چکیده: پیش­زمینه:   سلامت روان، یکی از ابعاد اصلی سلامت و پیش‌شرط تحقق توسعه پایدار است که بر کیفیت زندگی فردی و اجتماعی تاثیر تعیین‌کننده‌ای دارد. با این حال، شیوع فزاینده اختلالات روانی، به‌ویژه در جوامع در حال توسعه و در میان زنان، لزوم طراحی مداخلات موثر و در دسترس را دوچندان کرده است. فعالیت بدنی، از جمله تمرینات مقاومتی، به‌عنوان یک روش غیردارویی شناخته شده، نقش قابل توجهی در بهبود شاخص‌هایی مانند کیفیت زندگی، اضطراب، اعتماد به نفس و تصویر بدنی ایفا می‌کند. در کنار ورزش، فناوری‌های نوینی مانند تحریک جریان مستقیم فراجمجمه‌ای (tDCS) نیز با القای تغییرات پایدار عصبی، به بهبود عملکردهای روان‌شناختی کمک می‌کنند. پژوهش‌های پیشین نشان می‌دهند ترکیب این دو روش می‌تواند اثرات هم‌افزایی قدرتمندی ایجاد کند؛ با وجود این، اغلب پژوهش‌های پیشین به بررسی ترکیب tDCS و تمرینات هوازی پرداخته‌اند و مطالعات کمتری بر اثرات همزمان تمرینات مقاومتی و tDCS متمرکز بوده است. همچنین، اکثر این پژوهش‌ها بر روی مردان انجام شده‌اند و شواهد کافی در مورد زنان وجود ندارد. ازاین‌رو، پژوهش حاضر با هدف بررسی آثار چهار هفته تمرین مقاومتی همراه با اعمال tDCS   بر ابعاد مختلف سلامت روان در زنان جوان طراحی شده است. روش تحقیق: پژوهش حاضر از لحاظ روش‌شناسی یک پژوهش نیمه‌تجربی با طرح تحقیق بین‌گروهی به صورت دو‌سویه کور و با کنترل اثر دارونما (شَم) بود. تعداد 24 آزمودنی زن بدون سابقه تمرین ورزشی در این پژوهش شرکت کردند.   پس از مشخص شدن گروه­ها تمامی شرکت­کنندگان در یک جلسه توجیهی شرکت کردند و در همان جلسه اندازه­گیری یک تکرار بیشینه به روش برآوردی و برمبنای خطوط راهنمای ارائه شده برای برآورد یک تکرار بیشینه انجام شد. یک هفته پس از برگزاری جلس? توجیهی، در باز? زمانی 4 روز   پیش از آغاز اولین جلس? تمرینی اندازه­گیری­های مربوط به پیش­آزمون انجام شد. پس از تکمیل اندازه­گیری­ها در مرحل? پیش­آزمون، گروه "آنودال + تمرین" به مدت 4 هفته برنام? تمرینات مقاومتی را همراه با دریافت تحریک آنودال غیرتهاجمی مغز پس از اتمام هر جلسه تمرین مقاومتی انجام دادند. گروه "شَم + تمرین" به مدت 4 هفته روال مشابه با گروه اول را داشتند اما به جای دریافت تحریک آنودال، تحریک شم را دریافت نمودند. 48 ساعت پس از اتمام آخرین جلس? تمرینی، اندازه­گیری­های مربوط به پس­آزمون با روالی مشابه با پیش­آزمون انجام پذیرفت. با توجه به تعداد پرسشنامه­های مورد استفاده در این پژوهش و به­منظور پیشگیری از کسالت­بار بودن روند تکمیل پرسشنامه ها، باز? زمانی 4 روزه در قبل و پس از اعمال مداخله در نظر گرفته شده و تلاش شد که در هر روز 2 پرسشنامه و به تفکیک صبح و بعد از ظهر به شرکت­کنندگان ارائه و تکمیل گردد. میانگین مقادیر متغیرهای پژوهش در تجزیه و تحلیل آماری مورد استفاده قرار گرفت و از روش­های آماری پارامتریک تی-مستقل، آنوای دوراهه مرکب با اندازه­گیری­های تکراری و آنوای یک­راهه با اندازه­گیری­های تکراری برای تحلیل آماری داده­ها استفاده شد. یافته­ها: نتایج پژوهش حاضر نشان داد که میزان اضطراب در هر دو گروه آنودال+تمرین (011/0 = p) و شَم+تمرین (033/0 = p) بلافاصله پس از اعمال مداخله کاهش یافت، اما در گروه تحریک آنودال، این کاهش در مرحل? پیگیری چهارهفته نیز پایدار ماند (008/0 = p)، در حالی که در گروه شم، میزان اضطراب در مرحل? پیگیری مجدداً افزایش یافت (014/0 = p). در سایر متغیرها شامل کیفیت زندگی، سلامت روان، کیفیت خواب، ابعاد تصویر بدنی، اعتماد به نفس و انعطاف‌پذیری شناختی، اثر اصلی زمان معنادار بود و بهبود قابل‌توجهی نسبت به قبل از مداخله مشاهده شد (05/0 < p)، اما تفاوت معناداری بین دو گروه وجود نداشت. در متغیر خودپنداره، نه اثر گروه و نه اثر زمان معنادار نبود. نتیجه­گیری:   بر اساس نتایج پژوهش حاضر، چهار هفته تمرین مقاومتی به‌تنهایی یا در ترکیب با تحریک جریان مستقیم فراجمجمه‌ای، تاثیر مثبت و معناداری بر بهبود شاخص‌های مختلف سلامت روان در زنان غیرورزشکار داشته است. به‌طور کلی، می‌توان نتیجه گرفت که احتمالاً تمرینات مقاومتی می­تواند به‌عنوان یک مداخله موثر و در دسترس، قادر به ارتقای چندبُعدی سلامت روان در زنان غیرورزشکار باشد، اما افزودن تحریک tDCS تنها در حفظ اثرات ضداضطرابی در بلندمدت برتری دارد و در سایر حیطه‌ها اثر هم‌افزایی قابل‌توجهی ایجاد نکرد.   

فعالیت‌های وامانده‌ساز استقامتی با ایجاد خستگی گسترده در سیستم عصبی–عضلانی و تغییرات قابل‌توجه در شاخص‌های روان‌شناختی، موجب افت تعادل، کاهش تمرکز و افزایش ادراک خستگی در ورزشکاران می‌شود. در سال‌های اخیر، استفاده از دهان‌شویه‌های ورزشی به‌عنوان یک مداخله سریع‌الاثر و غیرتهاجمی مورد توجه قرار گرفته است، زیرا با تحریک گیرنده‌های دهانی و فعال‌سازی مسیرهای عصبی مرکزی می‌توانند بدون ورود ماده به جریان خون بر عملکرد روانی و حرکتی اثر بگذارند. پژوهش حاضر با هدف مقایسه تاثیر دو نوع دهان‌شویه کافئین و دهان‌شویه کافئین–کربوهیدرات بر تعادل و فاکتورهای روان‌شناختی پس از فعالیت وامانده‌ساز استقامتی در مردان ورزشکار انجام شد. در این مطالعه، 20 مرد سالم و فعال بدنی در بازه سنی ?? تا ?? سال که دارای شاخص توده بدنی ???? تا ???? کیلوگرم بودند، پس از اجرای یک فعالیت استقامتی وامانده‌ساز، در سه شرایط مداخله‌ای مختلف شامل دهان‌شویه کافئین، دهان‌شویه کافئین–کربوهیدرات و شرایط کنترل (دارونما) مورد ارزیابی قرار گرفتند. تعادل ایستا و پویا، و همچنین شاخص‌های روان‌شناختی شامل ادراک خستگی، انگیختگی و تمرکز پیش و پس از مداخله اندازه‌گیری شد. نتایج نشان داد که هر دو نوع دهان‌شویه موجب بهبود نسبی برخی متغیرهای روان‌شناختی و تعادلی شدند، اما دهان‌شویه ترکیبی کافئین–کربوهیدرات در بهبود برخی شاخص‌ها عملکرد قوی‌تری نسبت به دهان‌شویه کافئین به‌تنهایی داشت. این یافته‌ها بیانگر آن است که استفاده از دهان‌شویه‌های فعال، به‌ویژه نوع ترکیبی، می‌تواند راهکاری کارآمد برای کاهش اثرات منفی خستگی استقامتی و بهبود وضعیت روانی و تعادلی ورزشکاران باشد. فعالیت‌های وامانده‌ساز استقامتی با ایجاد خستگی گسترده در سیستم عصبی–عضلانی و تغییرات قابل‌توجه در شاخص‌های روان‌شناختی، موجب افت تعادل، کاهش تمرکز و افزایش ادراک خستگی در ورزشکاران می‌شود. در سال‌های اخیر، استفاده از دهان‌شویه‌های ورزشی به‌عنوان یک مداخله سریع‌الاثر و غیرتهاجمی مورد توجه قرار گرفته است، زیرا با تحریک گیرنده‌های دهانی و فعال‌سازی مسیرهای عصبی مرکزی می‌توانند بدون ورود ماده به جریان خون بر عملکرد روانی و حرکتی اثر بگذارند. پژوهش حاضر با هدف مقایسه تاثیر دو نوع دهان‌شویه کافئین و دهان‌شویه کافئین–کربوهیدرات بر تعادل و فاکتورهای روان‌شناختی پس از فعالیت وامانده‌ساز استقامتی در مردان ورزشکار انجام شد. در این مطالعه، 20 مرد سالم و فعال بدنی در بازه سنی ?? تا ?? سال که دارای شاخص توده بدنی ???? تا ???? کیلوگرم بودند، پس از اجرای یک فعالیت استقامتی وامانده‌ساز، در سه شرایط مداخله‌ای مختلف شامل دهان‌شویه کافئین، دهان‌شویه کافئین–کربوهیدرات و شرایط کنترل (دارونما) مورد ارزیابی قرار گرفتند. تعادل ایستا و پویا، و همچنین شاخص‌های روان‌شناختی شامل ادراک خستگی، انگیختگی و تمرکز پیش و پس از مداخله اندازه‌گیری شد. نتایج نشان داد که هر دو نوع دهان‌شویه موجب بهبود نسبی برخی متغیرهای روان‌شناختی و تعادلی شدند، اما دهان‌شویه ترکیبی کافئین–کربوهیدرات در بهبود برخی شاخص‌ها عملکرد قوی‌تری نسبت به دهان‌شویه کافئین به‌تنهایی داشت. این یافته‌ها بیانگر آن است که استفاده از دهان‌شویه‌های فعال، به‌ویژه نوع ترکیبی، می‌تواند راهکاری کارآمد برای کاهش اثرات منفی خستگی استقامتی و بهبود وضعیت روانی و تعادلی ورزشکاران باشد.   

چکیده: مقدمه: عملکرد ورزشی متاثر از عوامل متعدد فیزیولوژیکی، بیومکانیکی و روان‌شناختی است. در میان روش‌های متعارف بهبود عملکرد، تاثیر مداخلات عصبی-عضلانی نوین ازجمله تحریک الکتریکی مستقیم فراجمجمه‌ای (tDCS) و پتانسیل‌سازی پس‌فعال‌سازی (PAP) به‌طور کامل شناخته نشده است. این مطالعه با هدف تعیین اثر حاد tDCS و PAP به‌تنهایی و ترکیبی بر شاخص‌های عملکردی، شناختی و ادراکی در ورزشکاران زن طراحی شد. بنابراین محققین در پژوهش حاضر به دنبال تعیین اثر حاد جریان الکتریکی مستقیم فراجمجمه‌ای[1](tDCS) و تقویت پس‌فعالسازی[2] (PAP) بر پارامترهای عملکردی، شناختی و ادراکی در زنان تمرین کرده بودند. روش‌ها: در مطالعه حاضر، 12 ورزشکار زن تمرین کرده، با دارا بودن معیارهای ورود به مطالعه، به صورت متقاطع و دو سویه‌کور با کنترل اثر دارونما (شم) شرکت کردند. بدین منظور، در یک جلسه توجیهی پس از آشنایی آزمودنی‌ها با مراحل اجرای پژوهش و اندازه‌گیری ویژگی‌های آنتروپومتریک، یک تکرار بیشینه آن‌ها در حرکت اسکات هالتر پشت اندازه‌گیری شد. یک هفته پس از برگزاری جلسه توجیهی، آزمودنی‌ها در پنج جلسه مجزا، با فاصله یک هفته بین جلسات به صورت تصادفی در معرض سه شرایط مختلف 1) تحریک الکتریکی M1 2) تحریک Sham 3) پروتکل PAP 4) PAP+tDCS 5) tDCS+PAP قرار گرفتند. در هر جلسه، ابتدا فشارخون و ضربان قلب اندازه‌گیری شد و تست استروپ و زمان واکنش انتخابی اجرا شد. در ادامه، بلافاصله پس از اتمام هر کدام‌ از وضعیت‌های مذکور توسط آزمودنی‌ها، شاخص درک فشار، حس لذت، میزان انگیختگی، میزان درد، ضربان قلب و فشارخون اندازه‌گیری شد. سپس تست‌ زمان واکنش انتخابی و استروپ اجرا شد. سپس آزمودنی‌ها تست وینگیت پایین‌تنه را انجام دادند و نتایج آن ثبت شد. جهت تحلیل و بررسی داده‌ها از آزمون آنوای یک راهه با انداره‌گیری مکرر و همچنین آزمون آنوای دوراهه با انداره‌گیری مکرر با استفاده از نرم افزار   27 استفاده شد. یافته‌ها: بررسی داده‌های پژوهش نشان داد که تفاوت معناداری در تغییرات متغیرهای ضربان قلب، فشارخون سیستولی، فشارخون دیاستولی، اوج توان، میانگین توان، زمان واکنش، میزان درد، میزان انگیختگی و میزان احساس پس از اعمال مداخلات، مشاهده نشد (05/0<P). در متغیر RPE تفاوت کلی بین شرایط معنی‌دار بود اما نتایج آزمون تعقیبی که با اصلاحات بیشتری داده‌ها را مورد بررسی قرار دادیم، تفاوت معناداری بین موقعیت‌های مختلف را نشان نداد(05/0<P). همچنین در متغیر کنترل مهاری نتایج حاکی از معناداری گروه‌های tDCS و   AP+tDCS بود(P? 0.05). نتیجه‌گیری: یافته‌ها حاکی از آن است که تحریک حاد قشر حرکتی اولیه با tDCS می‌تواند شاخص خستگی و عملکرد شناختی کنترل مهاری را در زنان ورزشکار بهبود بخشد. اثربخشی پروتکل PAP در شرایط این مطالعه تایید نشد. به نظر می‌رسد tDCS با واسطه‌گری مکانیسم‌های مرکزی تنظیم خستگی و شناخت، پتانسیل کاربرد به‌عنوان یک روش مکمل را داراست. انجام مطالعات آتی با نمونه بزرگ‌تر، دوزهای مختلف تحریک و پروتکل‌های متفاوت PAP برای تعیین سازوکارهای دقیق و الگوی بهینه مداخله پیشنهاد می‌شود. کلید واژگان: تحریک الکتریکی مستقیم فراجمجمه‌ای (tDCS)، پتانسیل‌سازی پس‌فعال‌سازی (PAP)، عملکرد شناختی، آزمون وینگیت، خستگی ادراک شده، ورزشکاران زن [1] Transcranial Direct Current Stimulation [2] Post-Activation Potentiation   

   مقدمه: اختلال نقص‌توجه/بیش‌فعالی (ADHD) از شایع‌ترین اختلالات عصب‌تکاملی کودکان است که افزون بر مشکلات شناختی و رفتاری، با ضعف قابل‌توجه در تبحر حرکتی نیز همراه است. کاهش هماهنگی، نقص در مهارت‌های حرکتی ظریف و درشت و مشکلات خودتنظیمی رفتاری از پیامدهای رایج این اختلال است. از سوی دیگر، شواهد پژوهشی بر نقش مداخلات حرکتی و مکمل‌دهی ویتامین D در بهبود عملکرد عصبی–عضلانی و رفتار کودکان مبتلا به ADHD تاکید دارند. هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر 8 هفته بازی‌درمانی مبتنی بر رویکرد بال‌شوله، مکمل‌دهی ویتامین D و ترکیب این دو بر تبحر حرکتی و شاخص نشانگان ADHD   درکودکان دختر ?? تا ?? ساله دارای بیشترین نشانگان ADHD بود. روش تحقیق: این پژوهش نیمه‌تجربی با طرح پیش‌آزمون–پس‌آزمون با گروه کنترل انجام شد. پس از غربالگری با پرسشنامه مقیاس رتبه‌بندی   ADHDمبتنی بر DSM-5، ?? دانش‌آموز دختر دارای بیشترین نشانگان ADHD به‌صورت تصادفی در چهار گروه بازی‌درمانی، ویتامین D، ترکیبی (بازی‌درمانی + ویتامین D) و کنترل قرار گرفتند. مداخله طی هشت هفته اجرا شد. تبحر حرکتی با فرم کوتاه آزمون تبحر حرکتی برونینکس–اوزرتسکی (BOTMP-2) و شاخص نشانگان ADHD با پرسشنامه ADHD-RS(DSM-5) سنجیده شد. داده‌ها با استفاده از ANCOVA و MANCOVA و با کنترل پیش‌آزمون تحلیل گردید. یافته­ها: نتایج نشان داد هر سه نوع مداخله (بازی‌درمانی، ویتامین D، ترکیب بازی‌درمانی + ویتامین D) بر تبحر حرکتی کل، مهارت‌های حرکتی ظریف و درشت و   نیز شاخص نشانگان ADHD تاثیر معناداری دارد (p < 0.001). هر سه مداخله نسبت به گروه کنترل موجب بهبود معنادار در عملکرد حرکتی و کاهش نشانگان ADHD شدند. بیشترین میزان بهبود در اغلب شاخص‌ها مربوط به گروه ترکیبی بود؛ بااین‌حال، تفاوت آن با دو مداخله منفرد (بازی‌درمانی و ویتامین D) در همه موارد معنادار نبود. در شاخص نشانگان ADHD، هر سه مداخله به‌طور مشابه موجب کاهش معنادار شدت علائم شدند (p < 0.001) و تفاوت معناداری بین مداخلات مشاهده نگردید. نتیجه­گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد که بازی‌درمانی، مکمل‌دهی ویتامین D و ترکیب این دو رویکرد، همگی در بهبود تبحر حرکتی و کاهش نشانه‌های رفتاری ADHD موثرند. اثربخشی بالاتر مداخله ترکیبی در برخی شاخص‌ها از رویکرد چندبعدی برای توان‌بخشی کودکان داری نشانگان ADHD حمایت می‌کند. با توجه به نتایج، ترکیب فعالیت‌های حرکتی ساختاریافته با اصلاح وضعیت تغذیه‌ای می‌تواند به‌عنوان رویکردی کارآمد در مراکز درمانی و آموزشی به‌کار رود. واژگان کلیدی:   نشانگان ADHD؛ کودکان؛ تبحر حرکتی؛ بازی‌درمانی بال‌شوله؛ ویتامین D؛ BOTMP-2؛ ADHD-RS(DSM-5)

   هدف: اختلال ADHD با ترکیبی از سطوح نامناسب بی­توجهی، رفتار تکانشی و بیش فعالی مشخص می­شود. نتایج مطالعات نشان داده است که فعالیت بدنی در قالب بازی نقش مهمی در پاتوفیزیولوژی و مدیریت ADHD دارد. علاوه بر این، با توجه به نقش حیاتی ویتامین D در عملکرد صحیح سیستم عصبی مرکزی و سلامت روان مصرف این ویتامین می­تواند به عنوان یک درمان مکمل و یک داروی کمکی موثر، علائم این بیماران را بهبود بخشد. لذا هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر هشت هفته مکمل­دهی ویتامین دی و تمرینات Brain ball بر عملکرد اجرایی درکودکان ??_??ساله مبتلا به نشانگان اختلال نقص توجه / بیش فعالی (ADHD) است. روش پژوهش: بدین منظور60 دانش آموز مبتلا به نشانگان ADHD   بر اساس پرسشنامه تشخیصیADHD Rating Scale   DSM-5 والدین و معلمان و تحت نظر متخصص روانشناس در این پژوهش شرکت کردند و به طور تصادفی در یکی از گروه‌های کنترل (15 نفر)، گروه ویتامین دی(15 نفر)، گروه برین بال (15 نفر)، گروه ویتامین دی+برین بال (15 نفر)، قرار گرفتند. به منظور ارزیابی نیز از تجزیه و تحلیل تست­های برو/نرو، تست استروپ رنگ کلمه و ان بک، قبل و بعد از مداخله استفاده شد. داده‌ها به صورت میانگین ± انحراف معیار نشان داده می‌شوند. توزیع نرمال با (آزمون شاپیرو – ویلک) و همسویی با (آزمون Levene) بررسی شدند. تفاوت‌های بین گروهی با استفاده از تحلیل واریانس دو راهه تعیین شد. در صورت معناداری جهت یافتن محل تفاوت‌ها از آزمون تعقیبی بونفورنی استفاده شد. تجزیه و تحلیل ها با استفاده از نرم افزار      و سطح معنی داری 05/0? P تعیین شد.   یافته‌ها: نتایج تحقیق حاضر نشان داد که هشت هفته مکمل دهی ویتامین دی و تمرینات Brainball، سبب کاهش معناداری در نمره و زمان تداخل در اجرای آزمون استروپ رنگ-کلمه شد، در اجرای آزمون ان بک، تعداد پاسخ صحیح بصورت معناداری افزایش و تعداد پاسخ نادرست بصورت معناداری کاهش یافت اما در میانگین زمان پاسخ تفاوت معناداری مشاهده نشد. درآزمون برو نرو خطای ارئه و خطای حذف بصورت معناداری کاهش و نمره بازداری بصورت معناداری افزایش یافت اما اثرمعناداری در میانگین زمان پاسخ دیده نشد و در نهایت سطح ADHD نیز بصورت معناداری کاهش یافت. بنابراین می‌توان نتیجه گرفت مکمل دهی ویتامین دی و تمرینات Brainball می‌تواند عملکرد اجرایی و سطح ADHD را در کودکان 12-10 ساله مبتلا به نشانگان اختلال نقص توجه / بیش فعالی (ADHD) بهبود بخشد. کلیدواژه: اختلال نقص توجه / بیش فعالی، عملکرد اجرایی، آزمون ان بک، آزمون برو نرو، آزمون استروپ رنگ کلمه   و تمرینات Brainball.   

