چکیده مقدمه: سندرم شانه منجمد یکی از شایع‌ترین اختلالات اسکلتی‌عضلانی شانه است که با درد و محدودیت پیش‌رونده دامنه حرکتی شناخته می‌شود. این عارضه با سفتی مفصل و محدودیت حرکات فعال و غیرفعال شانه همراه می‌شود و تاثیر منفی قابل‌توجهی بر عملکرد افراد مبتلا بر جای می‌گذارد. ازاین‌رو، هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر تمرینات کادمن با و بدون استفاده از کینزیوتیپ بر درد، دامنه حرکتی و عملکرد زنان مبتلابه شانه منجمد بود. روش‌ها: در این پژوهش شبه‌آزمایشی، ?? زن مبتلابه شانه منجمد از شهرستان ملایر ازطریق نمونه‌گیری دردسترس انتخاب و به‌طورتصادفی به دو گروه ?? نفره تقسیم شدند. گروه اول تمرینات کادمن را همراه با کینزیوتیپ و گروه دوم تنها تمرینات کادمن را دریافت کردند. مداخله به مدت ? هفته، هر هفته ? جلسه و هر جلسه ?? تا ?? دقیقه اجرا شد. شدت تمرینات با رعایت اصل اضافه‌بار تدریجی تنظیم گردید به‌گونه‌ای که مدت نگهداری حرکات از ? به 12 ثانیه و تعداد تکرارها در هر ست از ? به ?4 تکرار افزایش یافت. درد، دامنه حرکتی و عملکرد به‌ترتیب با مقیاس دیداری درد، گونیامتر و پرسشنامه‌های «DASH» و «WORC» ارزیابی شدند. برای تحلیل داده‌ها از آمار توصیفی، آزمون‌های شاپیروویلک و لوین، تی همبسته و تحلیل کوواریانس با کنترل نمرات پیش‌آزمون در سطح معناداری 05/0 > p استفاده شد. یافته‌ها: یافته‌های پژوهش نشان داد در هر دو گروه تمرینات کادمن با کینزیوتیپ و بدون کینزیوتیپ، متغیر درد بعد از اجرای تمرین نسبت به قبل از اجرای تمرین به‌طورمعناداری کاهش یافت (p < .001)، اما پس از کنترل اثر پیش‌آزمون، بین دو گروه ازنظر شاخص درد (VAS) تفاوت معناداری مشاهده نشد (p = .535). همچنین متغیر دامنه حرکتی شانه (فلکشن، آبداکشن، اکسترنال و اینترنال روتیشن) در هر دو گروه بعد از اجرای تمرین نسبت به قبل از آن افزایش معناداری نشان داد (p < .001)، اما پس از کنترل پیش‌آزمون، بین دو گروه ازنظر زاویه فلکشن شانه (p = .521)، آبداکشن شانه (p = .973)، اکسترنال روتیشن (p = .680) و اینترنال روتیشن (p = .801) تفاوت معناداری مشاهده نشد. در متغیرهای عملکردی (پرسشنامه‌های DASH و WORC) نیز نمرات هر دو گروه بعد از اجرای تمرین نسبت به قبل از آن به‌طورمعناداری بهبود یافت (p < .001). پس از کنترل پیش‌آزمون، بین دو گروه ازنظر شاخص «DASH» تفاوت معناداری یافت نشد (p = .750)، اما در شاخص «WORC»، با توجه به وجود تعامل معنادار بین گروه و نمره پیش‌آزمون، الگوی پاسخ دو گروه به سطح اولیه عملکرد وابسته بود به‌گونه‌ای که در سطح پایین‌تر (میانگین - 1 انحراف معیار) و سطح میانگین عملکرد اولیه، تفاوت معناداری بین گروه‌ها مشاهده شد، در حالی که این تفاوت در سطح بالاتر عملکرد اولیه (میانگین+ 1 انحراف معیار) معنادار نبود. نتیجه‌گیری: نتایج این پژوهش نشان داد که هشت هفته تمرینات کادمن، با یا بدون کینزیوتیپ، می‌تواند موجب کاهش درد و بهبود دامنه حرکتی و عملکرد شانه در زنان مبتلابه شانه منجمد شود. بااین‌حال، در این نمونه، کینزیوتیپینگ هیچ مزیت اضافی معناداری نسبت به تمرینات کادمن به تنهایی، در هیچ یک از متغیرهای درد، دامنه حرکتی و «DASH» نداشت. در شاخص عملکردی «WORC» نیز الگوی پاسخ دو گروه به سطح اولیه عملکرد وابسته بود به‌گونه‌ای که در برخی سطوح عملکرد اولیه، نتیجه گروه بدون کینزیوتیپ برتر از گروه با کینزیوتیپ بود. با توجه به نبود گروه کنترل بدون مداخله در طرح پژوهش، بخشی از بهبودهای درون‌گروهی مشاهده‌شده ممکن است متاثر از سیر طبیعی بیماری نیز باشد؛ ازاین‌رو برای تعیین دقیق‌تر اثر خالص و نقش کینزیوتیپ در بهبود علائم شانه منجمد، انجام مطالعات بیشتر با نمونه بزرگ‌تر، گروه کنترل و روش‌های مختلف کاربرد کینزیوتیپ پیشنهاد می‌شود. کلیدواژه‌ها: شانه منجمد، تمرینات کادمن، کینزیوتیپ، درد، دامنه حرکتی، عملکرد شانه.

