن درد مفید میباشد، پس هدف این مطالعه بررسی اثر ماساژ+چسب کینزیوتیپ و ماساژ بر سر به جلو، VAS، قدرت عضلات گردن، دامنه حرکتی گردن، حس عمقی گردن در زنان مبتلا به گردن درد مزمن غیراختصاصی میباشد. روش‌کار: در این پژوهش، 33 زن مبتلا به گردن مزمن (28 نفر تا پایان پژوهش باقی ماند) به شکل تصادفی به دو گروه تمرینات ماساژ+چسب کینزیوتیپ و تمرینات ماساژ تقسیم شدند. برنامه تمرینی به مدت 4 هفته (12 جلسه) برای هر دو گروه و چسب کینزیوتیپ برای گروه ماساژ+چسب کینزیوتیپ انجام شد؛ 24 ساعت قبل از شروع پروتکل تمرینی پیشآزمون و یک روز پس از اتمام پروتکل تمرینی پسآزمون گرفته شد. برای بررسی تغییرات درونگروهی از روش آماری آزمون tهمبسته و برای مقایسه بین گروهی از آزمون t مستقل بهره گرفته شد. تمام محاسبات با نرمافزار   ویرایش 26 انجام گرفت و سطح معنیداری P > 0/05 در نظر گرفته شد. یافته‌ها: براساس یافتههای مطالعه حاضر، سر به جلو، VAS، قدرت عضلات گردن (فلکشن، اکستنشن، لترال چپ و لترال راست)، دامنه حرکتی گردن (فلکشن، اکستنشن، لترال چپ و لترال راست)، حس عمقی گردن (فلکشن، اکستنشن، لترال چپ و لترال راست)، کیفیت زندگی، NDI، مقیاس افسردگی، اضطراب، استرس، ترس از حرکت تمپا، خودکارآمدی درد و فاجعه آمیزکردن درد پس از پروتکل تمرین در هر دو گروه افزایش یافته است. همچنین در NDI، استرس، ترس از حرکت تمپا، خودکارآمدی درد، VAS، قدرت عضلات گردن (فلکشن، لترال چپ و لترال راست) و دامنه حرکتی گردن (فلکشن، اکستنشن، لترال چپ و لترال راست) بین دو گروه اختلاف معناداری وجود دارد و ماساژ+چسب کینزیوتیپ اثر بهتری دارد. نتیجه‌گیری: به طور کلی می‌توان گفت 4 هفته تمرین ماساژ باعث بهبود در گردن درد مزمن می‌شود همچنین تمرین ماساژ+چسب کینزیوتیپ در بهبودی گردن اثر بهتری دارد.

   چکیده گردن درد یکی از مشکلات شایع در جوامع انسانی است و باعث ایجاد آسیب­های ستون فقرات، ناتوانی فرد، کاهش کیفیت زندگی و ترس از حرکت می­شود؛ همچنین گردن درد موجب ایجاد ناهنجاری­های گردن از جمله سر به جلو می­شود و این وضعیت باعث ایجاد ناهنجاری­های وضعیتی، ناراحتی، درد و ناتوانی گردن خواهد شد. از جمله راه­های کاهش درد گردن استفاده از ماساژ درمانی می­باشد که در سال­های اخیر روش­های تمرینی رهاسازی فعال و رهاسازی میوفاشیال مورد استفاده قرار می­گیرد؛ با این حال مشخص نیست این نوع تمرینات تا چه حدی بر روی گردن درد مفید می­باشد، پس هدف این مطالعه بررسی اثر رهاسازی فعال و رهاسازی میوفاشیال بر سر به جلو، VAS، قدرت عضلات گردن، دامنه حرکتی گردن، حس عمقی گردن، کیفیت زندگی، NDI، مقیاس افسردگی، اضطراب، استرس، ترس از حرکت تمپا، خودکارآمدی درد، فاجعه آمیزکردن درد در دانشجویان زن مبتلا به گردن درد مزمن غیراختصاصی می­باشد. در این پژوهش، 45 زن مبتلا به گردن مزمن به شکل تصادفی به سه گروه 15 نفری تمرینات رهاسازی فعال، تمرینات رهاسازی میوفاشیال و کنترل تقسیم شدند. برنامه تمرینی به مدت 2 هفته (6 جلسه) انجام شد؛ 24 ساعت قبل از شروع پروتکل تمرینی پیش­آزمون و یک روز پس از اتمام پروتکل تمرینی پس­آزمون گرفته شد. داده­ها با استفاده از آزمون t مستقل، آزمون t وابسته و آزمون تعقیبی بونفرونی در سطح معناداری 05/0>P با استفاده از نرم­افزاار    نسخه 26 تحلیل شدند. براساس یافته­های مطالعه حاضر، افزایش معناداری