   هدف از پژوهش حاضر بررسی نقش سواد سلامت در انتخاب منابع جستجوی اطلاعات مکمل‌های ورزشی در افراد مراجعه کننده به باشگاه‌های بدنسازی بود. روش پژوهش حاضر از نظر نوع، توصیفی_پیمایشی است. جامعه آماری پژوهش حاضر افراد مراجعه کننده به باشگاه‌های بدن‌سازی شهر کرمانشاه می­باشند. با توجه به پراکندگی   باشگاه­های بدنسازی در مناطق شهری، نمونه آماری به شکل تصادفی-خوشه ای انتخاب می شوند. برای تعیین حجم نمونه از فرمول نسبت توزیع صفت در جامعه کوکران   استفاده شد. که مطابق این فرمول نمونه آماری تحقیق حاضر را 372 نفر تشکیل دادند. ابزار مورد استفاده برای این تحقیق بر اساس پرسش­نامه‌های استاندارد سواد سلامت "واهل و همکاران" (2021) و کاکتومانی و همکاران ( 2019)؛ کاری، دوسی و لوسی (2023)؛   موگان، دپیسی و گییر (2007) بود.   در پژوهش حاضر روایی صوری و محتوایی پرسشنامه‌ توسط اساتید و متخصصان مورد تایید قرار گرفت و برای سنجش پایایی از ضرایب آلفای کرونباخ استفاده شد که مقدار آن برابر 88/0 بود. در راستای تجزیه و تحلیل داده­ها و پاسخ به فرضیات تحقیق از نرم افزار    نسخه 25 و نرم افزار PLS3 استفاده شد. لذا بر اساس یافته­های این پژوهش سواد سلامت بر انتخاب منابع جست و جوی اطلاعات مکمل­های ورزشی در افراد مراجعه کننده به باشگاه های بدنسازی تاثیرگذار است. همچنین سواد سلامت بر ویژگی­های مورد جست­وجوی مکمل­های ورزشی در افراد مراجعه کننده به باشگاه های بدنسازی تاثیرگذار است و در نهایت ویژگی­های مورد جست و جو در رابطه بین سواد سلامت و انتخاب منابع جست و جوی اطلاعات مکمل­های ورزشی در افراد مراجعه کننده به باشگاه های بدنسازی نقش میانجی دارد. بر اساس یافته­های این پژوهش نتیجه می­گیریم با گنجاندن مفاهیم مرتبط با سواد سلامت، اصول مصرف مکمل‌ها، و نحوه ارجاع به منابع علمی در دوره‌های آموزشی می‌توانیم به ورزشکاران برای انتخاب مکمل ورزشی استاندارد کمک نماییم.

پیشزمینه: آرتریت روماتوئید یک بیماری خود ایمنی سیستمیک و مزمن است که با تخریب پیشرونده‌ی مفاصل، التهاب سیستمیک پایدار و کاهش چشمگیر کیفیت زندگی همراه است. عواملی همچون اینترلوکین-? (IL-?)، پروتئین واکنشی C (CRP)و نرخ رسوب گلبول قرمز (ESR) در پاتوژنز آن نقش محوری دارند. فعالیت ورزشی به‌عنوان یک درمان مکمل توصیه می‌شود، اما پاسخ التهابی و نوروفیزیولوژیک حاد به یک جلسه فعالیت هوازی و تفاوت پاسخها در شرایط هایپوکسی نسبت به نورموکسی در مبتلایان به آرتریت روماتوئید بررسی نشده است. بنابراین، مطالعه حاضر برای نخستین بار اثر یک جلسه ?? دقیقه‌ای فعالیت هوازی با شدت متوسط را در شرایط هایپوکسی نورموباریک (??? اکسیژن، معادل ارتفاع حدود ???? متر) و شرایط نورموکسی بر شاخص‌های التهابی و پاسخ‌های نوروفیزیولوژیک این بیماران بررسی کرد.روش تحقیق: این مطالعه با طرح متقاطع کنترل شده و با ترتیب موازنه متقابل انجام شد. پس از بررسی‌های مقدماتی، ?? مرد 30-64 ساله مبتلا به آرتریت روماتوئید ساکن کرمانشاه به‌طور داوطلبانه در این پژوهش شرکت کردند. شرکتکنندهها پیش از شروع جلسات اصلی پژوهش در یک جلسه توجیهی با روند اجرای پژوهش آشنا شدند. در این جلسه، پس از ارائه توضیحات کامل درمورد روند پژوهش، فواید و مضرات احتمالی، رضایت نامه کتبی از شرکتکنندهها گرفته شد. سپس، شرکتکنندهها به طور تصادفی در دو جلسه مجزا (هایپوکسی و نورموکسی) با فاصله یک هفته بین جلسات در آزمایشگاه حضور یافتند. در هر جلسه هر شرکتکننده پس از قرارگیری در شرایط هایپوکسی یا نورموکسی استراحتی به مدت 30 دقیقه، یک فعالیت هوازی 30 دقیقه‌ای را با شدت 65-75% حداکثر ضربان قلب در همان شرایط روی چرخ کارسنج انجام داد. در هر جلسه نمونه‌گیری خونی در دو نوبت قبل و پس از فعالیت هوازی برای سنجش IL-6، CRP و ESR انجام شد. همچنین، شاخص‌های درد، درک فشار (RPE)، ضربان قلب، اشباع اکسیژن سرخرگی (SpO?) به هنگام اجرای فعالیت هوازی و کیفیت خواب (پرسشنامه گروئینگن) و بهزیستی (WBQ) در شب پس از اجرای فعالیت هوازی ارزیابی شدند. طبیعی بودن توزیع داده‌ها با آزمون شاپیرو–ویلک بررسی و متناسب با آن از آزمون t همبسته (RPE، HR، SpO2، شاخص درد، امتیاز پرسشنامه بهزیستی WBQ) یا ویلکاکسون (IL-6، CRP، ESR، کیفیت خواب) استفاده شد.یافتهها: نتایج پژوهش حاضر نشان داد که IL-6 پس از تمرین در شرایط نورموکسی به‌طور معنی‌دار کاهش یافت (p=0.011)، اما در هایپوکسی تغییر معنی‌داری نداشت. همچنین، ESR در هر دو شرایط هایپوکسی و نورموکسی به‌طور معنیدار کاهش یافت (به ترتیب: p=0.026، p=0.043). سطوح SpO? هنگام تمرین در شرایط هایپوکسی به‌طور معنیداری پایین‌تر بود (p?0.001) و میزان درک فشار در شرایط هایپوکسی نسبت به نورموکسی بهطور معنیداری بیشتر بود (p=0.019). از سوی دیگر، هیچگونه تفاوت معنیداری برای متغیرهای CRP، ضربان قلب، درد، کیفیت خواب و امتیاز پرسشنامه بهزیستی بین دو شرایط هایپوکسی و نورموکسی مشاهده نشد.نتیجهگیری: فعالیت هوازی با شدت متوسط در مردان مبتلا به آرتریت روماتوئید از نظر حس درد، کیفیت خواب و بهزیستی، چه در شرایط نورموکسی و چه هایپوکسی ایمن میباشد و مردان مبتلا به آرتریت روماتوئید میتوانند از سودمندیهای فعالیت هوازی با شدت متوسط بهرهمند شوند. با این حال، انجام فعالیت هوازی در شرایط هایپوکسی باید با احتیاط و تحت نظارت انجام شود، زیرا ممکن است بخشی از پاسخ‌های ضدالتهابی را کاهش داده و بار فیزیولوژیکی و ادراکی را افزایش دهد.کلید واژهها: هایپوکسی نورموباریک؛ ارتفاع شبیهسازی شده؛ التهاب؛ اینترلوکین-6؛ نرخ رسوب گلبول قرمز؛ پرونئین واکنشی C؛ وضعیت بهزیستی؛کیفیت خواب 

   چکیده : مقدمه: بیماری کبد چرب غیرالکلی(NAFLD) با اپیدمی بیماری مزمن کبد مرتبط است و شیوع آن به طور مداوم در حال افزایش است. این بیماری سیر پیشرونده داشته و به تدریج می­تواند به سیروز کبدی و مرگ منتهی شود. این تحقیق با هدف تاثیر هشت هفته تمرین تداومی با شدت متوسط بر برخی شاخص­های التهابی در زنان مبتلا به کبد چرب غیر الکلی انجام گرفت. چکیده : مقدمه: بیماری کبد چرب غیرالکلی(NAFLD) با اپیدمی بیماری مزمن کبد مرتبط است و شیوع آن به طور مداوم در حال افزایش است. این بیماری سیر پیشرونده داشته و به تدریج می­تواند به سیروز کبدی و مرگ منتهی شود. این تحقیق با هدف تاثیر هشت هفته تمرین تداومی با شدت متوسط بر برخی شاخص­های التهابی در زنان مبتلا به کبد چرب غیر الکلی انجام گرفت. روش شناسی: مطالعه فوق از نوع تجربی با تعداد 26 آزمودنی زن دارای کبد چرب غیر الکلی که روش نمونه گیری به صورت هدفمند و در دسترس و تخصیص آزمودنی­ها در گروه­های مطالعه به صورت تصادفی و در دو گروه کنترل و تجربی قرارگرفتند. تمرینات MICT   شدت 60 تا 75 درصد در گروه تجربی به مدت 8 هفته و هر هفته 3 جلسه بود، در ابتدا و انتهای تمرین میزان سطوح سرمی آنزیم­های کبدی، سیتوکین­های التهابی­، مقاومت به انسولین و هورمون کورتیزول در خون مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج: نتایج پژوهش حاضر نشان داد که انجام هشت هفته تمرینات تداومی با شدت متوسط در افراد مبتلا به NAFLD با کاهش در متغیرهای وزن بدن، TC، TG، LDL، ALT، AST، ALP، CRP، IL-6، کورتیزول و افزایش در سطوح HDL و VO2max همراه است (001/0p<). نتیجه‏گیری: با توجه به نتایج پژوهش حاضرمی‏توان نتیجه‏گیری کرد که کاهش نشانگرهای آسیب بافت کبد از طریق انجام تمرینات تداومی با شدت متوسط یکی از مکانیسم‌های کلیدی ورزش در درمان NAFLD است، که پیامدهای آن ممکن است اهمیت تمرینات تداومی با شدت بالا را در درمان NAFLD برجسته کند.    کلیدواژه­ها: تمرین تداومی MICT، شاخص­های التهابی، کبد چرب غیرالکلی، اینترلوکین 6 ، CRP، کورتیزول روش شناسی: مطالعه فوق از نوع نیمه تجربی با تعداد 20 آزمودنی زن دارای کبد چرب غیر الکلی که روش نمونه گیری به صورت هدفمند و در دسترس و تخصیص آزمودنی­ها در گروه­های مطالعه به صورت تصادفی و در دو گروه کنترل و تجربی قرارگرفتند. تمرینات MICT در گروه تجربی به مدت 8 هفته و هر هفته 3 جلسه بود، در ابتدا و انتهای تمرین میزان سطوح سرمی آنزیم­های کبدی، سیتوکین­های التهابی­، مقاومت به انسولین و هورمون کورتیزول در خون مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج: نتایج پژوهش حاضر نشان داد که انجام هشت هفته تمرینات تداومی با شدت متوسط در افراد مبتلا به NAFLD با کاهش در متغیرهای وزن بدن، TC، TG، LDL، ALT، AST، ALP، CRP، IL-6، کورتیزول و افزایش در سطوح HDL و VO2max همراه است (001/0p<). نتیجه‏گیری: با توجه به نتایج پژوهش حاضرمی‏توان نتیجه‏گیری کرد که کاهش نشانگرهای آسیب بافت کبد از طریق انجام تمرینات تداومی با شدت متوسط یکی از مکانیسم‌های کلیدی ورزش در درمان NAFLD است، که پیامدهای آن ممکن است اهمیت تمرینات تداومی با شدت بالا را در درمان NAFLD برجسته کند.    کلیدواژه­ها: تمرین تداومی MICT، شاخص­های التهابی، کبد چرب غیرالکلی، اینترلوکین 6 ، CRP، کورتیزول

  چکیده‌ 1 مقدمه:‌ان-استیل‌سیستئین‌ ‌)NAC‌)مکملی‌آنتی‌اکسیدانی‌است‌که‌ممکن‌است‌عملکرد‌ورزشی‌را‌بهبود‌بخشیده‌ و‌ با‌ کاهش‌ استرس‌ اکسایشی‌ و‌ التهاب،‌‌به‌ سالمت‌ روانشناختی‌ نیز‌ کمک‌ کند.‌ این‌‌مطالعه‌ با‌ هدف‌ بررسی‌ اثرگذاری‌‌مصرف‌‌حاد‌‌NAC ‌‌بر‌عملکرد‌بیهوازی،‌‌سطوح‌‌اضطراب‌و‌‌شاخص‌درک‌فشار‌و‌حس‌‌درد‌به‌ هنگام‌اجرای‌تست بیهوازی‌وینگیت‌انجام‌شد.‌ روشها:‌تعداد‌??‌دانشجو‌ی‌دختر‌رشته‌تربیت‌بدنی‌در‌این‌پژوهش‌متقاطع،‌تصادفی‌و‌کنترل‌شده‌با‌دارونما‌ شرکت‌کردند.‌هر‌آزمودنی‌به‌صورت‌تصادفی‌????‌م‌یلیگرم‌مکمل‌NAC‌ یا‌دارونما‌45‌دقیقه‌قبل‌از‌اجرای‌ یک‌وهله‌تست‌بیهوازی‌وینگیت‌مصرف‌نمود.‌بین‌اجرای‌دو‌شرایط‌دست‌کم‌یک‌هفته‌زمان‌زدایش‌منظور‌ شد.‌‌متغ‌یرهای‌‌‌مورد‌ بررسی‌‌شامل‌ اوج‌ توان،‌‌م‌یانگین‌‌توان،‌‌شاخص‌ خستگ‌ی،‌‌سطو‌ح‌ اضطراب‌‌)آشکار‌ و‌ پنهان(‌‌و‌م‌یزان‌‌درد‌بودند.‌برای‌تجزیه‌و‌تحلیل‌دادهها‌از‌آزمون‌های‌تی‌وابسته‌و‌ویلکاکسون‌)‌v26   ‌‌)در‌‌ سطح‌معنیداری‌5 درصد‌استفاده شد. یافتهها:‌‌اوج‌توان‌بیهوازی‌‌‌آزمودنیها‌پس‌از‌‌مصرف‌حاد‌مکمل‌‌‌NAC‌‌بهطور‌‌معنیداری‌‌باالتر‌از‌‌زمانی‌ بود‌که‌‌دارونما‌‌مصرف‌کرده‌بودند‌‌)019=.P‌‌.)اما،‌‌م‌یانگین‌‌توان‌بیهوازی‌‌بین‌دو‌شرایط‌‌تفاوت‌ معنیداری‌ نداشت )167=.P‌.)همچنین،‌برای‌متغیر‌شاخص‌خستگی نیز‌تفاوت‌معنیداری‌دیده‌نشد )937=.P ‌.)برای‌ شاخص درک‌فشار‌و‌شدت‌درد‌حین‌انجام‌تست‌وینگیت‌نیز‌تفاوت‌معنیداری‌بین‌دو‌شرایط‌مکمل‌و‌دارونما‌دیده‌نشد‌ )به‌ ترتیب:‌‌236=.p‌‌و‌‌417=.P‌‌.‌)سطوح‌‌اضطراب‌آشکار‌‌آزمودنیها‌ پس‌از‌ تست‌ بیهوازی‌ وینگیت‌ در‌ دو‌ شرایط‌ مکمل‌ و‌ دارونما‌ تفاوت‌‌معنیداری‌‌نداشت‌ )767=.P ‌،)اما‌‌سطوح‌‌اضطراب‌ پنهان‌‌آزمودنیها‌ پس‌ از‌ مصرف‌مکمل‌ NAC بهطور‌معنیداری پایینتر بود )033=.P‌.) نتیجه‌‌گیری:‌‌مصرف‌1800‌میلیگرم‌NAC‌در‌فاصله‌زمانی‌حدود‌45‌دقیقه‌پیش‌از‌اجرای‌تست‌بیهوازی‌ وینگیت،‌م‌یتواند اوج‌توان‌بیهوازی‌‌را‌در‌دختران‌دانشجوی‌تربیت‌بدنی‌افزایش و‌سطو‌ح‌اضطراب‌پنهان‌آنها‌ را‌ پس‌از‌ تست‌ وینگیت‌‌کاهش‌ دهد.‌‌اما‌ مصرف‌ حاد‌این‌ مکمل‌اثر‌ معنیداری‌ بر‌ میانگین‌ توان‌ و‌ شاخص‌ خستگی‌ تست‌ وینگیت،‌همچنین‌ شاخص‌ درک‌فشار‌ یا‌ حس‌ درد‌آزمودنیها‌ به‌هنگام‌اجرای‌ تست‌ و‌ سطوح‌ اضطراب‌آنها‌پس‌از‌اجرای‌تست‌ندارد. و