درک شده و تصویر برند آنها تقویت می‌شود  

ورزش به‌عنوان یک نهاد اجتماعی، علیرغم کارکردهای مثبت و سازنده‌اش، همواره با پدیده‌های سوءرفتار، غفلت ساختاری و خشونت پنهان در سطوح مختلف مواجه بوده است. در سال‌های اخیر و با آشکارشدن روزافزون موارد بدرفتاری با ورزشکاران، جنبش جهانی «ورزش ایمن» بر ضرورت حرکت از رویکردهای واکنشی و انفعالی به‌سوی ایجاد فرهنگی پیشگیرانه و هماهنگ تاکید دارد؛ فرهنگی که در آن، تمامی ذی‌نفعان ورزش در قبال ایمنی و سلامت ورزشکاران مسئولیت‌پذیر باشند. در این میان، خبرنگاران ورزشی به‌عنوان شخصیت‌های تاثیرگذار و نافذی که به‌طور مستمر با ورزشکاران، مربیان و مدیران در تعامل‌اند، نقشی بی‌بدیل اما اغلب مغفول‌مانده در پیشبرد این فرهنگ ایفا می‌کنند. پژوهش حاضر با هدف بررسی ضرورت توسعه‌ی فرهنگ ایمن‌داشت در ورزش توسط خبرنگاران ورزشی انجام شد. این مطالعه با رویکرد کیفی و به‌کارگیری روش نظریه‌ی داده‌بنیاد انجام گرفت. داده‌ها از طریق مطالع? منابع مستند و مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ?? خبرنگار ورزشی که با نمونه‌گیری هدفمند و گلوله‌برفی انتخاب شدند، گردآوری و با نرم‌افزار MAXQDA17 در سه مرحله‌ی کدگذاری باز، محوری و گزینشی تحلیل شدند. یافته‌ها به شناسایی ??? مفهوم اولیه، ?? مقوله‌ی فرعی و ?? مقوله‌ی اصلی در قالب مدل پارادایمی مشتمل بر عوامل علّی، زمینه‌ای، مداخله‌گر، راهبردها و پیامدها انجامید.   

   زمینه و هدف: کمردرد مزمن غیراختصاصی یکی از شایع‌ترین اختلالات اسکلتی‌ـ‌عضلانی است که با درد، محدودیت دامنه حرکتی، اختلال در حس عمقی و کاهش عملکرد همراه بوده و بار اقتصادی و اجتماعی قابل‌توجهی را بر افراد و نظام سلامت تحمیل می‌کند. اگرچه تکنیک گرستون و تحریک جریان مستقیم فراجمجمه‌ای (Transcranial Direct Current Stimulation; tDCS) هر یک به‌عنوان روش‌های نوین درمانی در کاهش علائم این بیماران مطرح شده‌اند، شواهد مربوط به اثربخشی ترکیب این دو مداخله همچنان محدود است. بنابراین، پژوهش حاضر با هدف تعیین آثار شش جلسه درمانی تکنیک گرستون همراه با تحریک مستقیم فراجمجمه‌ای بر شدت درد، دامنه حرکتی، حس عمقی و ناتوانی عملکردی در بیماران مبتلا به کمردرد مزمن غیراختصاصی انجام شد. روش پژوهش: این پژوهش از نوع کارآزمایی بالینی تصادفی کنترل‌شده با طرح پیش‌آزمون–پس‌آزمون و سه گروه موازی بود. تعداد 36 مرد مبتلا به کمردرد مزمن غیراختصاصی (20 تا 40 سال) به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب و پس از احراز معیارهای ورود و خروج، به‌صورت تصادفی در سه گروه 12 نفری شامل: (1) تکنیک گرستون (GT)، (2) تکنیک گرستون همراه با tDCS واقعی (GT + real-tDCS) و (3) تکنیک گرستون همراه با tDCS شم (GT + sham-tDCS) قرار گرفتند. مداخلات طی شش جلسه اجرا شدند. شدت درد با مقیاس دیداری درد (VAS)، دامنه حرکتی با اپلیکیشن شیب‌سنج، حس عمقی با آزمون بازسازی زاویه مفصل در فلکشن تنه و ناتوانی عملکردی با پرسشنامه شاخص ناتوانی اسوستری (ODI) ارزیابی شد. داده‌ها با استفاده از آزمون شاپیرو–ویلک، آزمون لوین، تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی در سطح معنی‌داری 0/05?P تحلیل شدند. یافته‌ها: نتایج نشان داد اثر زمان برای تمامی متغیرها معنی‌دار بود (001/0>P)؛ به‌طوری‌که شدت درد و ناتوانی عملکردی کاهش و دامنه حرکتی و حس عمقی بهبود یافت. همچنین اثر متقابل زمان × گروه برای تمامی متغیرها معنی‌دار بود (001/0>P)، که بیانگر تفاوت میزان تغییرات بین سه گروه بود. با این حال، اثر اصلی گروه در تمامی متغیرها غیرمعنی‌دار بود (05/0<P). آزمون تعقیبی بونفرونی نشان داد گروه GT + real-tDCS نسبت به دو گروه دیگر کاهش معنی‌دار بیشتری در شدت درد در تمامی وضعیت‌های عملکردی، کاهش ناتوانی