در داده­های کیفیت زندگی، NDI، مقیاس افسردگی، اضطراب و استرس، خودکارآمدی درد، فاجعه­آمیز کردن درد، VAS، قدرت (فلکشن، اکستنشن، لترال چپ و لترال راست)، دامنه حرکتی گردن (فلکشن، اکستنشن، لترال چپ و لترال راست) و حس عمقی گردن (فلکشن، اکستنشن، لترال چپ و لترال راست) در گروه رهاسازی فعال مشاهده شد 05/0>P. همچنین در گروه رهاسازی میوفاشیال در داده­های کیفیت زندگی، NDI، مقیاس افسردگی، اضطراب و استرس، خودکارآمدی درد، فاجعه­آمیز کردن درد، VAS، قدرت (فلکشن، اکستنشن، لترال چپ و لترال راست)، دامنه حرکتی گردن (فلکشن، اکستنشن، لترال چپ و لترال راست) و حس عمقی گردن (فلکشن، اکستنشن، لترال چپ و لترال راست) افزایش معناداری مشاهده شد 05/0>P. اما در گروه کنترل افزایش معنادار مشاهده نشد و در داده­های ترس از حرکت تمپا و سر به جلو در هیچکدام از گروه­ها تاثیر معنادار مشاهده نگردید. به نظر می­رسد تمرینات رهاسازی فعال و رهاسازی میوفاشیال نقش مهمی در بهبود کیفیت زندگی، NDI، مقیاس افسردگی، اضطراب و استرس، خودکارآمدی درد، فاجعه­آمیز کردن درد، VAS، قدرت عضلات گردن، دامنه حرکتی گردن و حس عمقی گردن دارد. کلید واژه: گردن درد، سر به جلو، رهاسازی فعال، رهاسازی میوفاشیال

  در سال¬های اخیر، چاقی در دوران کودکی به یک موضوع گسترده جهانی تبدیل شده است. از سوی دیگر، با افزایش شیوع بیماری کووید 19 در جهان و اعمال محدودیت¬ها به افزایش بیشتر اضافه‌وزن و چاقی در کودکان منجر شده است. از آن¬جا که چاقی و لاغری از عوامل مهم تهدیدکننده‌ی سلامت هستند و مقابله با آن‌ها نیازمند داشتن اطلاعاتی در مورد میزان شیوع و عوامل خطر آن‌هاست، به‌منظور بهبود عادات مرتبط با تغذیه و فعالیت بدنی و نیز اتخاذ استراتژی¬های پیشگیرانه در راستای کاهش اپیدمی چاقی نوجوانی، ایجاد بینش بهتر در ارتباط با تعامل فعالیت بدنی، تغذیه و کیفیت زندگی نوجوانان ضروری به نظر می¬رسد. لذا هدف مطالعه حاضر، بررسی سطح فعالیت بدنی، چاقی، رفتارهای غذایی و کیفیت زندگی در دانش آموزان دختر و پسر بعد از پاندمی کووید 19 می¬باشد.

مواد و روش‌ها: برای این پژوهش 90 سر موش‌ صحرایی نر چهارتا پنج‌هفته‌ای تشکیل خواهند داد؛ که پس از دو هفته سازگاری با محیط جدید و القای چاقی و دیابت، به‌طور تصادفی در نه گروه (با 10 سر موش در هر گروه) شامل: 1- کنترل (دیابت نوع 2)، 2- تمرین (دیابت نوع 2)، 3- مکمل­دهی ویتامین D (دیابت نوع 2)، 4- تمرین + مکمل­دهی ویتامین D (دیابت نوع 2)، 5- دارونما (دیابت نوع 2)، 6- تمرین (سالم)، 7- تمرین+ مکمل­دهی ویتامین D (سالم)، 8- مکمل­دهی ویتامین D (سالم) و 9- شم قرار خواهند ‌گرفت. برنامه­ی فعالیت بدنی هوازی شامل گرم کردن، دویدن روی تردمیل با شیب صفر درصد و سرد کردن در هشت هفته و پنج روز در هفته به مدت 60 دقیقه و با شدت 60-50 درصد VO2max خواهد بود. گروه مکمل­دهی ویتامین D و گروه تمرین به همراه مکمل­دهی ویتامین D رت‌های سالم و دیابتی در هر هفته 5000 واحد بین‌المللی ویتامین D را به‌صورت تزریقی دریافت خواهند‌ کرد. در صورت طبیعی بودن داده‌ها (آزمون شاپیرو)، تفاوت بین گروهی با استفاده از آزمون ANOVA یک طرفه بررسی خواهد شد و آزمون تعقیبی از نوع توکی خواهد بود؛ در غیر این صورت، آزمون ناپارامتریک استفاده می‌شود؛ نرم‌افزار مورد استفاده    26 و سطح معناداری 05/0 خواهد بود.  