   پیـش­زمیـنه و اهداف: اضافه وزن و چاقی از مهم­ترین دلایل بروز طیف گسترده­ای از بیماری‌‌ها هستند. از مهم­ترین دلایل بروز اضافه وزن و چاقی می­توان به ولع مصرف غذا، رفتارهای تکانشی و تصمیم­های با ریسک­ بالا در انتخاب و مصرف مواد غذایی اشاره نمود. از این رو، استفاده از استراتژی­های موثر در کاهش ولع مصرف غذا و افزایش کنترل و مهار درونی همواره مورد توجه بوده است. نتایج تحقیقات متعدد آثار مثبت فعالیت بدنی منظم را در کاهش ولع مصرف و افزایش مهار درونی نشان داده است. با این حال، تاکنون پژوهشی در خصوص بررسی آثار یک جلسه تمرین هوازی با شدت متوسط و تمرین تناوبی با شدت بالا بر ولع مصرف غذا، انتخاب غذایی و برخی فاکتورهای روانی مرتبط با کنترل اشتها در زنان دارای اضافه وزن و چاق انجام نشده است. از این رو، در پژوهش حاضر، آثار یک جلسه تمرین هوازی با شدت متوسط و تمرین تناوبی با شدت بالا بر ولع مصرف غذا، انتخاب غذایی و برخی فاکتورهای روانی مرتبط با کنترل اشتها در زنان دارای اضافه وزن و چاق مورد بررسی قرار گرفت.    روش تحقیـق: بدین منظور، تعداد 15 زن دارای اضافه وزن و چاق که دارای ولع مصرف غذا نیز بودند به­صورت داوطلبانه به عنوان آزمودنی در این پژوهش شرکت نمودند. آزمودنی­ها به­صورت انتساب تصادفی در سه گروه مداخله شامل 1) تمرین هوازی با شدت متوسط؛ 2) تمرین تناوبی با شدت بالا و 3) کنترل تقسیم­بندی شدند. در یک جلسه توجیهی، ویژگی­های آنتروپومتریک آزمودنی­ها اندازه­گیری شد و آزمودنی­ها با چگونگی انجام تمرینات هوازی با شدت متوسط و تمرین تناوبی با شدت بالا آشنا شدند. پس از برگزاری جلسه توجیهی و آشنایی آزمودنی­ها با کلیه مراحل پژوهش، آزمودنی­ها در سه جلسه مجزا با فاصله 7 روز بین هر جلسه در محل اجرای پژوهش حضور یافتند   و در این سه جلسه به صورت موازنه متقابل در معرض سه شرایط مختلف تمرین هوازی با شدت متوسط، تمرین تناوبی با شدت بالا و گروه کنترل قرار گرفتند. در هر سه شرایط مراحل اجرای پژوهش یکسان بود. گروه کنترل در تمام این مدت روال عادی زندگی را داشت و هیچ نوع مداخله­ای را دریافت ننمود. ولع مصرف غذا، میزان اشتها، ترجیح غذایی، تکانشگری، تصمیم‌گیری ریسک‌پذیر و انعطاف‌پذیری شناختی قبل و بعد از اعمال مداخلات در شرایط مشابه اندازه­گیری شدند. یافتـه­ها: نتایج پژوهش نشان داد که پس از اعمال مداخلات، تفاوت معنی­داری در ولع مصرف غذا در پرسشنامه 15 سوالی بین سه شرایط مداخله­ای وجود نداشت. مقیاس آنالوگ بصری ولع مصرف غذا   (مقیاس بصری 12 سوالی) در شرایط تمرین هوازی و تمرین تناوبی با شدت بالا به شکل معنی­داری کمتر از شرایط کنترل بود. همچنین، 24 ساعت پس از اعمال مداخلات، ولع مصرف غذا در شرایط تمرین تناوبی با شدت بالا به شکل معنی­داری کمتر از شرایط کنترل بود.متغیر میزان اشتها نتایج نشان داد که تفاوت معنی­داری در میزان اشتها   بین سه شرایط مداخله­ای وجود نداشت. اما درمورد ترجیح غذایی نتایج نشان داد که پس از اتمام مداخلات، ترجیح غذایی (برای غذاهای با درصد چربی و قند بالا) در شرایط تمرین تناوبی با شدت بالا به شکلی معنی­داری کمتر از شرایط کنترل بود. در مورد متغیر تکانشگری و تصمیم‌گیری ریسک‌پذیر نیز نتایج نشان داد که تفاوت معنی­داری در میزان تکانشگری و تصمیم‌گیری ریسک‌پذیر بین سه شرایط مداخله­ای وجود نداشت. با این وجود متغیر انعطاف‌پذیری شناختی در شرایط تمرین هوازی به شکلی معنی­داری بالاتر از شرایط کنترل بود.    نتیـجه­گیـری: با توجه به نتایج پژوهش حاضر می­توان چنین نتیجه­گیری نمود که تمرینات هوازی و تناوبی اثر مثبتی بر ولع مصرف غذا دارند. همچنین تمرین تناوبی با شدت بالا اثر معناداری بر ترجیح غذایی (برای غذاهای با درصد چربی و قند بالا) دارد و تمرین هوازی نیز اثر مثبتی بر انعطاف‌پذیری شناختی دارد.چنین نتایجی به لحاظ کاربردی بسیار حائز اهمیت می‌باشد، گرچه لازم به ذکر است که انجام مطالعات بیشتر جهت تایید این پروتکل و مکانیسم‌های دخیل در آن ضرورت دارد.    کلمات کلیدی: تمرین هوازی، تمرین مقاومتی، ولع مصرف غذا، تکانشگری، تصمیم­گیری ریسک پذیر، چاقی و اضافه   و ترجیح غذایی.

چکیده:    هدف: هدف پژوهش، تعیین تاثیر هشت هفته تمرین تناوبی با شدت بالا و مکمل‌دهی تائورین بر ظرفیت‌استقامتی و برخی شاخص‌های آنتی­اکسیدانی، تنش‌اکسایشی، آسیب ‌عضلانی و التهابی در رت­های نر بوده است. روش‌شناسی: تعداد 53 رت نر 3-2 ماهه با محدود? وزنی210-180گرم، به عنوان نمونه­های پژوهش انتخاب و در آزمایشگاه مخصوص جوندگان، در دمای محیطی 2±22درج? سلسیوس و چرخ? روشنایی-تاریکی، با نسبت12- 12 نگهداری شدند. پس از یک هفته سازگاری با محیط، رت­ها به روش تصادفی، به چهار گروه کنترل، مصرف­کنند? تائورین[1]، تمرین HIIT[2] و تمرینHIIT و مصرف­کنند? مکمل تائورین، تقسیم شدند. رت­های گروه کنترل، مداخله­ای را دریافت نکردند. نمونه­های گروه مصرف­کنند? تائورین، دو هفته قبل از شروع تمرین بارگیری این مکمل را انجام دادند، (پنج روز در هفته و با دوز 300 میلی­گرم/کیلوگرم- دوز متوسط) و پس از آن به مدت هشت هفته و پنچ روز در هفته و هر روز 300 میلی­گرم/کیلوگرم مکمل تائورین را به صورت گاواژ، دریافت کردند. [1]. Taurine [2]. High Intensity Interval Training   

   هدف از پژوهش حاضر رابطه بین وضعیت اقتصادی ادراک شده با انتخاب منابع اطلاعاتی و بازار ترجیحی مکمل های ورزشی در کاربران غیررقابتی بود. روش پژوهش حاضر از نظر نوع، توصیفی_پیمایشی است. جامعه آماری پژوهش حاضر همه مراجعان و مشتریان مرد باشگاه های بدنسازی شهر کرمانشاه می­باشند. با توجه به پراکندگی   باشگاه­های بدنسازی در مناطق شهری، نمونه آماری به شکل تصادفی-خوشه ای انتخاب می شوند. برای تعیین حجم نمونه از فرمول نسبت توزیع صفت در جامعه کوکران   استفاده شد. که مطابق این فرمول نمونه آماری تحقیق حاضر را 318 نفر تشکیل دادند. ابزار مورد استفاده برای این تحقیق بر اساس پرسش­نامه‌های استاندارد کاکتومانی و همکاران ( 2019)، کاری، دوسی و لوسی (2023)؛   موگان و همکاران (2007) است. در پژوهش حاضر روایی صوری و محتوایی پرسشنامه‌ توسط اساتید و متخصصان مورد تایید قرار گرفت و برای سنجش پایایی از ضرایب آلفای کرونباخ استفاده شد که مقدار آن برابر 88/0 بود. در راستای تجزیه و تحلیل داده­ها و پاسخ به فرضیات تحقیق از نرم افزار    نسخه 25 استفاده شد. لذا بر اساس یافته­های این پژوهش بین وضعیت اقتصادی درک شده با انتخاب منابع اطلاعات و بازار ترجیحی مکمل‌های ورزشی در بین بدنسازان مرد رابطه معناداری وجود داشت. همچنین بین وضعیت اقتصادی درک شده با اولویت بندی ویژگی­های مورد جستجوی محصول در بین بدنسازان مرد رابطه معناداری وجود داشت. و در نهایت بین وضعیت اقتصادی درک شده با اولویت بندی ویژگی­های مورد جستجوی محصول در بین گروه‌های درآمدی مختلف تفاوت معناداری وجود داشت. بر اساس یافته­های این پژوهش نتیجه می­گیریم مسئولان و مدیران می‌بایست در جهت بهبود وضعیت اقتصادی جامعه گام بردارند که از این طریق شرایط را برای خرید محصولات ورزشی توسط ورزشکاران فراهم سازند.

چکیده پیش زمیـنه:   تحریک جریان مستقیم فراجمجمه‌ای (tDCS) و تحریک جریان پالسی فراجمجمه‌ای از جمله روش‌های غیر تهاجمی مغز هستند که در تحقیقات مختلف به کار رفته‌اند. tDCS به عنوان یکی از متداول‌ترین تکنیک‌های تحریک غیر تهاجمی مغز، اخیراً مورد توجه خاصی در علوم ورزشی قرار گرفته است. با این حال، تحقیقات محدودی در زمینه تاثیر tDCS بر بهبود عملکرد ورزشی، شناختی و ادراکی در فعالیت‌های بی‌هوازی با ماهیت تکرار شونده انجام شده است. همچنین تحریک الکتریکی جریان پالسی فراجمجمه‌ای (tPCS) به عنوان یک روش نوین، توجه زیادی را به خود جلب کرده است. اهمیت این رویکرد زمانی بیشتر مشخص می‌شود که تحقیقات نشان داده‌اند tPCS نسبت به تحریک جریان مستقیم فراجمجمه‌ای (tDCS) قابلیت بیشتری در افزایش تحریک‌پذیری قشر مغز دارد. بنابراین، هدف این پژوهش بررسی و مقایسه تاثیرات tDC   و tPC   بر عملکرد ورزشی و پاسخ‌های ادراکی در طول و پس از شش دوره فعالیت حداکثری بی‌هوازی است.

   چکیده:    پیش‌زمینه: اضافه ‌وزن و چاقی به‌ عنوان یک اپیدمی جهانی مورد توجه قرار گرفته است. ولع مصرف غذا که به‌ عنوان تمایل شدید برای مصرف نوع خاصی از مواد غذایی؛ (بیشتر مواد غذایی با کالری بالا و ارزش غذایی پایین) تعریف می‌شود، به‌ عنوان یکی از اصلی‌ترین عوامل بروز چاقی و اضافه ‌وزن در نظر گرفته شده است. ولع مصرف غذا یک حالت روان‌شناختی است که با عواملی نظیر؛ تکانشگری، کنترل مهاری، تصمیم‌گیری ریسک‌پذیر و نیز انعطاف‌پذیری شناختی مرتبط است و عمدتاً در قشر پیش‌پیشانی ((PFC و ناحیه خلفی‌-جانبی پیش‌پیشانی (DLPFC) مغز کنترل می‌شود. نشان داده شده است که حتی یک جلسه فعالیت بدنی می‌تواند سبب کاهش ولع مصرف غذا شود. از سوی دیگر، نقش تحریک غیرتهاجمی مغز در کاهش ولع مصرف غذا نیز به خوبی به اثبات رسیده است و نتایج برخی فراتحلیل‌ها به خوبی این امر را نشان داده است. از این رو، در پژوهش حاضر؛ اثر یک جلسه تمرین هوازی همراه با دو نوع متفاوت از تحریک فراجمجمه‌ای مغز شامل؛ تحریک جریان مستقیم یا تحریک جریان پالسی فراجمجمه‌ای بر متغیرهای؛ ولع مصرف غذا، ترجیح غذایی، میزان اشتها، تکانشگری، تصمیم‌گیری ریسک‌پذیر، انعطاف‌پذیری شناختی و پاسخ‌های ادراکی در زنان چاق یا دارای اضافه‌ وزن مبتلا به ولع مصرف غذا به عنوان هدف اصلی مورد بررسی قرار گرفت. روش تحقیق: بدین منظور تعداد 15 آزمودنی زن چاق یا دارای اضافه وزن مبتلا به ولع مصرف غذا به صورت داوطلبانه در این پژوهش شرکت نمودند. و پس از برگزاری جلس? توجیهی و آشنایی آزمودنی‌ها با کلی? مراحل اجرای پژوهش، آزمودنی‌ها در سه جلس? مجزا با فاصله 7 روز بین هر جلسه در محل اجرای پژوهش حضور یافتند و در این سه جلسه به ‌صورت موازن? متقابل در معرض یکی از این سه شرایط مختلف بدین شرح قرار گرفتند: 1) تمرین هوازی + تحریک جریان مستقیم فراجمجمه‌ای (AE+tDCS)، 2) تمرین هوازی + تحریک جریان پالسی فراجمجمه‌ای (AE+tPCS) یا 3) تمرین هوازی + تحریک ساختگی (AE+Sham). در هر جلسه، پس از حضور آزمودنی‌ها در محل اجرای پژوهش و انجام مقدمات اولیه، به ترتیب متغیرهای؛ ولع مصرف غذا، میزان اشتها، ترجیح غذایی، تکانشگری، تصمیم‌گیری ریسک‌پذیر، انعطاف‌پذیری شناختی و پاسخ‌های ادراکی مورد اندازه‌گیری قرار گرفتند. سپس در شرایط (AE+tDCS)؛ ابتدا آزمودنی‌ها 20 دقیقه تحریک آنودال جریان مستقیم را در ناحیه   DLPFCچپ دریافت نموده و سپس به اجرای تمرین هوازی پرداختند. در شرایط(AE+tPCS)   نیز اجرای پروتکل به همین شکل بود با این تفاوت که نوع تحریک دریافتی، تحریک جریان پالسی فراجمجمه‌ای بود. و در شرایط (AE+Sham) باز هم آزمودنی‌ها به مدت 20 دقیقه تحریک شم را دریافت نموده و سپس به اجرای تمرین هوازی می‌پرداختند. بلافاصله پس از اتمام تمرین هوازی در هر جلسه، متغیرهای پژوهش مجدداً مورد اندازه‌گیری قرار می‌گرفتند. علاوه براین، میزان ولع مصرف غذا در بازه‌های زمانی 24 و 48 ساعت پس از اتمام تمرین دوباره مورد اندازه‌گیری قرار گرفت. همچنین، میزان اشتها و پاسخ‌های ادراکی نیز در فواصل زمانی 1، 2، 4، 24 و 48 ساعت پس از اتمام تمرین هوازی به صورت مجدد ثبت ‌شدند. یافته‌ها: پس از تجزیه و تحلیل داده‌ها، نتایج این پژوهش   نشان داد؛ در 24 ساعت پس از اتمام مداخلات، متغیر ولع مصرف غذا طبق پرسشنامه 15 آیتمی   (FC-15)در شرایط (AE+tDCS) و   (AE+tPCS) به شکل معنی‌داری کمتر از حالت   (AE+Sham)بود. همچنین در 48 ساعت پس از اتمام مداخلات، متغیر ولع مصرف غذا طبق پرسشنامه 15 آیتمی   (FC-15)و مقیاس بصری ولع مصرف غذا (FC-12) تنها در شرایط (AE+tDCS) به شکل معنی‌داری کمتر از شرایط sham بود. در مورد متغیر میزان اشتها تفاوت معنی‌داری بین سه شرایط مداخله‌ای وجود نداشت. اما متغیر ترجیح غذایی؛ (برای غذاهای با درصد چربی و قند بالا) در شرایط   (AE+tPCS)و (AE+tDCS) به شکل معنی‌داری کمتر از شرایط sham بود. با وجود اینکه طی این پژوهش متغیرهای تکانشگری و تصمیم‌گیری ریسک‌پذیر، تفاوت معنی‌داری را بین سه شرایط مداخله‌ای نشان ندادند. اما انعطاف‌پذیری شناختی در شرایط (AE+tDCS) و (AE+tPCS) به شکل معنی‌داری بالاتر از شرایط sham بود. نتیجه‌گیری:

زمینه و هدف: بهبود سطح سلول های چربی می تواند خطر ابتلا به دیابت و بیماری های قلبی عروقی را کاهش دهد، که نشان می دهد سلول های چربی یک هدف درمانی امیدوارکننده در دیابت نوع 2 (T2DM) و سایر بیماری های مرتبط هستند. با این حال، هیچ اتفاق نظری در مورد نقش تمرین‌های ورزشی مختلف بر روی آدیپوکین‌ها در دیابت نوع 2 وجود ندارد و نتایج متناقض هستند. بنابراین، این مرور سیستماتیک، متاآنالیز و متارگرسیون به بررسی اثرات انواع مختلف تمرین ورزشی بر روی برخی از غلظت های آدیپوکین‌ها در دیابت نوع دوم پرداخت. روش‌ها: یک جستجوی سیستماتیک در PubMed، Web of Science، Scopus، Embase، Google Scholar، ProQuest، Cochrane، و Clinicaltrials.gov در سپتامبر 2024 انجام شد. رزیستین، آپلین، ویسفاتین و واسپین برای بررسی اثرات تمرین ورزشی در این موردگنجانده شدند. مطالعه متاآنالیز با استفاده از مدل اثر تصادفی (روش DerSimonian-Laird) برای محاسبه تفاوت میانگین وزنی با فاصله اطمینان 95 درصد انجام شد. یافته ها: تجزیه و تحلیل 37 مطالعه (52 بازوی مداخله ، تعداد: 1811) نشان داد که تمرین ورزشی به طور قابل توجهی رزیستین (میانگین: 02/1- نانوگرم/میلی لیتر، 95% ،57/0- تا   48/1- CI: 0001/0P= ) و ویسفاتین (میانگین: 70/0- نانوگرم/میلی لیتر، 95%، 32/0- تا 07/1- CI: 0002/0P=) را به طور قابل توجهی کاهش داد. اما بر سطوح آپلین ( میانگین: 02/0 نانوگرم/میلی لیتر، 95%، 08/0 تا 04/0- CI: 55/0P=) و واسپین ( میانگین: 00/0 نانوگرم/میلی لیتر، 95%، 0/0 تا 0/0- CI: 69/0 P=) در گروه دیابتی در مقایسه با گروه کنترل تاثیر معناداری نداشت. اثرات اندکی قوی تر در تمرینات هوازی، ترکیبی و مقاومتی در مردان و بیش از 8   هفته مداخله مشاهده شد. تجزیه و تحلیل متارگرسیون نیز نشان داد که بین رزیستین و تغییرات BMI رابطه خطی معناداری وجود دارد. نتیجه:   به طور کلی، تمرین ورزشی با اثر مکمل مثبت برای بیماران مبتلا به دیابت نوع دوم، شاخص های التهابی را کاهش داد. کلیدواژه ها: تمرین ورزشی، آدیپوکین‌ها، مقاومت به انسولین، دیابت نوع 2.   