عملکردی و کاهش خطای حس عمقی و نیز افزایش معنی‌دار بیشتری در دامنه حرکتی فلکشن، اکستنشن، فلکشن جانبی کمر و فلکشن ران داشت (05/0>P). در مقابل، بین گروه GT و گروه GT + sham-tDCS در هیچ‌یک از متغیرهای مورد بررسی تفاوت معنی‌داری مشاهده نشد (05/0<P). نتیجه‌گیری: یافته‌های این پژوهش نشان داد افزودن تحریک مستقیم فراجمجمه‌ای واقعی به تکنیک گرستون، اثربخشی درمان را در بیماران مبتلا به کمردرد مزمن غیراختصاصی به‌طور قابل‌توجهی افزایش می‌دهد. این رویکرد درمانی موجب کاهش بیشتر درد، بهبود دامنه حرکتی، ارتقای حس عمقی و کاهش ناتوانی عملکردی نسبت به اجرای تکنیک گرستون به‌تنهایی یا همراه با تحریک شم شد. بنابراین، استفاده همزمان از تکنیک گرستون و تحریک مستقیم فراجمجمه‌ای می‌تواند به‌عنوان یک رویکرد مکمل موثر در برنامه‌های توان‌بخشی بیماران مبتلا به کمردرد مزمن غیراختصاصی مورد توجه متخصصان طب ورزشی، فیزیوتراپی و توان‌بخشی قرار گیرد. واژگان کلیدی: کمردرد مزمن غیراختصاصی، تحریک مستقیم فراجمجمه‌ای (tDCS)، تکنیک گرستون، درد، دامنه حرکتی، حس عمقی، ناتوانی عملکردی.

نوجوانی است. این پدیده زمانی رخ میدهد که عضلات پس از فعالیت بدنی طولانی یا شدید، توانایی کافی برای ادامه عملکرد مطلوب را از دست میدهند. تداوم این وضعیت نه تنها بر عملکرد ورزشی و فعالیتهای روزانه دانش آموزان اثر منفی میگذارد، بلکه میتواند منجر به مشکلات جسمی، اختلال در رشد طبیعی، کاهش تمرکز در کالس درس و افت کیفیت زندگی شود. از طرفی دیگرتحریک الکتریکی عضلات EMS تکنیکی است که موجب فراخوانی حداکثر واحد های عضلانی، افزایش توده عضلانی و کاهش درصد چربی می شود. از این رو، هدف از پژوهش حاضر بررسی تاثیر تحریک الکتریکی کف پا )EMS )بر خستگی عضلانی، شدت درد، دامنه حرکتی، قدرت عضلانی و کیفیت زندگی در دانش آموزان ورزشکار دختر 15 تا 18 ساله شهرستان پاوه است. روش کار: روش پژوهش از نوع تجربی و با طرح پیش آزمون-پس آزمون بود. جامعه آماری شامل دانش اموزان ورزشکار دختر با دامنه سنی 18-15 سال شهر پاوه)استان کرمانشاه( میباشدکه پس از ریزش 14/28 درصدی، 28 نفر )14 نفر در گروه تجربی و 14 نفر در گروه کنترل( به صورت تصادفی در دو گروه کنترل و تجربی تقسیم شدند. ابتدا پروتکل خستگی اندام تحتانی راکه شامل؛ ده تکرار اسکات تک پا تا نود درجه فلکشن زانو، دو پرش عمودی حداکثر با یک پا و بیست تکرار از بالا و پایین رفتن از یک پله 31 سانتیمتری بود، برای هردو گروه تجربی و کنترل اعمال شد، به طوریکه گروه تجربی به مدت 4هفته )12 جلسه( و هر هفته 3 جلسه از تاریخ 1404/11/04الی 1404/12/01 ، به مدت 15 دقیقه در هر جلسه تحت مداخله EMS قرارگرفتند، درحالی که گروه کنترل بعد از تمرین هیچ گونه مداخلهای دریافت نکردند. همچنین قبل و بعد از مداخله، میزان)خستگی عضالنی( با مقیاس بورگ)BORG)، شدت درد عضلانی با مقیاس دیداری آنالوگ)VAS)، دامنه حرکتی مفاصل باگونیامتر،قدرت عضلات فلکسور و اکستنسور مچ پا با استفاده از دستگاه داینامومتر وکیفیت زندگی با پرسشنامه جهانی و بومی شده 10_KIDSCREEN ارزیابی شدند. سرانجام داده ها با استفاده از ازمون t مستقل و ازمون t زوجی در سطح معناداری) 0/05 <p )و با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 27 تحلیل شد. یافته ها : براساس یافته های مطالعه حاضر تحریک الکتریکی کف پا )EMS )به مدت 4 هفته با کاهش خستگی عضلانی و شدت درد و افزایش دامنه حرکتی مفاصل زانو و مچ، قدرت عضلات فلکسور و اکستنسور مچ پا و کیفیت زندگی دانش آموزان 15تا18 ساله شهرستان پاوه همراه بود. نتیجه گیری: تحریک الکتریکی کف پا )EMS )بر خستگی عضلانی، شدت درد، دامنه حرکتی، قدرت عضلانی و کیفیت زندگی در دانش آموزان ورزشکار دختر 15 تا 18 ساله شهرستان پاوه تاثیرمثبت و معناداری می گذارد.