  بیان شده است که فعالیت تناوبی با شدت بالا می‌تواند با تولیدگونه‌های فعال اکسیژن- نیتروژن موجب آسیب‌های ناشی از استرس اکسایشی و التهاب و درنتیجه کاهش عملکرد ورزشی گردد. هدف از انجام این تحقیق تعیین تاثیر مصرف کوتاه‌مدت مکمل امگا - 3 بر پروتئین واکنش‌گر-C، آسیب­های عضلانی و آنزیم­های کبدی به دنبال یک جلسه فعالیت تناوبی با شدت بالا در دختران دارای اضافه­وزن خواهد بود. برای انجام این کار آزمائی بالینی از بین دختران دارای اضافه­وزن دانشگاه رازی کرمانشاه پس از تکمیل فرم سلامت و رضایت‌نامه کتبی تعداد 24 زن در دامنه سنی 20 تا 25 سال به‌صورت هدفمند انتخاب و به‌صورت تصادفی در دو گروه مکمل امگا-3 (12) نفر و دارونما (12 نفر) قرار خواهند گرفت بیان شده است که فعالیت تناوبی با شدت بالا می‌تواند با تولید گونه‌های فعال اکسیژن- نیتروژن موجب آسیب‌های ناشی از استرس اکسایشی و التهاب و درنتیجه کاهش عملکرد ورزشی گردد. هدف از انجام این تحقیق تعیین تاثیر مصرف کوتاه‌مدت مکمل امگا - 3 بر پروتئین واکنش‌گر-C، آسیب­های عضلانی و آنزیم­های کبدی به دنبال یک جلسه فعالیت تناوبی با شدت بالا در دختران دارای اضافه­وزن خواهد بود. برای انجام این کار آزمائی بالینی از بین دختران دارای اضافه­وزن دانشگاه رازی کرمانشاه پس از تکمیل فرم سلامت و رضایت‌نامه کتبی تعداد 24 زن در دامنه سنی 20 تا 25 سال به‌صورت هدفمند انتخاب و به‌صورت تصادفی در دو گروه مکمل امگا-3 (12) نفر و دارونما (12 نفر) قرار خواهند گرفت. دو وهله فعالیت تناوبی با شدت بالا قبل و بعد از دو هفته مکمل­دهی انجام خواهد شد. گروه مکمل، روزانه 3 کپسول حاوی 3000 میلی­گرم اسید چرب امگا-3 و گروه دارونما روزانه 3 کپسول حاوی روغن سویا به مدت 2 هفته مصرف خواهند کرد. نمونه خونی در 4 مرحله قبل و بعد از اجرای پروتکل تمرینی فعالیت تناوبی با شدت بالا اول (پیش­آزمون 1، پس­آزمون 1) و قبل و بعد از اجرای پروتکل تمرینی فعالیت تناوبی با شدت بالا دوم (پیش­آزمون 2، پس­آزمون 2) گرفته خواهد شد.

پرتابی استان کرمانشاه را بررسی نماییم.  