   پیش زمینه: در جدیدترین مطالعات انجام شده، یافته­ها حاکی از آن است که اگر تحریک جریان مستقیم فراجمجمه­ای به­صورت تحریک دوناحیه­ای هم بر روی قشر حرکتی اولیه (M1) و هم ناحیه پیش­پیشانی خلفی-جانبی (DLPFC) اعمال شود، سبب اعمال تحریک پذیری قشری نخاعی بیشتر خواهد شد. توجه به این استراتژی زمانی بیشتر اهمیت یافت که نتایج مطالعات نشان دادند استفاده از این نوع تحریک می­تواند ماندگاری بیشتری نیز داشته باشد. از سوی دیگر، نوع دیگری از تحریک الکتریکی فراجمجمه­ای به نام تحریک جریان پالسی نیز در بررسی­های اولیه با آثار مثبت بیشتری در مقایسه با تحریک جریان مستقیم همراه بوده است. لذا، باتوجه به اینکه تاکنون پژوهشی در زمینه اثرگذاری تحریک دوناحیه­ای چه به­صورت جریان مستقیم و چه به­صورت جریان پالسی بر عملکرد عضلانی در زنان انجام نپذیرفته، هدف از این پژوهش بررسی اثر تحریک فراجمجمه­ای دوناحیه­ای به­صورت جریان مستقیم یا جریان پالسی بر عملکرد عضلانی و همچنین پاسخ­های نوروفیزیولوژیکی در انقباض­های ایزوتونیک زیربیشینه در زنان سالم و فعال است. روش پژوهش: 15 آزمودنی با سابقه اجرای تمرین­های مقاومتی به­صورت منظم در این پژوهش یک طرح درون گروهی و موازن? متقابل به­صورت دو سویه­کور و با کنترل اثر دارونما (شَم) شرکت کردند. بدین منظور، در یک جلس? توجیهی پس از آشنایی آزمودنی­ها با مراحل اجرای پژوهش و اندازه­گیری ویژگی­های آنتروپومتریک، یک تکرار بیشین? آن­ها در حرکت مورد نظر اندازه­گیری شد. یک هفته پس از برگزاری جلس? توجیهی، آزمودنی­ها در سه جلس? مجزا با فاصل? یک هفته بین جلسات و به صورت تصادفی در معرض 3 شرایط مختلف 1) تحریک دوناحیه­ای جریان مستقیم فراجمجمه­ای و اجرای 3 ست تا واماندگی حرکت پرس پا؛ 2) تحریک دوناحیه­ای جریان پالسی فراجمجمه­ای و اجرای 3 ست تا واماندگی حرکت پرس پا؛ و 3) تحریک شَم و اجرای 3 ست تا واماندگی حرکت پرس پا قرار گرفتند. یافته­ها: نتایج پژوهش حاضر نشان داد که درد عضلانی در تمام شرایط، به شکل معنی­داری از ست اول به ست سوم افزایش یافت (05/0all p<) و نتایج مقایسه­های زوجی نشان داد در ست سوم اجرای حرکت پرس پا، میزان درد عضلانی در شرایط تحریک دوناحیه­ای جریان مستقیم و جریان پالسی فراجمجمه­ای به شکل معنی­داری کمتر از شرایط شَم بود (به ترتیب؛ 04/0p=؛ 03/0=p). همچنین، میزان حس لذت در تمام شرایط، از ست اول به ست سوم کاهش یافت (05/0all p<) و نتایج مقایسه­های زوجی نشان داد در ست سوم اجرای حرکت پرس پا، حس لذت در شرایط تحریک دوناحیه­ای جریان مستقیم و جریان پالسی فراجمجمه­ای به شکل معنی­داری بیشتر از شرایط شَم بود (به ترتیب؛ 01/0p=؛ 03/0=p). علاوه بر این، نتایج نشان داد که زمان عکس­العمل انتخابی در شرایط تحریک دوناحیه­ای جریان مستقیم پس از اجرای پروتکل تمرینی به شکل معنی­داری کمتر از شرایط قبل از اجرای پروتکل تمرینی بود (004/0p<) در حالیکه، در شرایط تحریک دوناحیه­ای جریان پالسی فراجمجمه­ای و شَم تفاوت معنی­داری در متغیر زمان عکس­العمل انتخابی از قبل به بعد از اجرای پروتکل تمرینی نشان نداد (05/0p>). از سوی دیگر، تفاوت معنی­داری در متغیرعملکرد مهاری، میزان درک فشار، میزان انگیختگی و عملکرد عضلانی (تعداد تکرار تا واماندگی) بین هیچ یک از شرایط تحریک مشاهده نشد (05/0p>). نتیجه­گیری:

پیش زمینه: بهبود عملکرد ورزشی و تسریع روند ریکاوری متعاقب جلسه­ها یا مسابقه­های ورزشی از اصلی­ترین اولویت­های ورزشکاران و مربیان ورزشی است. این سبب استفاده از استراتژی­ها و رویکردهای نوین شده است. تحریک جریان مستقیم فراجمجمه­ای یکی از رویکردهای نسبتاً جدید در حوزه علوم ورزشی است و نتایج مطالعات گوناگون در دو دهه گذشته آثار مثبت این مداخله را بر ابعاد مختلف عملکرد ورزشی نشان داده است. با این وجود، استفاده از این روش اغلب به صورت تک جلسه­ای و دقیقاً قبل از انجام یک فعالیت ورزشی بوده است که به­صورت کاربردی و در شرایط واقعی چندان قابل اجرا نمی­باشد. بنابراین، در پژوهش حاضر با در نظر گرفتن شکاف­های پژوهشی در این زمینه و استفاده از یافته­های اخیر در خصوص اثر بخشی تحریک جریان مستقیم فراجمجمه­ای، آثار سه جلس? متوالی تحریک جریان مستقیم فراجمجمه­ای دو ناحیه­ای بر عملکرد ورزشی و شناختی، پاسخ­های روانی-فیزیولوژیکی و ریکاوری در زنان تمرین­کرده استقامتی مورد بررسی قرار گرفت. روش تحقیق: پژوهش حاضر از لحاظ روش‌شناسی یک پژوهش نیمه‌تجربی با طرح تحقیق بین‌گروهی به صورت دو‌سویه کور و با کنترل اثر دارونما (شَم) بود. تعداد 26 آزمودنی زن تمرین­کرده استقامتی در این پژوهش شرکت کردند. هر آزمودنی مجموعاً در 8 جلس? مجزا در آزمایشگاه حضور یافت. در جلس? اول اندازه­گیری­های آنتروپومتریک و آشنایی با فرآیند اجرای پژوهش انجام شد. در جلس? دوم با استفاده از آزمون آستراند ویژه بانوان توان خروجی بیشینه (PPO) اندازه­گیری شد. جلس? سوم به منظور اندازه­گیری مقادیر پایه زمان عکس­العمل انتخابی (CRT)، تست استروپ (SCWT)، توان انفجاری (SJT) و 3 کیلومتر تایم تریل (3Km TT) در نظر گرفته شد. پس از آن، آزمودنی­ها که به صورت تصادفی در گروه­های تحریک آنودال دو ناحیه­ای (نواحی M1 و DLPFC) و یا تحریک شَم تقسیم بندی شده بودند در 3 جلس? متوالی به فاصل? 24 ساعت بین هر جلسه تحریک مختص گروه خود را دریافت کردند (جلس? چهارم تا ششم). 24 ساعت پس از آخرین جلس? تحریک، در جلس? هفتم، هر آزمودنی با شدتی برابر با PPO %75 یک فعالیت استقامتی وامانده­ساز را انجام دادند و در حین اجرای فعالیت هر 3 دقیقه یک بار آمپلی­تود عضلات چهارسر ران (EMG)، میزان درک فشار (RPE)، ضربان قلب (HR)، حس درد، حس لذت و میزان انگیختگی ارزیابی و ثبت شد؛ پس از رسیدن به واماندگی زمان رسیدن به واماندگی ثبت شد و بلافاصله SJT، 3Km TT، CRT و SCWT مجدداً اندازه­گیری شد. در نهایت 24 ساعت پس از اجرای فعالیت استقامتی وامانده ساز و در جلس? آخر، شاخص­های ذهنی ریکاوری(پرسشنامه­های WBQ و TQR)، CRT، SCWT، SJT و 3Km TT اندازه­گیری و ثبت شد. میانگین مقادیر متغیرهای پژوهش در تجزیه و تحلیل آماری مورد استفاده قرار گرفت و از روش­های آماری پارامتریک تی-مستقل، آنوای دوراهه مرکب با اندازه­گیری­های تکراری و آنوای یک­راهه با اندازه­گیری­های تکراری و روش­های آماری ناپارامتریک فریدمن و من-ویتنی برای تحلیل آماری داده­ها استفاده شد. یافته­ها: نتایج پژوهش حاضر نشان داد که زمان رسیدن به واماندگی در گروه تحریک آنودال دو ناحیه­ای به شکل معنی­داری بیشتر از گروه تحریک شَم بود (P=0.004). همچنین، زمان آزمون 3 کیلومتر تایم تریل در گروه تحریک آنودال دو ناحیه­ای 24 ساعت پس از فعالیت استقامتی وامانده­ساز به شکل معنی­داری نسبت به گروه شَم کاهش یافت (P=0.039). مقادیر میانگین نمرات حاصل از پرسشنام? TQR، 24 ساعت بعد از فعالیت استقامتی وامانده­ساز در گروه تحریک آنودال دو ناحیه­ای به شکل معنی­داری نسبت به گروه تحریک شَم افزایش یافت (P=0.039). از سوی دیگر، هیچگونه تفاوت معنی­داری در هیچ­یک از متغیرهای RPE، HR، حس درد، حس لذت، میزان انگیختگی، EMG، توان انفجاری و پرسشنام? WBQ بین هیچ کدام از گروه­ها مشاهده نشد. نتیجه­گیری:

چکیده تحقیقات نشان داده روش تحریک مستقیم فرا جمجمه ای که روشی غیرتهاجمی و بدون عوارض می باشد، عملکردهای شناختی و حرکتی را افزایش می دهد. در حقیقت TDCS، روشی موثر برای افزایش حافظه کاری و بهبود عملکرد مغز در شرایط خستگی می باشد که در افراد سالم و آسیب دیده، مورد تحقیق قرار گرفته است. پژوهش حاضر با هدف بررسی آثار تحریک حاد غیر تهاجمی مغز بر عملکردهای شناختی و اجرایی در یک وهله فعالیت استقامتی وامانده ساز در دونده های نیمه استقامت بود. روش پژوهش حاضر از نوع آزمایشی بود و آزمودنی های این پژوهش شامل 14 نفر دونده نیمه استقامت بزرگسال مرد بودند که بصورت در دسترس انتخاب شدند. تجزیه و تحلیل داده ها با روش آنالیز واریانس یکطرفه در سطح معنا داری (p?0.05)، و با آزمون    انجام گردید. نتایج تحقیق حاضر نشان داد که گروهی که تحریک الکتریکی دریافت نموده بودند در مرحله اکتساب نتایج، تفاوت معنی داری نسبت به گروه شم داشتند تحریک آنودال ناحی? DLPFC چپ   بصورت معنی دار سبب افزایش زمان رسیدن به واماندگی(022/0 = p)، کاهش درک فشار(027/0 = p)، کاهش حس درد(016/0 = p) و نیز با وجود اینکه در موءلفه های زیر به سطح معنی داری نرسید، ولی آثار مطلوب آن کاملاً مشخص بود مثلاً کاهش درضربان قلب(253/0 = p)، ، افزایش حس لذت(391/0 = p)، افزایش سطح انگیختگی(597/0 = p)، بهبود عملکرد هیپوفرونتالیتی(597/0 = p) (در تست شمارش معکوس)، افزایش امتیاز هماهنگی دودستی(43/0 = p) و(66/0 = F) کاهش زمان عکس العمل انتخابی(235/0 = p) و(549/1 = F) ، کاهش زمان انجام تست استروپ (235/0 = p) و(549/1 = F) در مقایسه با شرایط تحریک شم شد.   

  در سال¬های اخیر، چاقی در دوران کودکی به یک موضوع گسترده جهانی تبدیل شده است. از سوی دیگر، با افزایش شیوع بیماری کووید 19 در جهان و اعمال محدودیت¬ها به افزایش بیشتر اضافه‌وزن و چاقی در کودکان منجر شده است. از آن¬جا که چاقی و لاغری از عوامل مهم تهدیدکننده‌ی سلامت هستند و مقابله با آن‌ها نیازمند داشتن اطلاعاتی در مورد میزان شیوع و عوامل خطر آن‌هاست، به‌منظور بهبود عادات مرتبط با تغذیه و فعالیت بدنی و نیز اتخاذ استراتژی¬های پیشگیرانه در راستای کاهش اپیدمی چاقی نوجوانی، ایجاد بینش بهتر در ارتباط با تعامل فعالیت بدنی، تغذیه و کیفیت زندگی نوجوانان ضروری به نظر می¬رسد. لذا هدف مطالعه حاضر، بررسی سطح فعالیت بدنی، چاقی، رفتارهای غذایی و کیفیت زندگی در دانش آموزان دختر و پسر بعد از پاندمی کووید 19 می¬باشد.

هدف از انجام این پژوهش بررسی اثر یک دوره 8 هفته­ای بازی­های بالشوله هایدلبرگ بر فاکتورهای عملکردی و روان‌شناختی پسران 6-13 ساله مبتلابه اوتیسم[1] بود. متغیرهای وابسته در این تحقیق شامل تعادل ایستا، تعادل پویا، شاخص­های پیکر سنجی، مهارت­های اجتماعی، اضطراب و عادات خواب بوده است. بدین منظور تعداد 24 نفر از پسران 13-6 سال مبتلابه اوتیسم (سطح یک) مرکز روزنه همدان تحت نظارت سازمان بهزیستی که همگی دارای پرونده پزشکی بودند، شرکت کردند. پس از بررسی شرایط داوطلبان بر اساس معیارهای ورود و منع ورود به پژوهش، آزمودنی­ها و اولیای آن‌ها با روند انجام کار آشنا شدند و رضایت­نامه­های کتبی از آن‌ها اخذ شد. سپس، آزمودنی­ها به‌طور تصادفی در دو گروه 12 نفره آزمایش و گواه دسته‌بندی شدند. آزمودنی­های گروه آزمایش پیش از آغاز دوره تمرینی، در یک جلسه توجیهی و آموزشی با پروتکل تمرینی آشنا شدند   و سپس دریک   دوره 8 هفته‌ای   (دو جلسه در هفته) بازی­های بالشوله هایدلبرگ شرکت کردند. گروه گواه پس از انجام ارزیابی­ها (تکمیل پرسشنامه­ها، پیکر سنجی و اندازه‌گیری تعادل ایستا و پویا در برنامه ورزشی خاصی شرکت نکردند. پس از 8 هفته هر دو گروه آزمایش و کنترل مجددا ارزیابی شدند. مقایسه­های زوجی بیانگر بهبود تعادل پویا و ایستا (p<0.001)، کاهش معنادار وزن(p<0.083)، بهبود شاخص توده بدنی(p<0.096)،   کاهش درصد چربی بدن(p<0.001)، کاهش سطح اضطراب(p<0.001)، افزایش مهارت اجتماعی(p<0.001)، و بهبود خواب(p<0.001)   در گروه آزمایش بود. [1] Autism

در پژوهش حاضر، آثار تحریک جریان مستقیم فراجمجمه­ای چند جلسه­ای و فعالیت بدنی منظم بر ولع مصرف غذا، تکانشگری، تصمیم­گیری ریسک­پذیر، میزان افسردگی، خودپنداره و انعطاف­پذیری شناختی مورد بررسی قرار گرفت. روش تحقیـق: بدین منظور، تعداد 36 زن دارای اضافه وزن و چاق که دارای ولع مصرف غذا نیز بودند به­صورت داوطلبانه به عنوان آزمودنی در این پژوهش شرکت نمودند. آزمودنی­ها به­صورت انتساب تصادفی در سه گروه مداخله شامل 1) تحریک آنودال+تمرین؛ 2) تحریک شم+تمرین؛ و 3) کنترل تقسیم­بندی شدند. گروه تحریک آنودال+تمرین و گروه تحریک شم+تمرین در 5 روز متوالی و هر روز به مدت 20 دقیقه به ترتیب در معرض تحریک آنودال ناحیه هدف (DLPFC راست) در مغز و تحریک شم قرارگرفتند. پس از پایان 5 روز، هر دو گروه مداخله به مدت 4 هفته و هر هفته 3 جلسه تمرین هوازی را در چارچوب خطوط راهنمای کالج آمریکایی طب ورزشی (ACSM) انجام   دادند. گروه کنترل در تمام این مدت روال عادی زندگی را داشت و هیچ نوع مداخله­ای را دریافت ننمود. متغیرهای ولع مصرف غذا، تکانشگری، تصمیم­گیری ریسک­پذیر، افسردگی، خودپنداره و انعطاف­پذیری شناختی قبل و بعد از اعمال مداخلات در شرایط مشابه اندازه­گیری شدند. یافتـه­ها: نتایج پژوهش نشان داد که پس از اعمال مداخلات، میزان ولع مصرف غذا در گروه تحریک آنودال+تمرین و تحریک شم+تمرین به شکل معنی­داری کمتر از گروه کنترل بود. همچنین، میزان ولع مصرف غذا در گروه تحریک آنودال+تمرین به شکل معنی­داری از گروه تحریک شم+تمرین نیز کمتر بود. نتایج پژوهش نشان داد که پس از اعمال مداخلات، میزان تکانشگری در گروه تحریک آنودال+تمرین و تحریک شم+تمرین به شکل معنی­داری کمتر از گروه کنترل بود. همچنین، میزان تکانشگری در گروه تحریک آنودال+تمرین به شکل معنی­داری از گروه تحریک شم+تمرین نیز کمتر بود. نتایج پژوهش همچنین نشان داد که پس از اعمال مداخلات، امتیاز تصمیم­گیری ریسک­پذیر در گروه تحریک آنودال+تمرین به شکل معنی­داری بیشتر از گروه کنترل بود. پس از اعمال مداخلات، میزان افسردگی در گروه تحریک آنودال+تمرین و تحریک شم+تمرین نسبت به گروه کنترل کاهش معنی­داری داشت. همچنین، پس از اعمال مداخلات، خودپنداره در گروه تحریک آنودال+تمرین و تحریک شم+تمرین نسبت به گروه کنترل افزایش معنی­داری داشت. نهایتاً، پس از اعمال مداخلات، میزان انعطاف­پذیری شناختی در گروه تحریک آنودال+تمرین و تحریک شم+تمرین به شکل معنی­داری بیشتر از گروه کنترل بود. همچنین، میزان انعطاف­پذیری شناختی در گروه تحریک آنودال+تمرین به شکل معنی­داری از گروه تحریک شم+تمرین نیز بیشتر بود. نتیـجه­گیـری: با توجه به نتایج پژوهش حاضر می­توان چنین نتیجه­گیری نمود که به­کارگیری جلسات متوالی تحریک غیرتهاجمی آنودال مغزی در ناحیه DLPFC راست و تمرین استقامتی به مدت چهار هفته دارای آثار هم­افزا در کاهش ولع مصرف غذا و تعدیل متغیرهای روانشناختی مرتبط با آن می­باشد و لذا می­تواند به­عنوان یک استراتژی کارآمد در جامعه هدف مورد استفاده قرار گیرد.   