   پژوهش حاضر با هدف بررسی ابعاد علمی و اجتماعی ادبیات مرتبط با فساد ورزشی انجام شد و تصویری چندبعدی از این حوزه ارائه می‌دهد. تحلیل داده‌های علم‌سنجی و آلتمتریک نشان داد که تولید علم در این حوزه عمدتاً در کشورهای انگلیسی‌زبان، به ویژه ایالات متحده، انگلستان و استرالیا متمرکز است و این کشورها بالاترین تعداد مقالات پر استناد را دارند. یافته‌ها همچنین نشان دادند که برخی موضوعات حساس، مانند شرط‌بندی ورزشی، دوپینگ و رسوایی‌های مدیریتی، با وجود استناد علمی محدود، بازتاب اجتماعی گسترده‌ای داشته‌اند، در حالی که مقالات با استناد علمی بالا، عمدتاً در جوامع پژوهشی دیده شده و در افکار عمومی کم‌تر بازتاب یافته‌اند. بررسی همبستگی میان شاخص‌های استناد، آلتمتریک و شبکه‌های اجتماعی نشان داد که اثرگذاری علمی و اجتماعی لزوماً همسو نیست و هر شاخص نمایانگر بعد متفاوتی از تاثیر پژوهش‌ها است. این پژوهش نشان می‌دهد که سیاست‌های موثر ضدفساد ورزشی نیازمند هم‌افزایی میان پژوهش علمی، سیاست‌گذاری هوشمند و مشارکت اجتماعی است. نتایج مطالعه می‌تواند به تدوین چارچوب‌های شفافیت، بهبود ساختارهای حکمرانی، توسعه سامانه‌های داده‌ای و ارتقای تعامل میان دانش و جامعه کمک کند و مسیر روشنی برای برنامه‌ریزی و اجرای سیاست‌های ضدفساد در ورزش‌های ملی و بین‌المللی ارائه نماید.

چکیده: پیش­زمینه:   سلامت روان، یکی از ابعاد اصلی سلامت و پیش‌شرط تحقق توسعه پایدار است که بر کیفیت زندگی فردی و اجتماعی تاثیر تعیین‌کننده‌ای دارد. با این حال، شیوع فزاینده اختلالات روانی، به‌ویژه در جوامع در حال توسعه و در میان زنان، لزوم طراحی مداخلات موثر و در دسترس را دوچندان کرده است. فعالیت بدنی، از جمله تمرینات مقاومتی، به‌عنوان یک روش غیردارویی شناخته شده، نقش قابل توجهی در بهبود شاخص‌هایی مانند کیفیت زندگی، اضطراب، اعتماد به نفس و تصویر بدنی ایفا می‌کند. در کنار ورزش، فناوری‌های نوینی مانند تحریک جریان مستقیم فراجمجمه‌ای (tDCS) نیز با القای تغییرات پایدار عصبی، به بهبود عملکردهای روان‌شناختی کمک می‌کنند. پژوهش‌های پیشین نشان می‌دهند ترکیب این دو روش می‌تواند اثرات هم‌افزایی قدرتمندی ایجاد کند؛ با وجود این، اغلب پژوهش‌های پیشین به بررسی ترکیب tDCS و تمرینات هوازی پرداخته‌اند و مطالعات کمتری بر اثرات همزمان تمرینات مقاومتی و tDCS متمرکز بوده است. همچنین، اکثر این پژوهش‌ها بر روی مردان انجام شده‌اند و شواهد کافی در مورد زنان وجود ندارد. ازاین‌رو، پژوهش حاضر با هدف بررسی آثار چهار هفته تمرین مقاومتی همراه با اعمال tDCS   بر ابعاد مختلف سلامت روان در زنان جوان طراحی شده است. روش تحقیق: پژوهش حاضر از لحاظ روش‌شناسی یک پژوهش نیمه‌تجربی با طرح تحقیق بین‌گروهی به صورت دو‌سویه کور و با کنترل اثر دارونما (شَم) بود. تعداد 24 آزمودنی زن بدون سابقه تمرین ورزشی در این پژوهش شرکت کردند.   