چکیده مقدمه: استئوآرتریت زانو، عمده‏ترین بیماری مفصلی بوده که با با پیامدهای منفی خود؛ به عنوان سومین عامل ایجاد ناتوانی در جهان ذکر شده است. به منظور بهبود کیفیت زندگی و افزایش کارایی بدنی کاهش حرکت هراسی، ناپایداری خودگزارشی، فلکشن انقباضی، خطر سقوط و افزایش توان حفظ تعادل در این پژوهش از اثربخشی 6 هفته تمرینات عصبی-عضلانی با ترکیب مداخلات شناختی-انگیزشی و ذهن آگاهی در زنان مبتلا به استئوآرتریت زانو در شهر همدان استفاده نمودیم.  روش­ها: این کارآزمایی بالینی کنترل شده تصادفی تک سویه کور که از نــوع آزمایشــی بــا طــرح پیــش آزمــون – پس آزمــون و گــروه کنتــرل می­باشــد؛ در مرکز توانبخشی ورزشی دانشکده علوم ورزشی دانشگاه بوعلی سینا در بازه زمانی بهمن ماه تا شهریور1400 انجام شد. در این پژوهش60 زن مبتلا به استئوآرتریت زانو و دارای ویژگی­های ورود به مطالعه، انتخاب و به طور تصادفی در سه گروه: (1): تمرینات عصبی-عضلانی با مداخلات شناختی انگیزشی(NM+MI[1]) (20 نفر)، (2): تمرینات عصبی-عضلانی با مداخلات ذهن آگاهی (NM+MF[2]) (20 نفر) و (3): گروه تمرینات عصبی-عضلانی (کنترل) تخصیص یافتند. قبل و پس از شش هفته مداخله، میزان درد براساس مقیاس آنالوگ بصری، عملکرد بدنی با پرسشنامه WOMAC، کیفیت زندگی با SF36،   حرکت هراسی با 17TSK-، ناپایداری زانو با مقیاس Fitzgard، ظرفیت عملکردی شامل زمان بالا و پایین رفتن از هشت پله استاندارد، پیاده­روی در 40 متر و تست Time Up and Go (TUG) با کرونومتر، الگوی راه رفتن با دستگاه Zebris، تعادل با دستگاه بایودکس، مقیاس Berg و تست تک پا، دامنه حرکتی فلکشن، حس عمقی زانو و فلکشن انقباضی زانو با گونیامتر و در آخر فاکتورهای نوروفیدبک با دستگاه Procomp infinity ارزیابی شدند. یافته­ها: مقایسه های درون گروهی این مطالعه نشان داد که هر سه گروه تمرینات NM+MI، NM+MF و NM پس از شش هفته تمرین در تمام فاکتورها (درد، عملکرد، بالا و پایین رفتن از پله-زمان پیاده روی یک مسافت 40 متری و تعادل استاتیک و داینامیک، فلکشن انقباضی، الگوی گام برداری، عوامل نروفیدبک مرتبط به درد، حس عمقی زانو، حرکت‏هراسی ) بهبودی معناداری را تجربه نمودند(05/0>p). اما پس از تعدیل پیش آزمون، مقایسه گروه ها در پس آزمون   نشان داد که گروه NM + MI در بهبودی درد، بالا و پایین رفتن از پله، 40 متر پیاده روی، نمره تعادل کلی در وضعیت چشم بسته و نوسانات قدامی-خلفی و TUG نسبت به گروه NM+ MF اثرگذاری چشمگیرتری داشتند(05/0>p)؛ با این حال گروه NM+MF تنها در بهبود کیفیت زندگی نسبت به گروه NM+MI اثرگذاری مطلوب تری داشت(05/0>p).   نتیجه­گیری: با توجه به نتایج بدست آمده از پژوهش حاضر می توان عنوان نمود که اعمال مداخلات روانشناختی در کنار تمرینات فیزیکی می تواند اثرگذاری مضاعفی را در پی داشته باشد. از مداخلات روانشناختی مورد استفاده نیز مصاحبه انگیزشی اثرگذاری بیشتری را در بهبود علایم و بخش تعهد و علاقه به ادامه درمان در بیماران مبتلا به استئوآرتریت نشان داد. کلید واژگان: ناپایداری زانو، استئوآرتریت، مصاحبه انگیزشی، ذهن آگاهی، تمرینات عصبی-عضلانی، نوروفیدبک، حرکت هراسی، فلکشن انقباضی [1] Neuromascular exercises + Motivational interview [2] Neeuromascular exercises +   Mindfulness

هدف از انجام پژوهش حاضر بررسی و آسیب شناسی فساد در ورزش استان کرمانشاه و ارائه الگوی مناسب مدیریت و راههای مقابله با آن بود. پژوهش حاضر از لحاظ هدف، کاربردی، روش پژوهش، توصیفی و از نوع مطالعات پیمایشی بود که به شکل میدانی و بصورت آمیخته انجام شد. جامعه آماری در بخش کیفی 17 نفر از نخبگان مدیریت ورزش استان و قهرمانان و مربیان و مدیران ورزشی و در بخش کمی شامل 384 نفر از اساتید دانشگاه، روسا و نایب روسا، کارشناسان، ورزشکاران، پیش­کسوتان، مربیان و کارکنان اداره ورزش و جوانان در سطح استان کرمانشاه بودند. در بخش کیفی از روش کدگذاری باز، محوری وانتخابی براساس مدل پارادایمی استراوس و کوربین (1998)   استفاده شد و در بخش کمی نیز از روش معادلات ساختاری استفاده شد. یافته­های پژوهش در هر پنج بعد عوامل زمینه­ای، عوامل علّی، عوامل مداخله­گر، راهبردها و پیامدها بررسی شدند. نتایج نشان داد که راهبردهای منتج از مدل شامل: برخورد با افراد فاسد، برخورد رسانه ها با فساد، برنامه­ریزی جهت مبارزه با فساد، بازنگری در قوانین و فرآیندها و ساختارها، انتصاب افراد شایسته، فرهنگ سازی جهت کاهش فساد، نظارت و ارزیابی مستمر مناسب، شفاف سازی فرآیندها می باشد. بنابراین توصیه می­شود از نتایج این پژوهش در جهت کاهش آسیب های ناشی از فساد و مدیریت آن در ورزش استان استفاده گردد .   