   پیـش­زمیـنه: تحریک غیرتهاجمی مغز[1] (NIBS) یکی از روش‌های بدیع می‌باشد که در سالیان اخیر در ورزش مورداستفاده قرار گرفته است. NIBS در ورزش که از آن به‌عنوان دوپینگ عصبی[2] نیز نام برده می­شود، شامل اعمال مداخله در فعالیت مدارهای نورونی مناطق مختلف مغز با هدف القای آثار بهینه بر عملکرد ورزشی است. تحریک جریان مستقیم فراجمجمه­ای (tDCS) پرکاربردترین روش تحریک غیر تهاجمی مغز می‌باشد که نتایج پژوهش‌های مختلف اثرگذاری این مداخله را بر ابعاد مختلف عملکرد ورزشی نشان داده‌اند. با این وجود، مطالعات اندکی در رابطه با اثر بخشی این روش بر عملکرد استقامتی، شناختی و ادراکی در شرایط خستگی ذهنی انجام گرفته است. بنابراین، هدف از این پژوهش بررسی اثر تحریک الکتریکی جریان مستقیم فراجمجمه­ای بر عملکرد استقامتی و شناختی مردان تمرین کرده با و بدون خستگی ذهنی می‌باشد.    روش تحقیـق: پژوهش حاضر با یک طرح متقاطع با توزیع تصادفی، به‌صورت دو سویه کور و با کنترل اثر پلاسبو (شَم) انجام شد. تعداد 15 آزمودنی مرد تمرین کرده به­عنوان آزمودنی در این پژوهش شرکت نمودند. هر آزمودنی در پنج جلس? مجزا در آزمایشگاه حضور پیدا کرد. در جلسه نخست آشنایی با فرآیند تحقیق و اندازه­گیری­های پیکرسنجی و اندازه‌گیری سرعت هوازی بیشینه[3] (MAS) با استفاده از آزمون دویدن فزاینده روی تردمیل انجام شد. در جلسات دوم تا پنجم آزمودنی­ها به‌صورت تصادفی در معرض چهار شرایط مختلف شامل 1) خستگی ذهنی + tDCs + دویدن 2) خستگی ذهنی + شم ؛ 3) tDCs 4) شم قرار گرفتند. در هرجلسه، ابتدا تست استروپ و زمان عکس‌العمل انتخابی اجرا شد. سپس آزمودنی‌ها در معرض یکی از چهار شرایط ذکر شده در بالا قرار گرفتند و پس از آن به مدت 20 دقیقه تحریک آنودال ناحیه DLPFC را دریافت نمودند. پس از اتمام تحریک، آزمودنی­ها یک وهله فعالیت استقامتی زیر بیشینه را با شدت 70 درصد MAS تا زمان رسیدن به واماندگی بروی تردمیل انجام دادند. در حین اجرای فعالیت وامانده‌ساز آمپلی­تود عضلات VL، VM و RF و میزان درک فشار، حس لذت، حس درد و میزان انگیختگی اندازه­گیری شد. پس از رسیدن به واماندگی نیز زمان مورد نظر ثبت و به دنبال آن، تست استروپ و زمان عکس­العمل مجدداً اندازه­گیری شد. از روش آنوای یک‌راهه با اندازه­گیری­های تکراری برای تحلیل آماری داده­ها استفاده شد.   یافته‌ها: نتایج تحقیق حاضر نشان داد که زمان رسیدن بهواماندگی در شرایط tDCS به شکل معنی­داری بیشتر از شرایط خستگی ذهنی+ شم بود (004/0 =p) در باقی شرایط معنی دار نبود. میانگین آمپلی­تود EMG عضله VM   در شرایط tDCS به شکل معنی­داری بیشتر از شرایط خستگی ذهنی + tDCS بود (004/0 =p).   همچنین میانگین آمپلی­تود EMG عضله VM در شرایط tDCS به شکل معنی­داری بیشتر از شرایط خستگی ذهنی + شم بود (040/0 =p). میانگین میزان درک فشار در شرایط tDCS به شکل معنی­داری کمتر از شرایط خستگی ذهنی + tDCS بود (013/0 =p) و میانگین میزان درک فشار در شرایط tDCS به شکل معنی داری کمتر از شرایط خستگی ذهنی + شم بود (042/0 =p). میانگین حس لذت در شرایط tDCS به شکل معنی­داری بیشتر از شرایط خستگی ذهنی + شم بود (032/0 =p). میانگین زمان واکنش انتخابی در شرایط خستگی ذهنی + tDCS به شکل معنی­داری کمتر از شرایط خستگی ذهنی + شم   بود (030/0 =p). همچنین میانگین زمان واکنش انتخابی در شرایط tDCS به شکل معنی­داری کمتر از شرایط خستگی ذهنی + شم بود (019/0 =p).نتیـجه­گیـری:

هدف از پژوهش حاضر بررسی آثار دو هفته مصرف جنسینگ بر عملکرد ورزشی و شناختی بانوان دانشجوی تربیت­بدنی در شرایط هایپوکسی پس از مصرف استازولامید بود. در شرایط هایپوکسی احتمال بروز مشکلاتی از جمله تضعیف عملکرد ورزشی و شناختی وجود دارد. از سوی دیگر ابتلا به کوه­گرفتگی حاد در ارتفاع بالاتر از 2500 متر محتمل است که در حال حاضر داروی تایید شده برای پیش­گیری از آن استازولامید می­باشد. اما، بسیاری از پژوهش­ها بیانگر اثر منفی استازولامید بر عملکرد ورزشی و شناختی هستند. یکی از مکمل­هایی که برای مقابله با خستگی بدنی و به منظور بهبود عملکرد شناختی مصرف می­شود جنسینگ است. هدف پژوهش حاضر تعیین اثر همزمان استازولامید و جنسینگ بر عملکرد ورزشی و شناختی در شرایط هایپوکسی بود. پژوهش حاضر با یک طرح متقاطع درون‌گروهی با موازنه متقابل و به صورت دوسویه کور اجرا شد. تعداد 10 بانوی دانشجوی رشته علوم ورزشی به صورت داوطلبانه در پژوهش شرکت کردند. جدای از جلسات آشنایی و اندازه­گیری­های اولیه، هر آزمودنی دوبار در آزمایشگاه حضور داشت و آزمون‌ زمان عکس العمل را در شرایط نورموکسی و هیپوکسی و تست هوازی وامانده‌ساز را در شرایط هایپوکسی انجام داد. در ابتدا، آزمودنی‌ها به صورت تصادفی در دو دسته پنج نفری آ و ب جای گرفتند.دسته آ به مدت چهارده روز جنسینگ و در آخرین روز (روز قبل از آزمون) استازولامید و در روز آزمون آخرین دوز جنسینگ و استازولامید را مصرف کرد. شرایط در دسته ب نیز به همان صورت است با   این تفاوت که به جای جنسینگ دارونما مصرف شد. فاصله بین دو شرایط برای هر آزمودنی دست­کم یک هفته بود. نتایج پژوهش حاکی از آن بود که پس از دو هفته مصرف مکمل جنسینگ، افزایش معناداری در زمان رسیدن به واماندگی (018/0=p) و کاهش معناداری در میزان درک فشار (003/0=p) حین فعالیت استقامتی در شرایط هایپوکسی وجود دارد. همچنین نشان داده شد که دو هفته مصرف جنسینگ بر تعداد ضربان قلب، اشباع اکسیژن سرخرگی و عملکرد شناختی در هیچ مقطع زمانی بین دو گروه (جنسینگ و دارونما) اثر معناداری ندارد (05/0<p).

   چکیده: هدف: در میان تمامی شیوه‌هایی که به‌منظور ارتقاء عملکرد ورزشکاران بکار برده می‌شوند، می‌توان به مداخلات تغذیه‌ای نیز اشاره کرد که علاوه بر تاثیرگذاری درشت­مغذی ها، تاثیرگذاری ریزمغذی­ها و سایر ترکیبات موجود در خوراکی­ها را نیز شامل می‌شود. نیترات رژیمی و ال سیترولین، ازجمله این مواد هستند که در برخی مواد خوراکی همچون چغندر قرمز و هندوانه وجود دارند. هدف از انجام این پژوهش مقایسه تاثیر مصرف حاد و مزمن آب چغندر قرمز و آب هندوانه بر پویایی اکسیژن مصرفی، پویایی لاکتات و توان بی‌هوازی مردان جوان می‌باشد. روش­شناسی پژوهش: در این پژوهش 40 آزمودنی مرد 19 تا 29 سال به‌صورت تصادفی ساده انتخاب و سپس در 4 گروه (10n=)، مکمل آب چغندر قرمز، مکمل آب هندوانه، دارونما و کنترل گروه‌بندی شده و به فاصله 2 هفته به اجرای پروتکل پرداختند. پس از تکمیل پرسشنامه­­ها و اندازه­گیری ویژگی‌های آنتروپومتریکی شامل قد، وزن و آنالیز ترکیب بدنی، زمان‌بندی مراجعه آزمودنی‌ها به آزمایشگاه برای شرکت در مراحل مختلف مطالعه در اختیار آن‌ها قرار گرفت. کل مطالعه برای هر فرد شامل 4 جلسه بود. یک ­آزمون VO2max در جلسه اول پس از یک­ بار مکمل دهی و یک­آزمون وینگیت در جلسه دوم پس از یک­ بار مکمل دهی. یک­آزمون VO2max در جلسه سوم و یک­آزمون وینگیت در جلسه چهارم بعد از یک هفته مکمل دهی. در تمامی جلسات مراجعه، قند خون ناشتا و اولین نمونه خونی برای تعیین لاکتات پایه از آزمودنی گرفته شد و به آزمودنی صبحانه داده شد. در جلسه اول بعد از صرف صبحانه مکمل دهی انجام گرفت و 5/1 الی 2 ساعت پس از صرف صبحانه و مکمل دهی، آزمون ورزشی فزاینده به­منظور تعیین VO2max و آستانه تبادل گاز روی ترید میل، سنجش لاکتات بی‌هوازی اجرا شد. به‌منظور بررسی پویایی لاکتات بلافاصله پس از اتمام ورزشی فزاینده و نیز در فواصل 5، 10، 30 و 60 دقیقه پس از اتمام فعالیت، اندازه‌گیری لاکتات انجام شد. در جلسه دوم   بعد از صرف صبحانه مکمل دهی انجام گرفت و 5/1 الی 2 ساعت پس از صرف صبحانه و مکمل دهی، آزمون وینگیت به‌منظور سنجش توان بی‌هوازی اجرا شد. بین اجرای آزمون ورزشی فزاینده (VO2max) و آزمون وینگیت فاصله زمانی 48 ساعته وجود داشت. پس از اجرای این مرحله، آزمودنی­ها تحت یک دوره 7 روزه مکمل­دهی قرار گرفتند و پس از این دوره مجدا مراحل اجرای آزمون­ها­ مشابه آنچه که در بالا ذکر شد انجام پذیرفت.   قابل ذکر است که به گروه دارونما، دارونما داده شد و گروه کنترل در کل طول پروتکل هیچگونه مکملی دریافت نکرد. تمامی داده‏های مطالعه در هر 4 گروه با استفاده از نرم‏‏افزار    24 آنالیز شدند و با استفاده از آزمون شاپیرو-ویلک مورد ارزیابی قرار گرفتند. در صورت نرمال بودن، داده­ها با استفاده از تحلیل واریانس مکرر با عامل بین گروهی مورد ارزیابی قرار گرفتند و در صورت معنی‌داری از آزمون LSD جهت یافتن محل تفاوت‌ها استفاده شد و سطح معنی‌داری آزمون­ها 05/0P< در نظر گرفته شد. یافته­ها: یافته­ها حاکی از بهبود شاخص­های پویایی اکسیژن مصرفی، پویایی لاکتات و توان بی­هوازی در مردان جوان در دو حالت مکمل­دهی حاد و مزمن در دو گروه آب چغندر قرمز و آب هندوانه بود (05/0P<). در مقایسه بین این دو مکمل تفاوت معناداری بین داده­های گروه مکمل آب هندوانه و آب چغندر قرمز مشاهده شد (05/0P<).

  مقدمه: دیابت نوع 2 (T2DM) یک اختلال متابولیک پیشرونده است که عمدتاً به دلیل اضافه¬وزن و چاقی ایجاد می¬شود و عوامل التهابی را در بافت چربی انباشته می¬کند. مطالعات اثربخشی ورزش و مکمل¬دهی ویتامین D را در پیشگیری، کنترل و درمان دیابت تایید کرده¬اند. درحالی که کاهش فعالیت¬بدنی و کمبود ویتامین D با افزایش چاقی، سطح گلوکز خون، غلظت انسولین و مقاومت به انسولین مرتبط است. از این رو، در این مطالعه تاثیر هشت هفته تمرین هوازی همراه با مکمل¬دهی ویتامین D بر بیان ژن‌های AMPK، PGC-1?، UCP-1 و PTP1B در بافت چربی احشایی رت‌های چاق مبتلا به دیابت نوع 2 مورد بررسی قرار گرفته شد. روش پژوهش: در این مطالعه تجربی، آزمودنی¬های تحقیق به صورت تصادفی¬سازی شده پس از غربالگری از بین 55 سر تعداد 50 سر رت صحرایی نر 2 تا 3 ماهه از نژاد ویستار با دامنه وزنی 180 تا 210 گرم انتخاب و در ابتدا به صورت تصادفی 10 سر رت برای گروه دریافت¬کننده رژیم غذایی سالم و 40 سر برای گروه دریافت¬کننده رژیم غذایی پرچرب در نظر گرفته شدند؛ پس از 2 هفته افزایش وزن در رت¬های گروه دریافت-کننده رژیم غذایی پرچرب، استرپتوزوتوسین داخل صفاقی (STZ) به این رت¬ها تزریق شد؛ پس از تایید دیابتی بودن نمونه¬ها، رت¬ها به روش تصادفی به 4 گروه (10 سر در هر گروه) تمرین هوازی + مکمل ویتامین D (AT+Vit D)، تمرین هوازی (AT)، مکمل ویتامین D (ویتامین D)، کنترل (C) تقسیم شدند. سپس رت¬های گروه¬های AT و AT+Vit D یک تمرین هوازی 8 هفته¬ای 5 روز در هفته انجام دادند. گروه¬های ویتامین D وAT+Vit D 5000 واحد بین¬المللی ویتامین D را یک بار در هفته به صورت تزریقی دریافت کردند. درحالیکه در گروه های AT و C روغن کنجد تزریق شد. 48 ساعت پس از آخرین جلسه تمرین هوازی و پس از یک شب ناشتایی نمونه¬های خونی برای اندازه¬گیری سطح گلوکز، انسولین و برای بیان ژن AMPK، PGC-1?، PTP1B وUCP-1 نمونه¬های چربی احشایی به روش جراحی باز استخراج گردید. داده‌ها با استفاده از آزمون تی زوجی، آزمون تحلیل واریانس یک طرفه (one-way ANOVA) و آزمون تعقیبی توکی در سطح معناداری 05/0P< با استفاده از نرم‌افزار    نسخه 26 تحلیل شدند.

چکیده: هدف: کرونا ویروس بیماری است که باعث درگیری اعضای مختلف بدن ازجمله سیستم تنفسی می‌شود انجام تمرینات تنفسی و همچنین مصرف امگا 3 به علت نقش فیزیولوژیکی خود نیز می‌تواند کمک‌کننده باشند؛ بنابراین هدف از تحقیق حاضر بررسی تاثیر ? هفته تمرین عضلات تنفسی همراه با مصرف امگا - ? بر ظرفیت ریوی و کیفیت زندگی افراد بهبودیافته از کرونا ویروس شهرستان کرمانشاه بود. مواد وروش: در این مطالعه نیمه تجربی 48 بیمار بهبودیافته از کرونا ویروس با میانگین وزن1/15±0/75و با میانگین شاخص توده بدن3/3±4/87به‌صورت تصادفی در چهار گروه( 12n=) 1-امگا 3+تمرین،2-امگا 3،3-کنترل،4-تمرین تقسیم شدند. برنامه تمرین تنفسی برای گروه تمرین شامل سه روز در هفته و روزانه 60 دقیقه تمرین تنفسی بود و برنامه مکمل دهی شامل مصرف روزانه یک عدد قرص امگا-3 1000 میلی‌گرم بود که به‌صورت روزانه وهم زمان با شروع تمرینات مصرف شدوگروه کنترل هیچ‌گونه مداخله‌ای نداشتند،48 ساعت قبل و بعد از تحقیق متغیرهای موردنظر سنجیده شد و برای نرمال بودن داده ها از آزمون شپیرو ویلک استفاده شد برای تحلیل داده‌ها از تحلیل واریانس دوراهه با عامل بین گروهی استفاده شد که سطح معناداری برابر (P<0/05) بود. یافته‌ها: نتایج حاصل از پژوهش نشان داد که FVC تغییرات معناداری در گروه تمرین با کنترل وگروه کنترل با گروه تمرین+مکمل نسبت به سایر گروها ایجاده کرده وهمچنین TV تغییرات معناداری در بین گروه کنترل با مکمل ایجاد کرده اما سایر گروها اختلافی را نشان ندادندودر شاخص MVV تغییرات معناداری در بین گروه کنترل با گروه مکمل+تمرین ایجاد شد اما در سایر گروها اختلافی را نشان ندادندودرشاخص کیفیت زندگی تغییر معنادار در بین سه گروه اصلی نسبت به کنترل ایجاد شد اما سایر گروه ها اختلافی نشان ندادند ودرشاخص کیفیت خواب تغییرات معناداری در گروه کنترل با گروه مکمل+تمرین گروه کنترل با تمرین ایجاد شد اما در سایر گروها مشاهده نشد ودر شاخص افسردگی تغییرات معناداری در بین گروه کنترل با گروه مکمل+تمرین وکنترل با تمرین ایجاد شد اما در سایر گروها اختلافی ایجاد نشد. نتیجه‌گیری: نتایج کلی حاصل از پژوهش نشان داد که 8 هفته تمرینات تنفسی به همراه مصرف امگا 3 برشاخص های تنفسی و کیفیت زندگی، خواب، افسردگی تاثیرمعنادار دارد.   

چکیدههدف: فعالیت ورزشی در افراد می­تواند موجب سازگاری­ها و آسیب­هایی درارگار­های بدن شود و مشکلات جسمی و خستگی برای فرد به همراه آورد. مصرف آب چغندر به دلیل خواص آنتی اکسیدانی می­تواند عوارض ناشی از تمرینات شدید را کاهش دهد. بنابراین هدف از تحقیق حاضر اثر مصرف حاد آب چغندر بر پاسخ آنزیم­های کبدی و فشار خون زنان سالم پس از فعالیت برونگرای شدید بود.مواد و روش: در این مطالعه نیمه تجربی و دوسوکور 30 زن سالم غیر ورزشکار 20 تا 30 ساله به صورت تصادفی در 3 گروه (n=12) مکمل، دارونما، کنترل تقسیم شدند. قبل از شروع پژوهش از همه آزمودنی‌ها به منظور اندازه‌گیری شاخص‌های کوفتگی تاخیری عضلانی و آنزیم­های کبدی نمونه­گیری خونی­ و فشارخون بعد از 15 دقیقه استراحت و به حالت نشسته گرفته شد.   به مدت 7 روز گروه مکمل روزانه 200 میلی گرم آب چغندر و گروه دارونما روزانه 200 میلی گرم دارونما مصرف کردند وگروه کنترل بدون مداخله بود. در جلسه دوم بعد از یک هفته مکمل یاری نمونه خون و فشار خون دوم نیز از آزمودنی­ها گرفته شد سپس افراد صبحانه­ی استاندارد خوردند و 1 الی 2 ساعت پس از مصرف، پروتکل دویدن در سراشیبی به مدت 20 دقیقه با شیب 15 درصد و سرعت 7   کیلومتر بر ساعت را انجام دادند که قبل از آن آزمودنی­ها 5 دقیقه با 50 درصد ضربان قلب بیشینه و شیب صفر به گرم کردن پرداختند. بلافاصله بعد از فعالیت و 24 ساعت پس از فعالیت نمونه خون و فشار خون سوم و چهارم نیز از افراد گرفته شد.تمام داده­ها با استفاده از آزمون شاپیرو - ویلک مورد ارزیابی و در صورت نرمال بودن، با استفاده از تحلیل واریانس مکرر با عامل بین گروهی مورد ارزیابی قرار گرفت و جهت یافتن محل تفاوت­ها از آزمون توکی استفاده شد و سطح معناداری آزمون­ها (05/0P<) بود.یافته­ها: نتایج حاصل از پژوهش نشان داد که آب چغندر تغییرات معنی داری در AST و ALT ایجاد می­کند و باعث کاهش آن­ها در دوره استراحت، بلافاصله بعد از فعالیت ودوره ریکاوری، برخلاف گروه کنترل شود همچنین مانع افزایش بی­رویه فشار خون سیستولی و میانگین فشار خون در دوره ریکاوری شد اما نتوانست تاثیر معنی داری بر فشار خون دیاستولی ایجاد کند. در رابطه با شاخص VAS نیز توانست احساس درد کمتری را نسبت به گروه دارونما و کنترل برای افراد ایجاد کند و در محیط ران آزمودنی­ها   تغییرات معنی دار بود که نتایج در گروه مکمل در دوره ریکاوری کاهشی نشان داده شد اما در سایر گروه­ها تغییری ایجاد نشد.نتیجه گیری: نتایج کلی حاصل از پژوهش نشان داد که مصرف آب چغندر حاد بعد از فعالیت برونگرای شدید بر آنزیم­های کبدی و فشار خون،شاخص درک درد عضلانی و محیط ران تاثیر معنی دار دارد.کلید واژه: کوفتگی عضلانی، انقباض برون­گرا، آنزیم­های کبدی، فشارخون، آب چغندر