پس از مشخص شدن گروه­ها تمامی شرکت­کنندگان در یک جلسه توجیهی شرکت کردند و در همان جلسه اندازه­گیری یک تکرار بیشینه به روش برآوردی و برمبنای خطوط راهنمای ارائه شده برای برآورد یک تکرار بیشینه انجام شد. یک هفته پس از برگزاری جلس? توجیهی، در باز? زمانی 4 روز   پیش از آغاز اولین جلس? تمرینی اندازه­گیری­های مربوط به پیش­آزمون انجام شد. پس از تکمیل اندازه­گیری­ها در مرحل? پیش­آزمون، گروه "آنودال + تمرین" به مدت 4 هفته برنام? تمرینات مقاومتی را همراه با دریافت تحریک آنودال غیرتهاجمی مغز پس از اتمام هر جلسه تمرین مقاومتی انجام دادند. گروه "شَم + تمرین" به مدت 4 هفته روال مشابه با گروه اول را داشتند اما به جای دریافت تحریک آنودال، تحریک شم را دریافت نمودند. 48 ساعت پس از اتمام آخرین جلس? تمرینی، اندازه­گیری­های مربوط به پس­آزمون با روالی مشابه با پیش­آزمون انجام پذیرفت. با توجه به تعداد پرسشنامه­های مورد استفاده در این پژوهش و به­منظور پیشگیری از کسالت­بار بودن روند تکمیل پرسشنامه ها، باز? زمانی 4 روزه در قبل و پس از اعمال مداخله در نظر گرفته شده و تلاش شد که در هر روز 2 پرسشنامه و به تفکیک صبح و بعد از ظهر به شرکت­کنندگان ارائه و تکمیل گردد. میانگین مقادیر متغیرهای پژوهش در تجزیه و تحلیل آماری مورد استفاده قرار گرفت و از روش­های آماری پارامتریک تی-مستقل، آنوای دوراهه مرکب با اندازه­گیری­های تکراری و آنوای یک­راهه با اندازه­گیری­های تکراری برای تحلیل آماری داده­ها استفاده شد. یافته­ها: نتایج پژوهش حاضر نشان داد که میزان اضطراب در هر دو گروه آنودال+تمرین (011/0 = p) و شَم+تمرین (033/0 = p) بلافاصله پس از اعمال مداخله کاهش یافت، اما در گروه تحریک آنودال، این کاهش در مرحل? پیگیری چهارهفته نیز پایدار ماند (008/0 = p)، در حالی که در گروه شم، میزان اضطراب در مرحل? پیگیری مجدداً افزایش یافت (014/0 = p). در سایر متغیرها شامل کیفیت زندگی، سلامت روان، کیفیت خواب، ابعاد تصویر بدنی، اعتماد به نفس و انعطاف‌پذیری شناختی، اثر اصلی زمان معنادار بود و بهبود قابل‌توجهی نسبت به قبل از مداخله مشاهده شد (05/0 < p)، اما تفاوت معناداری بین دو گروه وجود نداشت. در متغیر خودپنداره، نه اثر گروه و نه اثر زمان معنادار نبود. نتیجه­گیری:   بر اساس نتایج پژوهش حاضر، چهار هفته تمرین مقاومتی به‌تنهایی یا در ترکیب با تحریک جریان مستقیم فراجمجمه‌ای، تاثیر مثبت و معناداری بر بهبود شاخص‌های مختلف سلامت روان در زنان غیرورزشکار داشته است. به‌طور کلی، می‌توان نتیجه گرفت که احتمالاً تمرینات مقاومتی می­تواند به‌عنوان یک مداخله موثر و در دسترس، قادر به ارتقای چندبُعدی سلامت روان در زنان غیرورزشکار باشد، اما افزودن تحریک tDCS تنها در حفظ اثرات ضداضطرابی در بلندمدت برتری دارد و در سایر حیطه‌ها اثر هم‌افزایی قابل‌توجهی ایجاد نکرد.   