   چکیده: مقدمه: کمردرد به عنوان یک اختلال اسکلتی – عضلانی   که شیوع بالایی در کل جوامع انسانی دارد. همیشه مورد توجه درمانگران بوده است. هدف از   پژوهش حاضر ارتباط بین زاویه قوس کمر و طول عضلات همسترینگ در زنان ??-?? سال با و بدون کمردرد مزمن است. روش ها: در این پژوهش مقایسه ای -همبستگی ، تعداد ??? نفر زن با میانگین سن (سال‌) ??/? ± ??/?? ، قد (سانتی متر) ??/? ± ??/???، وزن (کیلوگرم) ??/?? ± ??/?? ، شاخص توده بدنی (کیلوگرم بر متر مربع) ??/? ± ??/?? به دو گروه، کمردرد مزمن ?? نفر و بدون سابقه کمردرد ?? نفر که به صوت هدفمند در کلینیک مهدیه کرمانشاه در بازه زمانی شهریور ماه تا بهمن ماه ????انتخاب شدند. درد توسط مقایس‌‌‌ VAS و قوس کمر با استفاده از خط کش منعطف و طول عضلات همسترینگ با آزمون AKE ارزیابی شدند. داده های بدست آمده در فرایند پژوهش توسط آزمون یومن ویتنی، ضریب همبستگی Pearson و نرم افزار    نسخه ?? تجزیه تحلیل شدند. یافته ها: یافته های پژوهش نشان داد که، بین گروه قوس کمر زنان با سابقه کمردرد و گروه بدون سابقه کمردرد مزمن تفاوت معناداری وجود دارد (???/?=P ). همچنین بین گروه طول عضلات همسترینگ زنان با سابقه کمردرد و گروه بدون سابقه کمردرد تفاوت معنی داری وجود دارد (???/?). نتیجه گیری: با توجه به نتایج بدست آمده از پژوهش حاضر نشان داد که میزان قوس کمری شرکت کنندگان در زنان با سابقه کمر درد مزمن بیشتر از زنان بدون سابقه کمردرد بود   و همچنین طول عضلات همسترینگ در زنان با سابقه کمر درد کوتاه تر از زنان بدون سابقه کمردرد بود. و در دو متغیر مذکور همبستگی ضعیفی بین دوگروه وجود داشت. لذا با توجه به اینکه کوتاهی عضله همسترینگ و افزایش قوس کمری باعث ایجاد محدودیت در تیلت قدامی لگن، خم شدن مفصل ران و   باعث وارد شدن بار اضافه بر روی مهره‌ها و ایجاد کمردرد می‌شود. لذا توصیه می شود با افزایش طول عضلات همسترینگ و کاهش قوس کمر بعنوان راهکارهای مناسب جهت کاهش میزان شدت درد و ناتوانی بیماران استفاده نمایند تا بتوانند از   ریسک آسیب های بعدی این افراد جلوگیری کنند. کلید واژگان: کمر درد مزمن، زاویه قوس کمر، طول عضلات همسترینگ

   امروزه ورزش و فعالیت بدنی به عنوان شاه کلید اصلی سلامتی مردمان و توسعه جامعه مطرح می­گردد. اما گاهی بروز برخی چالش­ها و موانع ممکن است بر آن اثر منفی بگذارد، بر این اساس پژوهش حاضر با هدف بهره­گیری از نظر متخصصان در شناسایی چالش­ها و موانع ورزش کرمانشاه انجام شد. پژوهش کاربردی حاضر از نوع مطالعات کیفی و با اجرای توصیفی- پیمایشی بود. از نظر جمع­آوری داده­ها نیز میدانی با استفاده از مصاحبه نیمه ساختار یافته بود. 15 نفر از خبرگان به شیوه گلوله برفی (تا رسیدن به اشباع نظری) از بین هیات علمی دانشگاه­ها، ورزشکاران برجسته و نیز متخصصان حوزه ورزش کرمانشاه وارد پژوهش شدند. بعد از کد گذاری مقوله­ها در مجموع 113 مفهوم شناسایی گردید که مولفه­های آن­ها در شرایط عِلّی شامل: فرهنگی (6 مورد)، اجتماعی (3 مورد)، مدیریتی و فنی (5 مورد) و اقتصادی (4 مورد)، در شرایط زمینه­ای شامل: فرهنگی (9 مورد)، مدیریتی و فنی (3 مورد)، اقتصادی (3 مورد) و قانونی (2 مورد)، در شرایط مداخله­گر شامل: فرهنگی (9 مورد)، مدیریتی و فنی (6 مورد)، اقتصادی (3 مورد)، و قانونی (2 مورد)، در راهبردها شامل:   شامل مولفه­های: فرهنگی (7 مورد)، آموزشی (4 مورد)، مدیریتی و فنی (7 مورد)، اقتصادی (5 مورد)، رسانه (4 مورد)، قانونی و حقوقی (5 مورد) و