   چکیده هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر یک­ دوره تمرین مینی­ترامپولین بر نیمرخ چربی و شاخص­های پیکرسنجی در دختران دارای اضافه­وزن 12 تا 15 ساله بود. آزمودنی­های این پژوهش 24 نفر از دختران دارای اضافه وزن شهرستان کرمانشاه (میانگین وزنی 9/3±4/64کیلوگرم با نمایه توده بدنی   5/1±5/ 24کیلوگرم بر مترمربع) بودند که به طور داوطلبانه در این پژوهش شرکت کردند. آزمودنی­ها به طور تصادفی در دوگروه شامل گروه تمرینی مینی­ترامپولین و گروه کنترل   قرار گرفتند. آزمودنی­های گروه تمرینی، پروتکل­های تمرینی را 8 هفته، هر هفته سه بار اجرا کردند. یک روز قبل و دو روز بعد از دوره تمرین نیمرخ چربی (HDL,LDL,TG,TC) و دو روز پیش و یک روز پس آخرین جلسه از دوره تمرینی، شاخص­های پیکرسنجی شامل وزن بدن، نمایه توده بدنی، درصد چربی و توده چربی بدن اندازه­گیری شدند. کاهش معناداری را در سطوح LDL، TG، TC، BMI، وزن، درصد چربی، توده چربی بدن و افزایش معنی­داری را در HDL نشان دادند. نتایج این مطالعه نشان می­دهد که تمرین مینی­ترامپولین در کاهش وزن، نیمرخ چربی و ترکیب بدنی دختران نوجوان اثر مثبت دارد. کلیدواژه: ترامپولین، شاخص توده بدنی، چربی بدن، HDL، LDL

بسیاری از مطالعات نشان داده اند که تمرین ورزشی به عنوان یک استراتژی برای درمان بیماران PCOS شناخته شده است. با این حال، هنوز اطلاعات جامعی در مورد نوع، شدت و مدت تمرینات برای این بیماران وجود ندارد پژوهش حاضر با هدف تعیین آثار هشت هفته تمرینات تناوبی با شدت بالا بر فاکتورهای التهابی زنان مبتلا به سندرم تخمدان پلی کیستیک اجرا شد.روش ها:در این مطالعه 28زن مبتلا به سندرم تخمدان پلی کیستیک (سن 18تا 40 سال ،وزن25/9±08/80 کیلوگرم   قد 6/10± 4/162 سانتی متر ) شرکت کردند و به صورت تصادفی به دو گروه تمرین( 14 نفر)   وکنترل ( 14 نفر) تقسیم شدند. گروه تمرین، سه جلسه در هفته به مدت هشت هفته برنامه تمرین تناوبی با شدت بالا شامل دویدن تناوبی به مدت 30ثانیه با شدت 100 درصد حداکثر سرعت هوازی MAV (Maximal aerobic velosity)، 30 ثانیه ریکاوری فعال با 50 درصد سرعت هوازی اجرا کردند   که در هفته های بعدی به تعداد ستها و شدت تمرین   اضافه شد .از تست بیپ یرای سنجش VO2max و گرفتن نمونه خون از ورید بازویی آزمودنی ها قبل و پس از انجام تمرینات به منظور سنجش فاکتورهای التهابی   HS-CRPو هموسیستئین ، کورتیزول ، پروفایل چربیHDL LDL،TG، میزان انسولین و مقاومت انسولین HOMA-IR و تستوسترون استفاده شد ، و همچنین فاکتورهای ترکیب بدنی با روش مشخص اندازه گیری شدند . از روش آماری آنووای دو راهه با   اندازه گیری مکرر با سطح معنادری( 05/ 0( p < جهت تعیین تفاوت ها استفاده شد.یافته ها:یافته ها نشان داد تمرین HIIT باعث کاهش ،وزن ترکیب بدن،درصد چربی،WHR ، چربی احشایی ،انسولین ، مقا.مت به انسولین، LDL ، کلسترول،تستوسترون،کورتیزول و نسبت تستوسترون به کورتیزول   می شود تغییرات معنادار بود(P<0/05).تمرین HIIT نیز عملکرد هوازی و حساسیت به انسولین را افزایش می دهد (P<0/05)اما در سطوح سرمی   Hs-CRP ،هموسیستئین،گلوکز،HDL،تری گلیسیرید،شاخص چربی احشایی و شاخص آتروژنیک پلاسما تغییرات معنادار نبودند(P>0/05).و گروه کنترل بدون تغییربودند یا تغییر محسوسی مشاهده نشد (P?0/05).نتیجه گیری: مطالعه حاضر نشان می‌دهد که هشت هفته تمرین تناوبی با شدت بالا تاثیرات مفیدی بر تن‌سنجی، عملکرد هوازی، مقاومت و حساسیت به انسولین، پروفایل چربی و شاخص‌های التهابی و قلبی عروقی در بیماران PCOS دارد. به نظر می رسد شدت تمرین HIIT (100-110 MAV) عاملی تعیین کننده در ایجاد سازگاری بهینه در بیماران PCOS باشد. واژه های کلیدی:التهاب، کورتیزول،تمرینات تناوبی با شدت بالا(HIIT)،هموسیستئین،سندرم تخمدان پلی کیستیک بسیاری از مطالعات نشان داده اند که تمرین ورزشی به عنوان یک استراتژی برای درمان بیماران PCOS شناخته شده است. با این حال، هنوز اطلاعات جامعی در مورد نوع، شدت و مدت تمرینات برای این بیماران وجود ندارد پژوهش حاضر با هدف تعیین آثار هشت هفته تمرینات تناوبی با شدت بالا بر فاکتورهای التهابی زنان مبتلا به سندرم تخمدان پلی کیستیک اجرا شد.روش ها:در این مطالعه 28زن مبتلا به سندرم تخمدان پلی کیستیک (سن 18تا 40 سال ،وزن25/9±08/80 کیلوگرم   قد 6/10± 4/162 سانتی متر ) شرکت کردند و به صورت تصادفی به دو گروه تمرین( 14 نفر)   وکنترل ( 14 نفر) تقسیم شدند. گروه تمرین، سه جلسه در هفته به مدت هشت هفته برنامه تمرین تناوبی با شدت بالا شامل دویدن تناوبی به مدت 30ثانیه با شدت 100 درصد حداکثر سرعت هوازی MAV (Maximal aerobic velosity)، 30 ثانیه ریکاوری فعال با 50 درصد سرعت هوازی اجرا کردند   که در هفته های بعدی به تعداد ستها و شدت تمرین   اضافه شد .از تست بیپ یرای سنجش VO2max و گرفتن نمونه خون از ورید بازویی آزمودنی ها قبل و پس از انجام تمرینات به منظور سنجش فاکتورهای التهابی   HS-CRPو هموسیستئین ، کورتیزول ، پروفایل چربیHDL LDL،TG، میزان انسولین و مقاومت انسولین HOMA-IR و تستوسترون استفاده شد ، و همچنین فاکتورهای ترکیب بدنی با روش مشخص اندازه گیری شدند . از روش آماری آنووای دو راهه با   اندازه گیری مکرر با سطح معنادری( 05/ 0( p < جهت تعیین تفاوت ها استفاده شد.یافته ها

دیابت نوع دو با میزان شیوع بالا یکی از اختلالاتی است که اثرات نامطلوب جسمانی و روانی را بر بیمار تحمیل کرده و در نهایت سبب کاهش قابل توجه کیفیت زندگی، مرگ و میر زودرس و تحمیل هزینه­های مختلف بر بیمار و خانواد? وی و نیز جامعه می­شود. بنابراین انجام مطالعاتی که بررسی ابعاد گوناگون این اختلال بپردازد از اهمیت بسیار زیادی برخوردار است. از این رو، با توجه به اهداف در­نظر­گرفته شده برای این پژوهش، نتایج آن می­تواند به­صورت کاربردی مورد استفاده قرار گیرد. همچنین، با شیوع ویروس کرونا که عملاً سبب تغییر سبک زندگی در بسیاری از جوامع و اعمال محدودیت­هایی از جمله محدودیت حضور و فعالیت در مجموعه­های ورزشی شد، ضرورت توجه به برنامه­های تمرینی کارآمد بدون نیاز به تجهیزات ورزشی خاص در بیماران مبتلا به دیابت نوع دو بیش از پیش نمایان می­گردد. لذا، نتایج پژوهش حاضر می­تواند در این زمینه نیز کاربرد داشته و مورد استفاده قرار گیرد. از سوی دیگر، اخیراً گون? خاصی از گیاه کاملینا در دانشگاه رازی کشت شده و علیرغم ارزش غذایی مطلوب روغن آن، هنوز مطالعات زیادی در زمین? میزان تاثیرگذاری این روغن به­ویژه در بیماران مبتلا به دیابت نوع دو صورت نگرفته است. بنابراین، نتایج پژوهش حاضر در این زمینه نیز حائز اهمیت بوده و می­تواند به­صورت کاربردی مورد استفاده قرار گیرد.

   چکیده پیش زمیـنه:   با توجه به پیشرفت و توسعه ورزش حرفه‌ای در سال‌های اخیر، ورزشکاران برای بهبود و حفظ آمادگی خود در بازه‌های زمانی طولانی‌مدت به استفاده از روش‌های جدید و موثر از جمله دوپینگ عصبی روی ‌آوردند. (tDCS) که یکی از رایج­ترین تکنیک‌های تحریک غیر تهاجمی مغز است اخیراً در حوز? علوم ورزشی مورد توجه قرار گرفته است. با این وجود   مطالعات اندکی در زمینه تاثیر تحریک tDCS بر بهبود عملکرد ورزشی، شناختی و ادراکی در فعالیت‌های بی‌هوازی صورت گرفتهاست.   بنابراین، هدف از این پژوهش بررسی آثار tDCS بر عملکرد ورزشی، شناختی و پاسخ­های ادراکی در حین و پس از فعالیت بیشینه بی‌هوازی بود. روش تحقیـق:   پژوهش حاضر دارای طرح تحقیق درون گروهی، با موازن? متقابل، به­صورت دوسویه­کور و کنترل اثر دارونما (شَم) بود. تعداد 15 آزمودنی مرد تمرین کرد? به­عنوان آزمودنی در این تحقیق شرکت نمودند. هر آزمودنی در 4 جلس? مجزا در آزمایشگاه حضور پیدا کرد. جلسه اول برای آشناسازی با فرآیند تحقیق و اندازه­گیری­های پیکرسنجی و در جلسات دوم تا چهارم آزمودنی­ها به صورت تصادفی در معرض سه شرایط مختلف شامل 1) تحریک آنودال ناحیه M1؛ 2) تحریک آنودال ناحی? DLPFC چپ؛ و 3) تحریک شَم قرار گرفتند. در هرجلسه، ابتدا تست استروپ و زمان عکس العمل انتخابی اجرا شد. سپس آزمودنی‌ها به مدت 20 دقیقه تحریک مغری را دریافت نمودند. پس از اتمام تحریک، آزمودنی‌ها تست وینگیت 30 ثانیه‌ای پایین تنه را انجام دادند. در حین اجرای تست وینگیت در هر وهله آمپلی­تود عضلات VL، VM و RF، میزان درک فشار، حس لذت و میزان انگیختگی اندازه­گیری شد. پس از اتمام پروتکل تست وینگیت، تست استروپ و زمان عکس­العمل مجددا اندازه­گیری شد.   میانگین مقادیر متغیرهای تحقیق جهت تجزیه و تحلیل مورد استفاده قرار گرفت. از روش آنوای یک راهه با اندازه­گیری­های تکراری برای تحلیل آماری داده­ها استفاده شد. یافتـه­ها: نتایج پژوهش حاضر نشان داد که مقادیر اوج توان در شرایط تحریک آنودال ناحیه DLPFC   به شکل معنی داری بیشتر از شرایط تحریک شم بود (01/0 =p). همچنین نتایج تحقیق نشان داد که آمپلی­تود EMG عضله VM در شرایط تحریک M1 و DLFPC به شکل معنی داری بیشتر از شراط تحریک شم بود (به ترتیب؛ 02/0 =p؛ 036/0 =p). مقادیر شاخص خستگی   نیز در شرایط تحریک آنودال DLFPC به شکل معنی داری بیشتر از شرایط تحریک ناحیه M1   و شم بود (026/0 =p). میانگین مقادیر RPE نیز در شرایط تحریک M1   به شکل معنی داری بیشتر از شرایط تحریک DLPFC   و شم بود (0001/0 =p). از سوی دیگر، تفاوت معنی­داری در نتایج تست شناختی استروپ بین شرایط پیش آزمون و پس آزمون در گروه تحریک dlpfc مشاهده شد (046/0 =p)، اما زمان عکس العمل انتخابی در شرایط تحریک M1 و تحریک آنودال ناحی? DLPFC به شکل معنی­داری پایین­تر از حالت شم بود(به ترتیب؛ 017/0 =p؛ 043/0 =p).در نهایت، میانگین مقادیر حس لذت در شرایط تحریک M1 و تحریک آنودال ناحی? DLPFC به شکل معنی­داری بیشتر از حالت شم بود (به ترتیب؛ 03/0 =p؛ 043/0 =p)   و میزان انگیختگی در شرایط تحریک آنودال ناحی? DLPFC و شم   به شکل معنی­داری بیشتر از حالت M1 بود (به ترتیب؛ 0001/0 =p؛ 0001/0 =p). نتیـجه­گیـری:

زیر بیشین? وامانده­ساز بود.   

چکیده: با افزایش سن، میزان تائورین در بدن کاهش‌یافته و نیاز به این نوع مکمل در افراد سالمند در مقایسه با جوانان بیشتر احساس می­شود. پژوهش حاضر باهدف بررسی آثار حاد دوزهای پایین و بالای تائورین بر عملکردهای بدنی و شناختی مردان 60 تا 69 سال انجام شد. طرح تحقیق متقاطع (درون‌گروهی) بود و به‌صورت دوسویه کور انجام شد. بدین منظور، 15 مرد داوطلب به­صورت تصادفی در سه دسته پنج‌نفری قرار گرفتند. همه آزمودنی­ها در سه مرحله (یک هفته فاصله زمانی بین مراحل) آزمون‌های ارزیابی تعادل، استقامت عضلانی، آمادگی قلبی تنفسی و عملکرد شناختی را یک ساعت پس از مصرف مکمل یا دارونما اجرا کردند. ترتیب مصرف دارونما یا دوزهای مکمل بدین‌صورت بود که آزمودنی­های دسته اول در سه مرحله به ترتیب دارونما، دوز پایین مکمل (1 گرم تائورین) و دوز بالای مکمل (6 گرم تائورین) مصرف کردند؛ دسته دوم: دوز پایین-دوز بالا- دارونما؛ دسته سوم: دوز بالا-دارونما- دوز پایین. برای ارزیابی تعادل از آزمون بلند شدن و رفتن زمان­دار (TUG)، برای ارزیابی استقامت عضلانی از آزمون نشستن برخاستن از صندلی 30ثانیه، برای ارزیابی آمادگی قلبی تنفسی از آزمون راه رفتن 6 دقیقه­ای و برای ارزیابی عملکرد شناختی از پرسشنامه MMSE استفاده شد. یافته­ها نشان داد که پس از مصرف دوز بالای مکمل نسبت به شرایط دارونما امتیاز تعادل و استقامت عضلانی به‌طور معناداری بهتر بود (به ترتیب 023.P= و   009.P=)؛ اما بین دیگر شرایط تفاوت معناداری وجود نداشت. آمادگی قلبی تنفسی پس از مصرف دوز بالای مکمل به‌طور معناداری بهتر از شرایط دارونما و مصرف دوز پایین مکمل بود (به ترتیب 004.P= و   005.P=)) و تفاوت معناداری بین دوز پایین و دارونما وجود نداشت. به همین ترتیب، عملکرد شناختی نیز پس از مصرف دوز بالای مکمل به‌طور معناداری بهتر از شرایط دارونما و مصرف دوز پایین مکمل بود (به ترتیب 000.P= و   020.P=)) و تفاوت معناداری بین دوز پایین و دارونما وجود نداشت. در نتیجه­گیری کلی، مصرف تک‌دوز 6 گرم تائورین اثر سودمندی بر تعادل، استقامت عضلانی، آمادگی قلبی تنفسی و عملکرد شناختی مردان 60 تا 69 ساله دارد اما مصرف تک‌دوز 1 گرم این مکمل این سودمندی را ندارد.   

مقدمـه: کشتی پهلوانی یکی از رشته­های ورزشی کهن در ایران است که از دیرباز مورد توجه طیف گسترده­ای از ورزشکاران در بسیاری از شهرهای این دیار بوده است. علیرغم این علاقه، در سال­های گذشته یک نگاه حرفه­ای، چه در سطح مدیریت و چه در سطح برنامه­های تمرینی و پایش­های مستمر، در این رشته ورزشی حالم نبوده­است. اخیراً، با بازنگری در قوانین، تغییر در سبک برگزاری و به­روز شدن بسیاری از ابعاد این رشته ورزشی، رویکرد جدیدی در این رشته ورزشی اتخاذ گردیده است که لازمه آن انجام مطالعات گوناگون در خصوص ابعاد مختلف این رشته ورزشی است. یکی از زمینه­های تحقیقاتی در این رشته، بررسی وضعیت ورزشکاران این رشته ورزشی از نظر ویژگی­های ترکیب بدنی، روانشناختی و تغذیه­ای است. لذا، در این پژوهش که با هماهنگی با فدراسیون ورزش­های زورخانه­ای و کشتی پهلوانی ایران انجام پذیرفت، وضعیت نیم­رخ ترکیب بدنی و لیپیدی، کیفیت زندگی، خودپنداره و دانش تغذیه­ای کشتی­گیران پهلوانی شهر کرمانشاه، به­عنوان یکی از ثطب­های فعال در این رشته، مورد بررسی قرار گرفت.     

چکیده هدف: با توجه به اهمیت، شیوع و پیامدهای ابتلا به اضافه وزن و چاقی و در نظر گرفتن عدم عوارض جانبی برای مکمل¬یاری با جلبک اسپیرولینا و محدود بودن تعداد مطالعات انسانی انجام شده در این زمینه، مطالعات پیش رو با هدف بررسی تاثیر 6 هفته فعالیت HIIT همراه با مکمل¬یاری اسپیرولینا بر سطح سرمی CRP و CK و مقاومت به انسولین در دختران دارای اضافه وزن می¬باشد. روش شناسی: 36 زن سالم دارای اضافه وزن به صورت داوطلبانه و در دسترس در این پژوهش شرکت کردند و به صورت تصادفی در یکی از گروه های تمرین+ مکمل، گروه تمرین+دارونما و کنترل تقسیم شدند. قبل از شرع پروتکل تحقیق اندازه های ترکیب بدن و نمونه خونی استراحتی گرفته شد. پس از آن گروه های تمرین به مدت 6 هفته برنامه تمرین HIIT (سه جلسه در هفته تمرینات دو (هشت وهله) بر اساس طی کرده مسافت 300 متری در زمان مختص هر فرد با زمان استراحت دوبرابر زمان دویدن) را اجرا نمودند. هر دو هفته یک وهله مسافت 300 متری اضافه شد. همزمان بر اساس گروهی که آزمودنی ها در آن قرار گرفته اند مکمل اسپیرولینا و یا دارونما مصرف کردند.گروه مکمل+تمرین روزانه دو عدد کپسول 500 میلی گرمی (قبل از نهار و شام) مکمل اسپیرولینا مصرف کردند. گروه دارونما کپسول های مشابه محتوی ساکاروز مصرف نمودند. 48 ساعت پس از مصرف آخرین جلسه تمرین اندازه گیری آنتروپومتریک و نمونه¬گیری خونی دوم انجام شد. آنالیز نمونه های خونی برای اندازه گیری hs-CRP و کراتین کیناز با کیت های آزمایشگاهی استاندارد انجام شد. آنالیز واریانس مکرر با عامل بین گروهی برای مقایسه داده‌های سه گروه استفاده گردید و برای تعیین تفاوت¬ها از آزمون تعقیبی بانفرونی استفاده شد. همچنین سطح معنی¬داری برای تمام تحلیل¬های آماری P?0.05 در نظر گرفته شد. نتایج: نتایج تحقیق حاضر نشان داد که تغییرات BMI در سه گروه معنادار نبود(964/0=P)، ، اما داده های وزن چربی بدن (001/0=P)، و آمادگی هوازی (021/0=P) معنادار بود. در رابطه با آنزیم کراتین کیناز (005/0=P)، CRP (001/0=P)، و IR (001/0=P)، تغییرات معنادار در قبل و بعد از شش هفته تمرین مشاهده شد. نتایج در کل نشان داد که کاهش CRP و CK در گروه مکمل+تمرین بیشتر از سایر گروه ها بخصوص گروه کنترل بود (05/0P<). تغییرات مقاومت به انسولین نیز در گروه تمرین+مکمل (001/0=P) و تمرین+دارونما (004/0=P) نسبت به گروه کنترل معنادار بود. در کل در تمام متغییرها اختلاف هر دو گروه تمرینی با گروه کنترل معنادار بود و گروه های تمرین+مکمل و تمرین+دارونما با هم اختلاف معناداری نشان ندادند (05/0P>). نتیجه گیری: بر اساس نتایج حاضر، 6 هفته برنامه HIIT با 90 درصد حداکثر اکسیژن مصرفی توانسته است میزان سطوح پلاسمایی CRP و کراتین کیناز و شاخص مقاومت به انسولین را در زنان دارای اضافه وزن کاهش دهد. به بیان دیگر می توان گفت فعالیت بدنی با شدت بالا با افزایش سوخت و ساز بدن و کاهش چربی موجب کاهش سطوح CRP و کراتین کیناز و مقاومت به انسولین در زنان دارای اضافه وزن می شود. اما تمرینات تناوبی با شدت بالا (HII) همراه با مکمل¬دهی اسپیرولینا در مقایسه با تمرین HIIT به تنهایی کاهش بیشتری در این عوامل ایجاد ننمود. واژه های کلیدی: مکمل اسپیرولینا، HIIT، اضافه وزن ، مقاومت به انسولین