چکیده: مقدمه: عملکرد ورزشی متاثر از عوامل متعدد فیزیولوژیکی، بیومکانیکی و روان‌شناختی است. در میان روش‌های متعارف بهبود عملکرد، تاثیر مداخلات عصبی-عضلانی نوین ازجمله تحریک الکتریکی مستقیم فراجمجمه‌ای (tDCS) و پتانسیل‌سازی پس‌فعال‌سازی (PAP) به‌طور کامل شناخته نشده است. این مطالعه با هدف تعیین اثر حاد tDCS و PAP به‌تنهایی و ترکیبی بر شاخص‌های عملکردی، شناختی و ادراکی در ورزشکاران زن طراحی شد. بنابراین محققین در پژوهش حاضر به دنبال تعیین اثر حاد جریان الکتریکی مستقیم فراجمجمه‌ای[1](tDCS) و تقویت پس‌فعالسازی[2] (PAP) بر پارامترهای عملکردی، شناختی و ادراکی در زنان تمرین کرده بودند. روش‌ها: در مطالعه حاضر، 12 ورزشکار زن تمرین کرده، با دارا بودن معیارهای ورود به مطالعه، به صورت متقاطع و دو سویه‌کور با کنترل اثر دارونما (شم) شرکت کردند. بدین منظور، در یک جلسه توجیهی پس از آشنایی آزمودنی‌ها با مراحل اجرای پژوهش و اندازه‌گیری ویژگی‌های آنتروپومتریک، یک تکرار بیشینه آن‌ها در حرکت اسکات هالتر پشت اندازه‌گیری شد. یک هفته پس از برگزاری جلسه توجیهی، آزمودنی‌ها در پنج جلسه مجزا، با فاصله یک هفته بین جلسات به صورت تصادفی در معرض سه شرایط مختلف 1) تحریک الکتریکی M1 2) تحریک Sham 3) پروتکل PAP 4) PAP+tDCS 5) tDCS+PAP قرار گرفتند. در هر جلسه، ابتدا فشارخون و ضربان قلب اندازه‌گیری شد و تست استروپ و زمان واکنش انتخابی اجرا شد. در ادامه، بلافاصله پس از اتمام هر کدام‌ از وضعیت‌های مذکور توسط آزمودنی‌ها، شاخص درک فشار، حس لذت، میزان انگیختگی، میزان درد، ضربان قلب و فشارخون اندازه‌گیری شد. سپس تست‌ زمان واکنش انتخابی و استروپ اجرا شد. سپس آزمودنی‌ها تست وینگیت پایین‌تنه را انجام دادند و نتایج آن ثبت شد. جهت تحلیل و بررسی داده‌ها از آزمون آنوای یک راهه با انداره‌گیری مکرر و همچنین آزمون آنوای دوراهه با انداره‌گیری مکرر با استفاده از نرم افزار   27 استفاده شد. یافته‌ها: بررسی داده‌های پژوهش نشان داد که تفاوت معناداری در تغییرات متغیرهای ضربان قلب، فشارخون سیستولی، فشارخون دیاستولی، اوج توان، میانگین توان، زمان واکنش، میزان درد، میزان انگیختگی و میزان احساس پس از اعمال مداخلات، مشاهده نشد (05/0<P). در متغیر RPE تفاوت کلی بین شرایط معنی‌دار بود اما نتایج آزمون تعقیبی که با اصلاحات بیشتری داده‌ها را مورد بررسی قرار دادیم، تفاوت معناداری بین موقعیت‌های مختلف را نشان نداد(05/0<P). همچنین در متغیر کنترل مهاری نتایج حاکی از معناداری گروه‌های tDCS و   AP+tDCS بود(P? 0.05). نتیجه‌گیری: یافته‌ها حاکی از آن است که تحریک حاد قشر حرکتی اولیه با tDCS می‌تواند شاخص خستگی و عملکرد شناختی کنترل مهاری را در زنان ورزشکار بهبود بخشد. اثربخشی پروتکل PAP در شرایط این مطالعه تایید نشد. به نظر می‌رسد tDCS با واسطه‌گری مکانیسم‌های مرکزی تنظیم خستگی و شناخت، پتانسیل کاربرد به‌عنوان یک روش مکمل را داراست. انجام مطالعات آتی با نمونه بزرگ‌تر، دوزهای مختلف تحریک و پروتکل‌های متفاوت PAP برای تعیین سازوکارهای دقیق و الگوی بهینه مداخله پیشنهاد می‌شود. کلید واژگان: تحریک الکتریکی مستقیم فراجمجمه‌ای (tDCS)، پتانسیل‌سازی پس‌فعال‌سازی (PAP)، عملکرد شناختی، آزمون وینگیت، خستگی ادراک شده، ورزشکاران زن [1] Transcranial Direct Current Stimulation [2] Post-Activation Potentiation   

  بررسیارتباط استقامت عضلات تنه با کنترل پاسچر، مکانیک فرود و ثبات عملکردی اندام فوقانی دختران دانش آموز والیبالیست با و بدون نقص کنترل تنه