امکاناتی – تسهیلاتی (5 مورد) و نهایتاً در پیامدها شامل: فرهنگی – اجتماعی (8 مورد)، اقتصادی (3 مورد) و سبک زندگی سالم (5 مورد) بود. بر اساس یافته­های حاضر در ورزش شهر کرمانشاه چالش­ها و موانع مشخصی طبق نظر کارشناسان وجود دارد که باید در جهت رفع آن­ها برای توسعه ورزش کرمانشاه کوشید. فلذا توصیه می­گردد که سیاست گذاران کلان کرمانشاه به این چالش­ها و راهبردهای حاصل از پژوهش حاضر به عنون یک راهنما نگریسته و از آن در جهت افزایش گرایش به ورزش و رشد و توسعه آن استفاده گردد. کلیدواژه‌ها: توسعه، چالش فرهنگی، موانع فرهنگی،   فرهنگ، ورزش.

   چکیده هدف: با توجه به اهمیت آمادگی جسمانی در دانش آموزان نوجوان دختر که توسط فاکتورهای آمادگی جسمانی ارزیابی می شود (درازنشست، بارفیکس، دوی540 متر و انعطاف پذیری)   و اهمیت دانش و نگرش تغذیه ای نوجوانان دختر و روند رو به رشد مصرف خوراکی های کم ارزش در بین نوجوانان و تحقیقات اندک منابع خارجی و نبود تحقیقات داخلی در این زمینه، هدف از مطالعه حاضر بررسیارتباط بین مصرف خوراکی های کم ارزش بر قدرت، استقامت، انعطاف پذیری، شاخص توده بدنی و عملکرد تحصیلی دانش آموزان 13تا15 دختر شهرستان کنگاور است. مواد و روش‏ها: از میان 200 دانش‏آموز دختر 13 تا 15 سال شهر کنگاور به روش خوشه‏ای چند مرحله¬ای، مدارس مورد مطالعه انتخاب؛ با توجه به جدول مورگان حداقل تعداد آزمودنی‏ باید 181 باشد، که با توجه به ریزش طی فرآیند پژوهش 200 نفر انتخاب شدند و در نهایت 200 نفر آزمودنی در پژوهش حاضر شرکت کردند. میانگین و انحراف معیار سن آزمودنی‏ها 0.66±14.27 سال بود. در این پژوهش قد و وزن اندازه گیری شده و شاخص توده‏ی بدنی   با استفاده از نمودارهای رشد مخصوص کودکان در این گروه سنی وضعیت شاخص توده بدن طبقه بندی و محاسبه   گردید (NHANES–I). میانگین و انحراف معیار قد، وزن و شاخص توده‏ی بدن به ترتیب 6.41±160.63 سانتیمتر، 10.75±55.57 کیلوگرم و   kg/m23.63±21.48 بود. برای سنجش استقامت قلبی-تنفسی از آزمون 540 متر، برای سنجش استقامت و قدرت عضلانی عضلات سرشانه از بارفیکس خوابیده اصلاح شده، سنجش استقامت عضلات شکم از دراز و نشست و برای سنجش انعطاف پذیری عض?ت کمر و ناحیه خلفی(ران) از جعبه انعطاف‏پذیری استفاده شد. برای بررسی میزان بسامد مصرف مواد غذایی کم ارزش در آزمودنی‏ها از پرسشنامه‏ای که توسط محقق طراحی شد، استفاده گردید. برای سنجش میزان دانش، نگرش و رفتار تغذیه‏ای از پرسشنامه شاه محمدی (1393) استفاده گردید. برای محاسبه میانگین و انحراف استاندارد داده‏ها از آمار توصیفی، و جهت بررسی نرمال بودن داده‏ها از آزمون کلموگروف-اسمیرنف (k-s) استفاده شد. به علاوه، از همبستگی اسپیرمن برای بررسی همبستگی متغییرها استفاده گردید. برای تمام آزمونهای آماری، سطح معنی داری برابر 05/0p<   در نظر گرفته شد. همچنین از نرم افزار آماری    نسخه 24 جهت انجام محاسبات آماری استفاده شد. یافته‏ها: بین مصرف مواد غذایی کم ارزش با فاکتورهای آمادگی جسمانی مرتبط با سلامت شامل استقامت قلبی-تنفسی، قدرت و استقامت عضلانی عضلات شکم و کمربند شانه‏ای و انعطاف پذیری عض?