   اثر هشت هفته تمرینات هوازی در منزل و مکمل دهی ویتامین D بر مقادیر سرمی BDNF، NGF، میزان خستگی و کیفیت زندگی در مبتلایان به مولتیپل اسکلروزیس در دوران قرنطینه کرونا زمینه و هدف: فاکتورهای نروتروفیک و التهابی نقش مهمی در بیماری MS دارند و هدف مداخلات درمانی می‌باشند. تاثیر مداخلات ورزشی همراه با مکمل­دهی مرتبط با این بیماری هنوز مشخص نشده است. مواد و روش­ها: در این کار آزمایی بالینی کنترل‌شده با دارونما تعداد 40 نفر از زنان 20 تا 40  سال؛ مبتلا به(MS) با شاخص ناتوانی جسمانی (EDSS): 5-3   به 4 گروه تمرین هوازی+مکمل­دهی ویتامینD (n=10)، تمرین هوازی (n=10) ، مکمل­دهی ویتامین D (n=10) و کنترل (n=10) تقسیم شدند برنامه تمرینات هوازی 3 جلسه در هفته به مدت 8 هفته بود. گروه‌های مکمل نیز هفته­ای یک کپسول به مدت 8 هفته مصرف کردند. مقادیر سرمی در ابتدا و انتهای مطالعه اندازه­گیری شدند. برای ارزیابی خستگی و کیفیت زندگی از پرسشنامه (FSS) و (WHOQOL-BREF) استفاده شد. داده‌ها با استفاده از آزمون تی زوجی، آزمون تحلیل واریانس یک طرفه و آزمون توکی در سطح معناداری 05/0P< با استفاده از نرم‌افزار    نسخه 26 تحلیل شدند.نتایج: یافته­های تحقیق نشان می­دهد که پس از 8 هفته تمرین هوازی + مکمل­دهی ویتامینD به‌طور معناداری باعث بهبود در مقادیر سرمی در مبتلایان به MS در مقایسه با گروه کنترل شد (05/0> P). علاوه بر این میزان خستگی و کیفیت زندگی در تمرین هوازی + مکمل­دهی ویتامینD ، تمرین هوازی و ویتامینD نسبت به گروه کنترل به طور معنی‌داری افزایش یافت. نتیجه‌گیری: ترکیب فعالیت‌های ورزشی و مکمل ویتامین D روش­های درمانی در بهبود فاکتورهای عصبی و التهابی، خستگی و کیفیت زندگی زنان مبتلا به (MS) با شاخص ناتوانی جسمانی (EDSS): 5-3 در دوران قرنطینه کرونا می­باشد.کلیدواژه: ویتامین D، ورزش، فاکتورهای نروتروفیک، سایتوکاین­ها، کرونا، مولتیپل اسکلروزیس

  چکیده پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر ارتباط درونی و فرهنگ عاطفی بر هویت سازمانی در اداره ورزش و جوانان غرب کشور انجام شد. روش این پژوهش، توصیفی و از نوع مطالعات همبستگی می باشد. جامعه آماری پژوهش را کلیه ی کارکنان ادارت ورزش و جو انان غرب کشور (کرمانشاه، ایلام، سنندج ، لرستان)تشکیل داد(4900 نفر). با توجه به عدم امکان دسترسی به کلیه اعضا، از طریق نمونه گیری تصادفی- طبقه ای، تعداد مورد نظر به عنوان نمونه انتخاب شده اند. برای تعیین حجم نمونه از جدول مورگان استفاده می شود(357 نفر). از این تعداد پرسشنامه 335 پرسشنامه به طور صحیح بازگشت خورد و در تجزیه و تحلیل ها از آن ها استفاده شد. این پرسشنامه ها به دلیل شیوع ویروس کرونا به صورت مجازی توزیع شد. پرسشنامه های تحقیق بر گرفته از پژوهش یو و همکاران (2020) می باشد . به این ترتیب که 6 سوال مربوط به هویت سازمانی، 4 سوال مربوط به فرهنگ عاطفی و 8 سوال مربوط به ارتباطات درونی است. روایی صوری و محتوایی با استفاده از نظر 8 نفر از اساتید مدیریت ورزشی تایید شد . روایی سازه با استفاده از آزمون تحلیل عاملی تاییدی مورد تایید قرار گرفت و پایایی متغیرها توسط آزمون آلفای کرونباخ مورد تایید قرار گرفت . در این تحقیق جهت تجزیه وتحلیل داده ها از دو روش آمار توصیفی وآمار استنباطی استفاده شد، در بخش آمار توصیفی (میانگین، انحراف استاندارد، جداول و...) و از نرم افزارهای   و LISREL جهت ارایه مدل استفاده شد. بر اساس یافته های جدول فوق ارتباطات درونی به میزان 27/0 بر هویت سازمانی موثر است و فرهنگ عاطفی نیز به میزان 61/0 بر هویت سازمانی تاثیر دارد. همچنین ضریب معناداری نشان می دهد که شاخص ها بیشتر از مقدار 96/1 است و می توان نتیجه گرفت که هر دومتغیر تاثیر مثبت و معناداری بر هویت سازمانی دارند. لذا پیشنهاد می شود ارتباطات درونی و فرهنگ عاطفی در سازمان بهبود یابد. واژه های کلیدی: ارتباط درونی، فرهنگ عاطفی، هویت سازمانی، ورزش و جوانان

  مولتیپلاسکلروزیس[1] Ms یک بیماری تحلیل‌برنده عصبی است که باعث آسیب به میلین و ایجاد پلاک در قسمت‌های مختلف نورون‌ها در مغز می‏شود که ناتوانی‏های جسمی و شناختی به دنبال دارد. داشتن فعالیت بدنی و تغذیه مناسب می‏تواند به بهبود در وضعیت این بیماران کمک کند. هدف از پژوهش حاضر بررسی 8 هفته تمرین ترکیبی (مقاومتی - هوازی) در خانه همراه با مکمل دهی آب انگور قرمز بر عملکرد حافظه گذشته‌نگر، روزمره و آینده‌نگر در زنان مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس است 1. Multiple   clerosis مولتیپل اسکلروزیس[1] Ms یک بیماری تحلیل‌برنده عصبی است که باعث آسیب به میلین و ایجاد پلاک در قسمت‌های مختلف نورون‌ها در مغز می‏شود که ناتوانی‏های جسمی و شناختی به دنبال دارد. داشتن فعالیت بدنی و تغذیه مناسب می‏تواند به بهبود در وضعیت این بیماران کمک کند. هدف از پژوهش حاضر بررسی 8 هفته تمرین ترکیبی (مقاومتی - هوازی) در خانه همراه با مکمل دهی آب انگور قرمز بر عملکرد حافظه گذشته‌نگر، روزمره و آینده‌نگر در زنان مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس است 1. Multiple   clerosis یافته‌ها: نتایج به‌دست‌آمده نشان‌دهنده بهبود حافظه و کیفیت زندگی در گروه‏های مکمل، مکمل+تمرین و گروه تمرین بوده است (05 / 0 > p) هرچند این بهبود در گروه تمرین +مکمل شاخص‌تر بود. نتیجه‌گیری: می‏توان به این نتیجه رسید که 8 هفته تمرین ترکیبی (مقاومتی - هوازی) در خانه همراه با مکمل دهی آب انگور قرمز بر عملکرد حافظه گذشته‌نگر، روزمره و آینده‌نگر در زنان مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس باعث بهبود حافظه و کیفیت زندگی در بیماران می‏شود. اما مصرف فقط مکمل یا استفاده از تمرین به‌تنهایی تاثیر کمتری نسبت به انجام تمرین و مکمل به‌صورت هم‌زمان دارد.

چکیده :

فعالیت یکی از معضلات در تمامی جوامع بشری بوده   است و ویروس کرونا و قرنطینه­های خانگی که به مدت دوسال ادامه یافت، باعث گسترش بی­تحرکی گردید.   هدف این پژوهش شناسایی راهکارهای تشویق به ورزش و فعالیت بدنی در خانه در پاندومی کووید-19 در بین افراد جامعه: مطالعه شهرستان کرمانشاه بود که در دوبخش صورت گرفت

چکیده هدف: امروزه با گسترش مواد غذایی، تبلیغات رسانه‏ای و تغییر سبک زندگی عادات غذایی کودکان و نوجوانان تغییر کرده است. مواد غذایی کم ارزش به عنوان موادی جذاب، ارزان و در دسترس، مورد توجه ویژه کودکان و نوجوانان قرار گرفته است و این مواد می‏تواند آثار سوئی بر سلامتی جسمانی و روانی کودکان و نوجوانان داشته باشد. از طرفی مواد غذایی کم ارزش می‏تواند بر میزان آمادگی جسمانی این قشر از جامعه تاثیرگذار باشد. کودکان و نوجوانان سرمایه‏های بزرگی برای رشد و توسعه هر جامعه‏ای هستند و هر عاملی که بتواند سلامتی جسمانی و روانی آن‏ها را توسعه و بهبود ببخشد، باید مورد توجه قرار بگیرد. هدف از مطالعه حاضر، بررسی ارتباط بین مصرف مواد غذایی کم ارزش با   فاکتورهای آمادگی جسمانی مرتبط با سلامت در دانش آموزان پسر 10 تا 12 سال شهر کامیاران است. مواد و روش‏ها: از میان 1514 دانش‏آموز 12-10 سال شهر کامیاران به روش خوشه‏ای چند مرحله­ای، مدارس مورد مطالعه انتخاب؛ با توجه به جدول مورگان حداقل تعداد آزمودنی‏ باید 306 باشد، که با توجه به ریزش طی فرآیند پژوهش 350نفر انتخاب شدند و در نهایت 309 نفر آزمودنی در پژوهش حاضر شرکت کردند. میانگین و انحراف معیار سن آزمودنی‏ها 68/0±26/11سال بود. در این پژوهش قد و وزن اندازه گیری شده و شاخص توده‏ی بدنی   با استفاده از نمودارهای رشد مخصوص کودکان در این گروه سنی وضعیت شاخص توده بدن طبقه بندی و محاسبه   گردید(( NHANES–I)). میانگین و انحراف معیار قد، وزن و شاخص توده‏ی بدن به ترتیب 75/4±27/144 سانتیمتر، 01/8±36/39 کیلوگرم و kg/m234/3±03/19بود. برای سنجش استقامت قلبی-تنفسی از آزمون 540 متر، برای سنجش استقامت و قدرت عضلانی عضلات سرشانه از بارفیکس خوابیده اصلاح شده، سنجش استقامت عضلات شکم از دراز و نشست و برای سنجش انعطاف پذیری عض?ت کمر و ناحیه خلفی(ران)   از جعبه انعطاف‏پذیری استفاده شد. برای بررسی میزان بسامد مصرف مواد غذایی کم ارزش در آزمودنی‏ها از پرسشنامه‏ای که توسط محقق طراحی شد، استفاده گردید.   روایی محتوایی پرسشنامه با استفاده از نظر 10 نفر از اساتید علوم ورزشی و تعدادی از کارشناسان خبره ورزشی تایید شد. آلفای کرونباخ این پرسشنامه هم 78/0 محاسبه گردید. برای سنجش میزان دانش، نگرش و رفتار تغذیه‏ای از پرسشنامه شاه محمدی و برای سنجش باورهای غذایی غیر منطقی از پرسشنامه آسبرگ و همکاران( 2008) استفاده گردید. برای محاسبه میانگین و انحراف استاندارد داده‏ها از آمار توصیفی، و جهت بررسی نرمال بودن داده‏ها از آزمون کلموگروف-اسمیرنف (k-s) استفاده شد. به علاوه، از همبستگی اسپیرمن برای بررسی همبستگی متغییرها استفاده گردید. برای تمام آزمونهای آماری، سطح معنی داری برابر 05/0p<   در نظر گرفته شد. همچنین از نرم افزار آماری    نسخه 23 جهت انجام محاسبات آماری استفاده شد. یافته‏ها: بین مصرف مواد غذایی کم ارزش با فاکتورهای آمادگی جسمانی مرتبط با سلامت شامل استقامت قلبی-تنفسی، قدرت و استقامت عضلانی عضلات شکم و کمربند شانه‏ای و انعطاف پذیری عض?ت کمر و ناحیه خلفی(ران) ارتباط، معکوس و معنادار مشاهده شد( 05/0>P). همچنین بین مصرف مواد غذایی کم ارزش با شاخص توده‏ی بدن، در آزمودنی‏ها، ارتباط مستقیم و معناداری مشاهده گردید(05/0?P). بین مصرف مواد غذایی کم ارزش با دانش و رفتار تغذیه‏ای در آزمودنی‏ها ارتباط معناداری مشاهده گردید(05/0?P). اما بین بین مصرف مواد غذایی کم ارزش با نگرش تغذیه‏ای در آزمودنی‏ها ارتباط معناداری مشاهده نگردید(05/0<P). همچنین بین مصرف مواد غذایی کم ارزش با باورهای غذایی غیرمنطقی در آزمودنی‏ها ارتباط معناداری وجود نداشت(05/0<P). نتیجه‏گیری: با توجه به اینکه در پژوهش حاضر با افزایش میزان مصرف مواد غذایی کم ارزش، آمادگی جسمانی دانش‏آموزان کمتر شده و میزان شاخص توده‏ی بدنی افزایش؛ و دانش و رفتار تعذیه‏ای کاهش یافت، درصورت عدم توجه به میزان بالای مصرف مواد غذایی کم ارزش،   احتمالاً میزان بالایی از بیماری‏های غیرواگیردار را در نوجوانان مشاهده خواهیم کرد.   بنابراین   لزوم توجه هرچه بیشتر والدین و سیاست گذاران امر تغذیه و فعالیت‏های جسمانی در جامعه و مدارس و حما?ت رسانه ملی از این سیاست‏ها پیشنهاد می‏گردد. کلیدواژه: دانش‏ آموزان، آمادگی جسمانی، فعالیت بدنی، چاقی، مواد غذایی کم ارزش  

  زمینه و هدف: هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر شش هفته تمرین تناوبی با شدت بالا (HIIT) و مکمل سیترولین مالات (CM) بر سطوح نیتریک اکساید (NO) و عملکرد ورزشی در کشتی گیران نخبه بود. روش تحقیق: در یک طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل دارونما، 28 ورزشکار مرد نخبه کشتی (سن، 4/2±9/21 سال؛ قد، 8/3±5/174 سانتی متر) به طور تصادفی به سه گروه CM، دارونما و کنترل تقسیم شدند، هر سه گروه 6 هفته برنامه HIIT را بر اساس تکنیک­های کشتی انجام دادند. ترکیب بدن و توان بی هوازی و هوازی آزمودنی­ها قبل و بعد از 6 هفته برنامه HIIT اندازه­گیری شد و نمونه­ خون وریدی استراحتی قبل و بعد از تمرین نیز گرفته شد. یافته‌ها: نتایج آماری افزایش NO گروه مکمل+تمرین را در مقایسه با گروه دارونما+تمرین (033/0P=) و تمرین (030/0P=) را نشان داد. شاخص­های توان بی­هوازی بالا تنه بین گروه مکمل+ تمرین با گروه تمرین اختلاف معنادار نشان داد (022/0P=) و بین سایر گروه‌ها تفاوت معناداری مشاهده نشد (05/0P>). همچنین داده­های ترکیب بدنی در سه گروه بجز در شاخص FFM اختلاف معناداری نشان ندادند (05/0P>). نتیجه‌گیری : مصرف روزانه CM به همراه شش هفته برنامه HIIT باعث افزایش NO و افزایش توان بی هوازی بالا تنه کشتی گیران نخبه مرد در مقایسه با اجرای برنامه HIIT به تنهایی شد.

  چکیده زمینه و هدف: با توجه به نقش مکمل کلرلا در بهبودی سیستم آنتی اکسیدانی، هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر شش هفته فعالیت ورزشی HIIT و مکمل دهی کلرلا ولگاریس بر کنترل سطوح مارکر های استرس اکسیداتیو در مردان دارای اضافه ‌وزن بود.روش تحقیق: 30 نفر آزمودنی تحقیق حاضر (سن 1/2±8/22 سال؛   MI 27/1±9/6 ) به صورت تصادفی در سه گروه (10 نفره): گروه مکمل+ تمرین، گروه دارونما+تمرین و گروه تمرین قرار گرفتند. قبل و 48 ساعت پس از پایان 6 هفته تمرینHIIT نمونه‌های خونی از آزمودنی‌ها گرفته و برای اندازه مالون دی آلدهید، پروتئین کربونیل، نیتریت اکساید مورد استفاده قرار گرفت. برنامه تمرین آزمودنی ها شامل 6 هفته فعالیت ورزشی HIIT فزآینده بود. آزمودنی‌های گروه مکمل   قرص (300 میلی‌گرم) مکمل کلرلا ولگاریس را روزی چهار نوبت در طی شش هفته آزمون مصرف می‌کردند و گروه دارونما قرص ساکاروز مشابه کلرلا مصرف کردند. سطح معناداری (05/0>P) برای تمام داده‌ها استفاده شد .یافته‌ها :   نتایج نشان داد مکمل کلرلا ولگاریس همراه با تمرینات   HIIT موجب کاهش معنا دار   MDA و   Oدر مقایسه با سایر گروه ها شد (05/0>P). همچنین سطوح PC هنگام مقایسه سه گروه کاهش معنادار در گروه مکمل+تمرین نسبت به گروه تمرین نشان داد اما اختلاف معنی داری با گروه دارونما+تمرین نشان نداد (05/0<P). نتایج ترکیب بدن کاهش وزن چربی و افزایش آمادگی هوازی آزمودنی های گروه تمرین+مکمل را نسبت به دیگر گروه ها نشان داد (05/0>P). نتیجه‌گیری : نتایج تحقیق حاضر نشان داد شش هفته تمرینات HIIT همراه با مکمل یاری کلرلا ولگاریس باعث سطوح MDA، NO، PC در مردان دارای اضافه‌وزن شد.  واژه‌های کلیدی : تمرین تناوبی، استرس اکسیداتیو، آنتی اکسیدان، ملون دی آلدهید، پروتئین کربونیل، نیتریت اکساید

بررسی متغیر های عینی و ذهنی تمرین زدگی در بانوان فوتبالیست در یک فصل از لیگ برتر

  هدف از پژوهش حاضر، مقایسه آثار دو نوع ریکاوری فعال و غوطه وری در آب سرد بر فاکتورهای همولیزی پس از یک وهله تمرین والیبال بود. آزمودنی های این مطالعه شامل 10 نفر از زنان والیبالیست (با میانگین سنی 39/3 ±20/22 سال، وزن 11/8 ±77/63 کیلوگرم، قد 09/7 ±10/165 سانتی متر) بودند. ابتدا به منظور ارزیابی متغیر های تحقیق در این پژوهش از طرح نیمه آزمایشی با اندازه های تکراری پیش آزمون، پس آزمون و آزمون پیگیری استفاده شد. به منظور انجام پروتکل تمرینی، در دو جلسه جداگانه 90 دقیقه ای، با فاصله یک هفته از هم، والیبالیست ها تمرین والیبال طراحی شده توسط محقق را انجام دادند، که هر جلسه شامل 30 دقیقه گرم کردن عمومی و تخصصی، 45 دقیقه تمرین اصلی شامل تکنیک های رشته والیبال و 15 دقیقه ریکاوری بود. در پایان جلسه اول از ریکاوری فعال و معمول در رشته والیبال شامل دوی آهسته همراه با حرکات کششی استفاده شد و در پایان جلسه دوم از غوطه وری در آب سرد 10 درجه سانتی گراد تا سطح شانه استفاده شد. نمونه گیری خون وریدی جهت ارزیابی تاثیر تمرین و ریکاوری ها بر روی فاکتورهای همولیزی قبل از تمرین، بلافاصله بعد از تمرین، بلافاصله بعد از ریکاوری و 24 ساعت بعد از ریکاوری، از ورید پیش آرنجی انجام شد. به منظور تجزیه تحلیل داده ها، از روش آنالیز واریانس با اندازه های تکراری و آزمون تعقیبی LSD   برای مقایسه دو به دو چندگانه برای تعیین معنادار بودن تفاضل میانگین ها با سطح اطمینان 05/0 استفاده شد. نتایج پژوهش نشان داد که بعد از اعمال یک وهله تمرین والیبال با ریکاوری فعال معمول در این رشته، میزان HGB ,HCT ,RBC بلافاصله بعد از تمرین نسبت به قبل از تمرین به طور معناداری کاهش و Bilirubin T وBilirubin ind  به طور معناداری افزایش یافت. اما 24 ساعت بعد از تمرین نسبت به بلافاصله بعد از تمرین فاکتورهای Bilirubin T کاهش معنادار و MCV افزایش معنادار داشت. در مقایسه فاکتورهای همولیزی بین دو ریکاوری؛ غوطه وری در آب سرد، درصد تغییرات کمتری را نسبت به ریکاوری فعال نشان داد، اما در هیچ کدام از فاکتورها این تفاوت معنادار نبود. با توجه به تغییرات فاکتورها و افزایش Bilirubin و کنترل حجم پلاسما، این یافته ها می تواند نشانه ای از همولیز بعد از یک وهله تمرین والیبال با ریکاوری فعال باشد. همچنین نتایج آماری نشان داد که نوع ریکاوری بر فاکتورهای همولیزی تاثیر معنادار نداشت.