   هدف: اختلال ADHD با ترکیبی از سطوح نامناسب بی­توجهی، رفتار تکانشی و بیش فعالی مشخص می­شود. نتایج مطالعات نشان داده است که فعالیت بدنی در قالب بازی نقش مهمی در پاتوفیزیولوژی و مدیریت ADHD دارد. علاوه بر این، با توجه به نقش حیاتی ویتامین D در عملکرد صحیح سیستم عصبی مرکزی و سلامت روان مصرف این ویتامین می­تواند به عنوان یک درمان مکمل و یک داروی کمکی موثر، علائم این بیماران را بهبود بخشد. لذا هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر هشت هفته مکمل­دهی ویتامین دی و تمرینات Brain ball بر عملکرد اجرایی درکودکان ??_??ساله مبتلا به نشانگان اختلال نقص توجه / بیش فعالی (ADHD) است. روش پژوهش: بدین منظور60 دانش آموز مبتلا به نشانگان ADHD   بر اساس پرسشنامه تشخیصیADHD Rating Scale   DSM-5 والدین و معلمان و تحت نظر متخصص روانشناس در این پژوهش شرکت کردند و به طور تصادفی در یکی از گروه‌های کنترل (15 نفر)، گروه ویتامین دی(15 نفر)، گروه برین بال (15 نفر)، گروه ویتامین دی+برین بال (15 نفر)، قرار گرفتند. به منظور ارزیابی نیز از تجزیه و تحلیل تست­های برو/نرو، تست استروپ رنگ کلمه و ان بک، قبل و بعد از مداخله استفاده شد. داده‌ها به صورت میانگین ± انحراف معیار نشان داده می‌شوند. توزیع نرمال با (آزمون شاپیرو – ویلک) و همسویی با (آزمون Levene) بررسی شدند. تفاوت‌های بین گروهی با استفاده از تحلیل واریانس دو راهه تعیین شد. در صورت معناداری جهت یافتن محل تفاوت‌ها از آزمون تعقیبی بونفورنی استفاده شد. تجزیه و تحلیل ها با استفاده از نرم افزار      و سطح معنی داری 05/0? P تعیین شد.   یافته‌ها: نتایج تحقیق حاضر نشان داد که هشت هفته مکمل دهی ویتامین دی و تمرینات Brainball، سبب کاهش معناداری در نمره و زمان تداخل در اجرای آزمون استروپ رنگ-کلمه شد، در اجرای آزمون ان بک، تعداد پاسخ صحیح بصورت معناداری افزایش و تعداد پاسخ نادرست بصورت معناداری کاهش یافت اما در میانگین زمان پاسخ تفاوت معناداری مشاهده نشد. درآزمون برو نرو خطای ارئه و خطای حذف بصورت معناداری کاهش و نمره بازداری بصورت معناداری افزایش یافت اما اثرمعناداری در میانگین زمان پاسخ دیده نشد و در نهایت سطح ADHD نیز بصورت معناداری کاهش یافت. بنابراین می‌توان نتیجه گرفت مکمل دهی ویتامین دی و تمرینات Brainball می‌تواند عملکرد اجرایی و سطح ADHD را در کودکان 12-10 ساله مبتلا به نشانگان اختلال نقص توجه / بیش فعالی (ADHD) بهبود بخشد. کلیدواژه: اختلال نقص توجه / بیش فعالی، عملکرد اجرایی، آزمون ان بک، آزمون برو نرو، آزمون استروپ رنگ کلمه   و تمرینات Brainball.   

   هدف از پژوهش حاضر بررسی نقش سواد سلامت در انتخاب منابع جستجوی اطلاعات مکمل‌های ورزشی در افراد مراجعه کننده به باشگاه‌های بدنسازی بود. روش پژوهش حاضر از نظر نوع، توصیفی_پیمایشی است. جامعه آماری پژوهش حاضر افراد مراجعه کننده به باشگاه‌های بدن‌سازی شهر کرمانشاه می­باشند. با توجه به پراکندگی   باشگاه­های بدنسازی در مناطق شهری، نمونه آماری به شکل تصادفی-خوشه ای انتخاب می شوند. برای تعیین حجم نمونه از فرمول نسبت توزیع صفت در جامعه کوکران   استفاده شد. که مطابق این فرمول نمونه آماری تحقیق حاضر را 372 نفر تشکیل دادند. ابزار مورد استفاده برای این تحقیق بر اساس پرسش­نامه‌های استاندارد سواد سلامت "واهل و همکاران" (2021) و کاکتومانی و همکاران ( 2019)؛ کاری، دوسی و لوسی (2023)؛   موگان، دپیسی و گییر (2007) بود.   در پژوهش حاضر روایی صوری و محتوایی پرسشنامه‌ توسط اساتید و متخصصان مورد تایید قرار گرفت و برای سنجش پایایی از ضرایب آلفای کرونباخ استفاده شد که مقدار آن برابر 88/0 بود. در راستای تجزیه و تحلیل داده­ها و پاسخ به فرضیات تحقیق از نرم افزار    نسخه 25 و نرم افزار PLS3 استفاده شد. لذا بر اساس یافته­های این پژوهش سواد سلامت بر انتخاب منابع جست و جوی اطلاعات مکمل­های ورزشی در افراد مراجعه کننده به باشگاه های بدنسازی تاثیرگذار است. همچنین سواد سلامت بر ویژگی­های مورد جست­وجوی مکمل­های ورزشی در افراد مراجعه کننده به باشگاه های بدنسازی تاثیرگذار است و در نهایت ویژگی­های مورد جست و جو در رابطه بین سواد سلامت و انتخاب منابع جست و جوی اطلاعات مکمل­های ورزشی در افراد مراجعه کننده به باشگاه های بدنسازی نقش میانجی دارد. بر اساس یافته­های این پژوهش نتیجه می­گیریم با گنجاندن مفاهیم مرتبط با سواد سلامت، اصول مصرف مکمل‌ها، و نحوه ارجاع به منابع علمی در دوره‌های آموزشی می‌توانیم به ورزشکاران برای انتخاب مکمل ورزشی استاندارد کمک نماییم.