ت کمر و ناحیه خلفی(ران) ارتباط، معکوس و معنادار مشاهده شد (05/0>P). همچنین بین مصرف مواد غذایی کم ارزش با شاخص توده‏ی بدن، در آزمودنی‏ها، ارتباط مستقیم و معناداری مشاهده گردید (05/0?P). بین مصرف مواد غذایی کم ارزش با دانش و رفتار تغذیه‏ای در آزمودنی‏ها ارتباط معکوس و معناداری مشاهده گردید (05/0?P). اما بین بین مصرف مواد غذایی کم ارزش با نگرش تغذیه‏ای در آزمودنی‏ها ارتباط معناداری مشاهده نگردید (05/0<P). همچنین بین مصرف مواد غذایی کم ارزش با معدل تحصیلی در آزمودنی‏ها ارتباط معناداری وجود نداشت(05/0<P). نتیجه‏گیری: با توجه به اینکه در پژوهش حاضر با افزایش میزان مصرف مواد غذایی کم ارزش، آمادگی جسمانی دانش‏آموزان کمتر شده و میزان شاخص توده‏ی بدنی افزایش؛ و دانش و رفتار تعذیه‏ای کاهش یافت، درصورت عدم توجه به میزان بالای مصرف مواد غذایی کم ارزش، احتمالاً میزان بالایی از بیماری‏های غیرواگیردار را در نوجوانان مشاهده خواهیم کرد. بنابراین   لزوم توجه هرچه بیشتر والدین و سیاست گذاران امر تغذیه و فعالیت‏های جسمانی در جامعه و مدارس و حما?ت رسانه ملی از این سیاست‏ها پیشنهاد می‏گردد.

چکیده: مقدمه: کمردرد   شایع ترین اختلال اسکلتی عضلانی است که علت ناتوانی و غیبت از کار است. هدف از   پژوهش حاضر بررسی اثر هشت هفته تمرینات آب درمانی   و ثبات سازی عصبی-عضلانی پویا بر درد، ناتوانی، کنترل کمری-لگنی، نوسانات پاسچر و توزیع فشار کف پایی بیماران مبتلا به کمردرد مزمن غیر اختصاصی است. روش­ها: این کارآزمایی بالینی کنترل شده تصادفی یک سویه کور که از نــوع آزمایشــی بــا طــرح پیــش آزمــون – پس آزمــون و گــروه کنتــرل می­باشــد؛ در مرکز توانبخشی ورزشی دانشکده علوم ورزشی دانشگاه رازی در بازه زمانی شهریور ماه تا بهمن 1399 انجام شد. در این پژوهش 36 بیمار مبتلا به کمردرد مزمن غیر اختصاصی به طور تصادفی در سه گروه: تمرینات ثبات­بخشی عصبی-عضلانی پویا (12 نفر)، آبدرمانی(12 نفر) وکنترل (12 نفر) قرار گرفتند. کنترل کمری-لگنی بیماران با بایوفیدبک پرشر، شاخص تقارن و نوسانات پاسچر با دستگاه پی-تی اسکن، پاسچر ستون فقرات با دستگاه اسپاینال موس، شدت درد با مقیاس آنالوگ بصری و ناتوانی پرسشنامه اوسستری در مرحله پیش­آزمون و پس­آزمون ارزیابی شد. گروه­های تمرینی به مدت 8 هفته در مداخلات تمرینی مشارکت داده شدند و گروه کنترل در این مدت هیچ مداخله­ای دریافت نکردند. داده­های بدست آمده در فرایند پژوهش توسط آزمون تی-زوجی، تحلیل کوواریانس و میکس آنوا و آزمون تعقیبی بونفرنی با نرم افزار    نسخه 22 تجزیه تحلیل شدند. یافته­ها: یافته­های پژوهش نشان داد که، بین تمرینات آب درمانی و ثبات سازی عصبی-عضلانی پویا در بهبود درد، ناتوانی، کنترل کمری-لگنی، نوسانات پاسچر و توزیع فشار کف پایی بیماران مبتلا به کمردرد مزمن غیر اختصاصی تفاوت معناداری وجود ندارد(05/0<P). اما هر دو گروه نسبت به گروه کنترل بهبودی معناداری در شاخص­های درد، ناتوانی، کنترل کمری لگنی داشتند(05/0>P). همچنین از لحاظ مقایسه درون گروهی هر دو نوع تمرینات کاهش معناداری در شدت درد،ناتوانی، کنترل کمری لگنی، دامنه حرکتی کمری، شاخص تقارن و نوسانات پاسچرال داشتند(05/0>P). نتیجه­گیری: با توجه به نتایج بدست آمده از پژوهش حاضر تمرینات آب درمانی و ثبات سازی عصبی عضلانی پویا تقریباً به نسبت برابری در کاهش شدت درد، ناتوانی و بهبودی کنترل کمری لگنی بیماران مبتلا به کمر درد مزمن غیر اختصاصی موثر بوده است. لذا توصیه می­شود در کنار کاهش درد ادارکی از روش­های تمرینی صحیح با بکار گیری تمرینات عصبی عضلانی پویا با هدف فعال نمودن به موقع عضلات ثبات دهنده ستون فقرات و تمرینات رایج آب درمانی به­عنوان راهکار­های مناسب جهت کاهش میزان شدت درد و ناتوانی بیماران استفاده نمایند تا بتوانند از   ریسک آسیب­های بعدی این بیماران جلوگیری کنند.   