  بیماری­های قلبی عروقی در حال حاضر جزو سه علت اول مرگ و میر و ناتوانی انسان در سراسر دنیاست، همچنین این بیماری­ها که هر ساله ?? میلیون نفر را به کام مرگ می­فرستد، ?? درصد از مرگ و میرها در کشورهای در حال توسعه را شامل می­شود و در حال تبدیل شدن به اصلی­ترین عامل مرگ و میر یا ناتوانی در اکثر کشورها می­باشد .(1) و متاسفانه به علت ویژگی­های زندگی شهری،کاهش فعالیت فیزیکی، افزایش وزن، افزایش مصرف توتون وتنباکو، استرس­های شغلی و ذهنی و همین طور عدم توجه به توصیه­های سلامت، میزان آن درکشورهای درحال توسعه درحال افزایش است (2, 3). این درحالی است که شیوع واقعی بیماری قلبی عروقی در مردان و زنان ??-?? سال به ترتیب ?/?و ??/? درصد در بین مردان و زنان بالای ?? سال به ترتیب ?/??و ?/?? درصد می­باشد (4). درکشور ما نیز این بیماری از شایع­ترین عوامل مرگ و میر محسوب شده و هرساله حدود ?/? میلیون نفر مبتلا به بیماری قلبی عروقی فقط دربیمارستان­های تحت پوشش   وزارت بهداشت درمان و آموزش پزشکی بستری می­شوند که حدود ?? درصد مرگ­ها را به خود اختصاص داده است   (5) طبق گزارش سازمان جهانی بهداشت، تخمین زده می­شود که در سال???? حدود ?? میلیون انسان به علت بیماری­های قلبی عروقی جان خود را از دست بدهند(6). اما روش­هایی برای کنترل و پیشگیری از بیماری­های قلبی عروقی و یا به تاخیر انداختن بروز آن­ها وجود دارد.بیماری عروق کرونری قلب، بخشی از بیماری­های قلبی عروقی هستند که به دلیل تنگی عروق کرونر قلب یا انسداد این عروق ایجاد می­شوند (7). عامل اصلی در ایجاد این بیماری عارضه­ی آترواسکلروز ( AMD) می­باشد، که منجر به پیدایش پلاک­های سخت در دیوارهای داخلی شریان­های کرونر می­گردد (8). این بیماری­ها، دارای عوامل متعددی می­باشند از جمله این عوامل خطرزای شناخته شد   (Risk   factors )می­توان به هیپرلیپدمی، هیپرتانسیون، دیابت، چاقی، استعمال دخانیات و سابقه خانوادگی اشاره کرد(9) . سندرم حاد کرونری معمولاً در افراد بالای ?? سال اتفاق می­افتد اما شیوع فاکتورهایی مثل چاقی، فشار خون بالا ،دیابت و سندرم­های متابولیک، خطر گسترش بیماری­های قلبی عروقی زودرس را در افراد افزایش خواهد داد (4). 

چکیده مقدمه: یکی از مهم­ترین پاسخ­های بدن در زمان صعود به ارتفاعات، کاهش وزن است که یکی از راه­های پیشگیری از بیماری­های مرتبط با چاقی است. از این رو هدف از پژوهش حاضر، بررسی تاثیر 6 هفته تمرین HIIT در شرایط هایپوکسی و نورموکسی بر سطوح سرمی آنزیم‌های کبدی حداکثر اکسیداسیون چربی در زنان دارای اضافه‌وزن است.    روش­ها: در این پژوهش 20 زن غیر ورزشکار دارای اضافه‌وزن به صورت داوطلبانه و پس از فراخوان شرکت کردند و به دو گروه مساوی تقسیم شدند. آن‌ها به‌طور تصادفی در گروه تمرین HIIT در شرایط نورموکسی (سن: 536/3±50/27 و BMI: 03/94±2/26) و تمرین HIIT در شرایط هایپوکسی (سن: 05/4±80/26 و BMI: 49/38±1/27)   قرار گرفتند. آزمودنی­های هر دو گروه شش هفته و هر هفته سه جلسه تمرین تناوبی شدید را انجام دادند. جلسات HIIT شامل 30 ثانیه فعالیت با شدت 90% اوج اکسیژن مصرفی و 30 ثانیه استراحت غیر فعال بود و هر هفته   5 تکرار افزوده شد تا هفته آخر به 45 بار تکرار رسید. تمام جلسات تمرین با   5 دقیقه گرم کردن شروع و 5 دقیقه سرد کردن روی دوچرخه کارسنج (70 دور در دقیقه) پایان یافت. از همه آزمودنی­ها قبل و 48 ساعت بعد از آخرین جلسه تمرین در حالت ناشتا خون­گیری به­عمل آمد. برای نرمال بودن توزیع داده­ها از آزمون کلموگروف- اسمیرنوف استفاده شد و تغییرات داده­ها با استفاده از آزمون­های تی همبسته و مستقل در سطح معنی­داری 05/0?P   به کمک نرم افزار    21 تجزیه و تحلیل شدند. یافته­ها: یافته­های مطالعه نشان داد که 18 جلسه تمرین اینتروال با شدت بالا در هر دو شرایط هایپوکسی و نورموکسی موجب کاهش معنی­دار وزن و شاخص توده بدن نسبت به پیش آزمون شد. همچنین باعث کاهش معنی­دار سطوح آسپارتات آمینوترانسفراز و افزایش معنادار حداکثر اکسیداسیون چربی شد. اما سطوح آلانــین آمینوترانــسفراز و نیمرخ لیپیدی تنها در گروه هایپوکسی کاهش معنی­دار   یافت. نتیجه­گیری: براساس یافته­های تحقیق حاضر، می­توان نتیجه­گیری کرد که تمرین HIIT در شرایط هایپوکسی احتمالاً یک روش پیشگیرانه برای به تعویق انداختن بیماری­های مرتبط با اضافه وزن و چاقی است. بنابراین تمرین HIIT به­عنوان یک روش غیرتهاجمی و غیردارویی مطرح باشد و به افراد غیر فعال و چاق توصیه می­شود. کلیدواژه‌ها: هایپوکسی، HIIT، آسپارتات آمینوترانسفراز ، آلانین آمینوترانسفراز، MFO.  

چاقی و اضافه‌وزن به همراه اختلالات لیپیدی و متابولیکی مرتبط با آن، یکی از نگرانی‌های بسیار مهم در جهان امروز است. اخیرا تمرینات تناوبی پرشدت (HIIT) برای کاهش وزن بسیار مورد توجه قرار گرفته است. بنابراین هدف ما بررسی و مقایسه اثر حاد یک جلسه تمرین تناوبی پرشدت و تمرین هوازی بر نیمرخ چربی دختران دارای اضافه وزن است. به این منظور ?? دختر جوان دارای اضافه وزن به روش نمونه­گیری غیر­تصادفی در دسترس انتخاب شدند و همه آزمودنی­ها در هر دو نوع تمرین شرکت کردند. قبل از شروع آزمون، اندازه‌گیری‌های شاخص‌هایی از قبیل قد، وزن و شاخص توده بدن (BMI) انجام شد. تمرینات به صورت تک جلسه­ای انجام شد که شامل یک جلسه تمرین HIIT و یک جلسه تمرین هوازی بود. برای اجرای پروتکل تمرینی HIIT از ? تکرار ?? ثانیه‌ای آزمون وینگیت استفاده شد، به این صورت که آزمودنی‌ها ?? دقیقه گرم کردن را بدون بار   انجام دادند، سپس به مدت ? دقیقه با سرعت ?? دور در دقیقه رکاب زدند و در نهایت ?? ثانیه با نهایت سرعت رکاب زدند. برای انجام تمرین هوازی آزمودنی­ها بعد از ?? دقیقه گرم کردن، به مدت ?? دقیقه با شدت ?? درصد ضربان قلب حداکثر بر روی تردمیل دویدند. نمونه­های خونی بلافاصله قبل و بعد از هر جلسه تمرین از ورید سفالیک آزمودنی­ها در حالت ناشتا برای اندازه‌گیری سطوح نیمرخ چربی جمع آوری گردید. سطوح نیمرخ چربی بعد از تمرینات HIIT بدون تغییر بود. با این حال بعد از تمرین هوازی افزایش معنادار سطح HDL مشاهده شد. همچنین مقایسه نتایج دو جلسه تمرینی نشان داد که در تمرین HIIT سطوح کلسترول تام و LDL کاهش بیشتری داشت. به طور کلی تمرین هوازی را می‌توان به عنوان روشی موثر برای بهبود سطوح نیمرخ چربی در نظر گرفت. همچنین می‌توان از تمرین HIIT برای این منظور و به عنوان روشی نوین و مفرح برای بهبود سطوح چربی خون بهره گرفت.

هدف از پژوهش حاضر تعیین تاثیر دو نوع برنامه مقاومتی با زمانبندی خطی و غیرخطی بر قدرت عضلانی، خستگی و کیفیت زندگی بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس((MS بود. این پژوهش با طرح سه گروهی پیش آزمون و پس آزمون ((گروه گواه(n=8)   وگروه تمرین LA ( n=11) وگروه تمرین   (( n=11)NLAو با نمونه گیری تصادفی در زنان مبتلا به MS انجام شد. پروتکل تمرینی شامل 8 هفته تمرین مقاومتی به مدت45-30 دقیقه در هر جلسه و با تکرار سه جلسه در هفته بود. 48 ساعت قبل وبعد از پروتکل تمرین قدرت عضلانی بیماران به روش غیر مستقیم با استفاده از دستگاه های پرس سینه، پرس پا، جلو پا و پشت پا   ارزیابی شد و همچنین خستگی(پرسش نامهMFIS ) و کیفیت زندگی (پرسش نامه SF-36) ارزیابی شدند. تجزیه و تحلیل آماری با استفاده از روش آماری آنالیز کوواریانس(ANCOVA) و آزمون تعقیبی LSD انجام گرفت. نتایج نشان داد که   تمرین LA و NLA باعث افزایش معنادار قدرت عضله در حرکت پرس سینه ( به ترتیب،p{0.001 ،p{0.001)، پرس پا (به ترتیب، p{0.001، p{0.001)، جلو پا (به ترتیب،p=0.001،p{0.05 ) و پشت پا ( به ترتیب،p{0.05، p{0.05) شد. همچنین تمرین LA و NLA باعث افزایش معنادار در افزایش کیفیت زندگی بیماران (به ترتیب،p{0.05،p{0.05 )، و کاهش خستگی (به ترتیب،p{0.001، p{0.05) گردید. از طرفی بین گروه تمرینLA   و NLA هیچ تفاوت معنی داری در قدرت عضلانی پرس سینه، پرس پا، جلو پا و پشت پا (p}0.05) وهمچنین خستگی (p}0.05) و کیفیت زندگی (p}0.05) مشاهده نشد. نتایج نشان داد که هر دو برنامه تمرین مقاومتی تاثیر مثبتی بر شاخص های قدرت عضلانی، خستگی و کیفیت زندگی دارند. به نظر می رسد که تمرینات مقاومتی نقش مهمی در جلوگیری از ضعف و تحلیل عضلانی بیماران دارد و می تواند به عنوان یک روش درمانی غیر دارویی در کنار سایر شیوه های درمانی در مبتلایان به MS مورد استفاده قرار گیرد.

اثر هویت سازمانی و فرهنگ سازمانی بر تصویر سازمانی اداره ورزش و جوانان شهر تهران

هدف از پژوهش حاضر بررسی آثار حاد و مزمن مصرف مکمل کوآنزیم کیوتن (Q10) بر پاسخ کراتین کیناز پس از فعالیت هوازی وامانده ساز بروس بود. بدین منظور ?? نفر از ?? بازیکنان تیم فوتبال جوانان بعثت کرمانشاه با دامنه سنی ?? تا ??   سال داوطلبانه در این پژوهش شرکت کردند. پژوهش به مدت ? هفته انجام شد و افراد در یک گروه اما در دو موقعیت گروه کنترل (?? نفر) و گروه مکمل (?? نفر) قرار گرفتند. گروه مکمل طی یک جلسه (اثر حاد) و 8 هفته (اثر مزمن) مکمل کوآنزیم کیوتن (Q10) را به مقدار ??? میلی‌گرم (? قرص ??? میلی‌گرمی) در روز مورداستفاده قراردادند. به‌منظور ایجاد آسیب عضلانی در آزمودنی‌ها، آزمون بروس از آزمودنی‌ها گرفته شد. آزمون وامانده ساز بروس (دویدن روی نوار گردان مدل pulsar med 3p ساخت کمپانی h/p cosmos آلمان) با سرعت ?/? مایل در ساعت (??/? کیلومتر در ساعت) و شیب ?? درصد آغاز شد. سپس در هر مرحله ?/? کیلومتر در ساعت و ? درصد به شیب دستگاه اضافه شد. زمان واماندگی، هنگامی است که آزمودنی‌ها قادر به ادامه دویدن نبودند. برای تشخیص واماندگی در حین اجرای آزمون با آزمودنی‌ها صحبت شد و اعلام کردند که دیگر قادر به ادامه آزمون نیستند. قبل و بعد از آزمون بروس در هر سه موقعیت حاد، کنترل و مزمن مقدار ? سی‌سی خون از ورید پیش آرنجی تمامی آزمودنی‌ها گرفته شد. شاخص توده بدن توسط دستگاه سنجش ترکیب بدن ZEUS 9.9گرفته شد. فعالیت آنزیم کراتین کیناز تام سرمی با کیت CPK شرکت پیشتاز طب و دستگاه اتوآنالایزر (بیوشیمی سینووا) تعیین شد. همه اندازه‌گیری‌ها راس ساعت ? تا ?/?? صبح با شرایط تهویه و نور یکسان اندازه‌گیری شد. داده ها با استفاده   از آزمون t وابسته با سطح معنی داری 05/0 ? P بررسی شد. نتایج به دست آمده نشان دهنده این است که مصرف مکمل کوانزیم Q10 به دنبال فعالیت هوازی وامانده ساز (آزمون بروس) باعث کاهش معنی‌دار شاخص التهابی کراتین کیناز تام سرمی در آزمودنی‌ها در موقعیت مزمن شد اما در موقعیت حاد اثر معنی‌داری از مصرف مکمل بر کاهش سطح کراتین کیناز مشاهده نشد.نتیجه گیری: براساس یافته های حاضر، می توان نتیجه گرفت که مصرف طولانی مدت (8 هفته) مکمل کوآنزیم Q10 می تواند موجب کاهش کراتین کیناز (شاخص آسیب سلولی) پس از انجام فعالیت هوازی فراهم نماید.

  چکیدههدف از پژوهش حاضر بررسی آثار حاد و مزمن مصرف مکمل کوآنزیم کیوتن (Q10) بر پاسخ لاکتات دهیدروژناز  پس از فعالیت هوازی وامانده ساز بروس بود. بدین منظور ?? نفر از ?? بازیکنان تیم فوتبال جوانان بعثت کرمانشاه با دامنه سنی ?? تا ??   سال داوطلبانه در این پژوهش شرکت کردند. پژوهش به مدت ? هفته انجام شد و افراد در یک گروه اما در دو موقعیت گروه کنترل (?? نفر) و گروه مکمل (?? نفر) قرار گرفتند. گروه مکمل طی یک جلسه (اثر حاد) و 8 هفته (اثر مزمن) مکمل کوآنزیم کیوتن (Q10) را به مقدار ??? میلی‌گرم (? قرص ??? میلی‌گرمی) در روز مورداستفاده قراردادند. به‌منظور ایجاد آسیب عضلانی در آزمودنی‌ها، آزمون بروس از آزمودنی‌ها گرفته شد. آزمون وامانده ساز بروس (دویدن روی نوار گردان مدل pulsar med 3p ساخت کمپانی h/p cosmos آلمان) با سرعت ?/? مایل در ساعت (??/? کیلومتر در ساعت) و شیب ?? درصد آغاز شد. سپس در هر مرحله ?/? کیلومتر در ساعت و ? درصد به شیب دستگاه اضافه شد. زمان واماندگی، هنگامی است که آزمودنی‌ها قادر به ادامه دویدن نبودند. برای تشخیص واماندگی در حین اجرای آزمون با آزمودنی‌ها صحبت شد و اعلام کردند که دیگر قادر به ادامه آزمون نیستند. قبل و بعد از آزمون بروس در هر سه موقعیت حاد، کنترل و مزمن مقدار ? سی‌سی خون از ورید پیش آرنجی تمامی آزمودنی‌ها گرفته شد. شاخص توده بدن توسط دستگاه سنجش ترکیب بدن ZEUS 9.9گرفته شد. فعالیت آنزیم لاکتات دهیدروژناز  تام سرمی با کیت CPK شرکت پیشتاز طب و دستگاه اتوآنالایزر (بیوشیمی سینووا) تعیین شد. همه اندازه‌گیری‌ها راس ساعت ? تا ?/?? صبح با شرایط تهویه و نور یکسان اندازه‌گیری شد. داده ها با استفاده   از آزمون t وابسته با سطح معنی داری 05/0 ? P بررسی شد. نتایج به دست آمده نشان دهنده این است که مصرف مکمل کوانزیم Q10 به دنبال فعالیت هوازی وامانده ساز (آزمون بروس) باعث کاهش معنی‌دار شاخص التهابی لاکتات دهیدروژناز تام سرمی در آزمودنی‌ها در موقعیت مزمن شد اما در موقعیت حاد اثر معنی‌داری از مصرف مکمل بر کاهش سطح لاکتات دهیدروژناز مشاهده نشد.نتیجه گیری: براساس یافته های حاضر، می توان نتیجه گرفت که مصرف طولانی مدت (8 هفته) مکمل کوآنزیم Q10 می تواند موجب کاهش لاکتات دهیدروژناز (شاخص آسیب سلولی) پس از انجام فعالیت هوازی فراهم نماید. واژگان کلیدی: مکمل کوآنزیم Q10، لاکتات دهیدروژناز،آزمون وامانده ساز بروس