   چکیده مقدمه و هدف: بازی یکی از شیوه های افزایش تحرک جسمانی در کودکان است. استفاده از شیو های نوین بازی می تواند از اهمیت بالایی برخوردار باشد. لذا هدف از پژوهش حاضر، بررسی تاثیر بازی های مونته سوری بر سواد بدنی و کارکردهای اجرایی دانش آموزان پسر9-6 سال شهر اسلام آباد می باشد. روش شناسی: روش تحقیق پژوهش حاضر، نیمه تجربی، طرح تحقیق پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل تمامی دانش آموزان   پسر9-6 سال شهر اسلام آباد بودند که از بین آنها، تعداد 50 نفر (براساس پیشینه پژوهش،25 نفر گروه آزمایش و 25 نفر گروه کنترل) به شیوه نمونه گیری تصادفی ساده انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. برای اندازه گیری سواد بدنی از آزمون سواد بدنی کانادایی-2، جهت سنجش حافظه کاری از آزمون حافظه رایدینگ، جهت سنجش بازداری شناختی از آزمون فلانکر و درنهایت جهت سنجش اتعطاف پذیری شناختی از آزمون سمپل-استروپ استفاده گردید. پس از اطمینان از توزیع طبیعی داده ها با استفاده از آزمون کلوموگروف-اسمیرنوف، تجزیه و تحلیل داده‌ها با استفاده از آزمون آماری تی مسنقل و تی همبسته برای مقایسه بین گروهی و درون گروهی انجام شد. یافته ها: نتایج نشان داد میان دو گروه دانش آموزان پس از دریافت بازی های مونته سوری، در متغیرهای سواد بدنی، حافظه کاری، بازداری شناختی و انعطاف پذیری شناختی تفاوت معنی داری وجود دارد. همچنین در گروه آزمایش از پیش آزمون به پس آزمون در متغیرهای نام برده شده تفاوت معنی داری ایجاد شد.   نتیجه گیری: با توجه به نتایج بدست آمده از پژوهش حاضر، به مربیان، والدین و مراقبین توصیه می شود از بازی های مونته سوری جهت ارتقای سواد جسمانی و کارکرداجرایی دانش آموزان استفاده نمایند.   کلیدواژگان: بازی مونته سوری، سواد بدنی، کارکرداجرایی، دانش آموزان

   هدف از پژوهش حاضر شناسایی موانع باشگاه داری حرفه‌ای فوتبال در استان کرمانشاه و ارائه راهکار بود. روش تحقیق کیفی (نظریه داده‌بنیاد با رویکرد گلیزر) است. جامعه آماری پژوهش حاضر صاحب نظران (اساتید، کارشناسان، مربیان و ورزشکاران) در زمینه ورزش فوتبال می­باشند. جهت نمونه­گیری برای انجام مصاحبه­های عمیق از روش نمونه‌گیری گلوگه برفی استفاده شد. ابزار تحقیق مصاحبه نیمه ساختار یافته بود. برای گردآوری داده‌ها از 19 نفر مصاحبه به عمل آمد. روایی ابزار پژوهش(مصاحبه)، توسط مصاحبه­شوندگان و سپس اساتید متخصص، مورد بررسی قرار گرفت و تایید گردید و برای سنجش پایایی از روش توافق درون موضوعی استفاده شد که مطابق این روش مقدار پایایی برابر با 89/0 بود. در راستای تجزیه و تحلیل داده‌ها از روش نظریه داده‌بنیاد استفاده شد. یافته­های این پژوهش نشان داد که موانع باشگاه داری حرفه‌ای فوتبال در استان کرمانشاه شامل: موانع مدیریتی و ساختاری، موانع مالی و اقتصادی، موانع قانونی و حقوقی، موانع زیرساختی و فنی، موانع فرهنگی و اجتماعی و موانع ارتباطی و رسانه‌ای می‌باشد. و در مقابل این موانع راهکارهای مناسبی ارائه شد. که این مقوله­ها خود شامل یسری کدهای مفهومی و باز بودند. بر اساس یافته‌های پژوهش حاضر نتیجه می‌گیریم مدیران و مسئولان مربوطه برای رفع مشکلات مالی و اقتصادی باشگاه‌ها می‌بایست یک واحد بازاریابی و درآمدزایی برای باشگاه که مسئول طراحی بسته‌های سرمایه‌گذاری، جذب اسپانسرهای محلی و راه‌اندازی خدمات دیجیتال هواداری باشد راه‌اندازی نمایند. که از این طریق باشگاه در مسیر رشد و توسعه اقتصادی قرار گیرد.