چکیده مقدمه: یکی از مهم­ترین پاسخ­های بدن در زمان صعود به ارتفاعات، کاهش وزن است که یکی از راه­های پیشگیری از بیماری­های مرتبط با چاقی است. از این رو هدف از پژوهش حاضر، بررسی تاثیر 6 هفته تمرین HIIT در شرایط هایپوکسی و نورموکسی بر سطوح سرمی آنزیم‌های کبدی حداکثر اکسیداسیون چربی در زنان دارای اضافه‌وزن است.    روش­ها: در این پژوهش 20 زن غیر ورزشکار دارای اضافه‌وزن به صورت داوطلبانه و پس از فراخوان شرکت کردند و به دو گروه مساوی تقسیم شدند. آن‌ها به‌طور تصادفی در گروه تمرین HIIT در شرایط نورموکسی (سن: 536/3±50/27 و BMI: 03/94±2/26) و تمرین HIIT در شرایط هایپوکسی (سن: 05/4±80/26 و BMI: 49/38±1/27)   قرار گرفتند. آزمودنی­های هر دو گروه شش هفته و هر هفته سه جلسه تمرین تناوبی شدید را انجام دادند. جلسات HIIT شامل 30 ثانیه فعالیت با شدت 90% اوج اکسیژن مصرفی و 30 ثانیه استراحت غیر فعال بود و هر هفته   5 تکرار افزوده شد تا هفته آخر به 45 بار تکرار رسید. تمام جلسات تمرین با   5 دقیقه گرم کردن شروع و 5 دقیقه سرد کردن روی دوچرخه کارسنج (70 دور در دقیقه) پایان یافت. از همه آزمودنی­ها قبل و 48 ساعت بعد از آخرین جلسه تمرین در حالت ناشتا خون­گیری به­عمل آمد. برای نرمال بودن توزیع داده­ها از آزمون کلموگروف- اسمیرنوف استفاده شد و تغییرات داده­ها با استفاده از آزمون­های تی همبسته و مستقل در سطح معنی­داری 05/0?P   به کمک نرم افزار    21 تجزیه و تحلیل شدند. یافته­ها: یافته­های مطالعه نشان داد که 18 جلسه تمرین اینتروال با شدت بالا در هر دو شرایط هایپوکسی و نورموکسی موجب کاهش معنی­دار وزن و شاخص توده بدن نسبت به پیش آزمون شد. همچنین باعث کاهش معنی­دار سطوح آسپارتات آمینوترانسفراز و افزایش معنادار حداکثر اکسیداسیون چربی شد. اما سطوح آلانــین آمینوترانــسفراز و نیمرخ لیپیدی تنها در گروه هایپوکسی کاهش معنی­دار   یافت. نتیجه­گیری: براساس یافته­های تحقیق حاضر، می­توان نتیجه­گیری کرد که تمرین HIIT در شرایط هایپوکسی احتمالاً یک روش پیشگیرانه برای به تعویق انداختن بیماری­های مرتبط با اضافه وزن و چاقی است. بنابراین تمرین HIIT به­عنوان یک روش غیرتهاجمی و غیردارویی مطرح باشد و به افراد غیر فعال و چاق توصیه می­شود. کلیدواژه‌ها: هایپوکسی، HIIT، آسپارتات آمینوترانسفراز ، آلانین آمینوترانسفراز، MFO.